Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Maar dit is er ook gebeurd deze week: andere koek

Deze week kende ook een dieptepunt direct al op de maandag. Ik was er nogal door van slag en kan het nu pas opbrengen er een logje over te schrijven.

Zondag kwamen wij thuis met een bruin hoofd vol van indrukken. De dag erop had Manlief direct dienst en moest Oudste naar school. Ik had daarom vooraf al besloten die dag vrij te nemen. Een crèchedag zo bot op het thuiskomen leek me voor de jongsten een beetje te veel van het goede. Maar ik had niet voorzien dat ik die maandagochtend met Jongste ook nog bij de huisarts zou zitten om de bronchitus-situatie te bespreken en hem nog eens goed na te laten kijken. Het was een behoorlijk geregel om dat in te passen tussen de schooltijden en slaaptijden door. Zeker als je de arts belt en zegt dat je die ochtend nog wilt komen maar dan niet op tijden die jou niet uitkomen!
Ook was de koelkast uiteraard helemaal leeg en moest nogal wat worden ingeslagen met de boodschappen. Ik werd vanuit de vakantie dus in een overdrukke maandag gegooid.

’s Avonds vlak voor achten lagen de jongste twee op bed, hadden Manlief en ik elkaar even gesproken over de telefoon en mocht Oudste nog even achter de Wii. Overbuuv zou met een half uurtje langskomen en ik schonk een glas wijn in voor mezelf. Terwijl ik naar de computer loop zie ik een rode ruppel op de grond liggen. Heb ik nu al gemorst, denk ik nog verbaasd bij mezelf, maar dan pas zie ik de rest.

Door de kamer, maar dan ook echt overal door de kamer ligt rood. Nou ja, bruin-rood. En het stinkt. Er ligt overal door de kamer bloed en pus. Enorme en stinkende hoeveelheden bloed en pus. Morse of Lewis? Morse of Lewis? Ik ben accuut in paniek. Wie van de twee en waar komt het uit? Dan zie ik Lewis liggen op de bank. Uit haar achterlijf stroomt een dun straaltje pus en bloed. Het lijkt niet te stoppen.

Met de grootst mogelijke moeite laat ik kalm weten aan Oudste dat alles goed komt (echt niet, echt niet, ze gaat dood, denkt mijn brein) en ik krijg hem naar boven. Dan bel ik de dierenarts. De dierenarts zegt dat ze hoogstwaarschijnlijk een abses heeft gehad dat net is gesprongen. Ze hebben waarschijnlijk geknokt, zij heeft een krabbeltje gehad en die is gesloten voordat het vuil eruit kon. Dat is gaan werken en…en het komt vaker voor bij katen, schijnt. Maar had ik dan niks gemerkt aan haar? Nee, ik ben pas net thuis en ik zat de hele dag met mijn gedachten bij die andere arts en mijn Jongste en… ik heb niet zo op haar gelet. En toen moest ik direct langs komen. Maar ik kon niet weg omdat ik alleen was met mijn drie kleine kinderen. Dat begreep de arts, maar first thing tomorrow moest ze komen.

Het schuldgevoel dat me inmiddels was bekropen vanuit mijn tenen omhoog naar mijn kaken kan ik nauwelijks beschrijven.

De volgende dag moest ik werken en Manlief ging met haar naar de dierenarts. Ik ben blij dat hij ging, want ik had het niet aan kunnen zien.

De dierenarts heeft de wond schoongemaakt, haar een antibioticashot gegeven en haar nagekeken. Hij heeft de haren om de wond heen een beetje weggeschoren zodat ze zichzelf een beetje schoon kan houden.

Man-oh-man wat heeft ze een joekel van een wond. Het kon wel vijf dagen duren voor hij dicht zou zijn. En inderdaad: hij is nog steeds niet dicht.

De Daltons zijn heel lief voor haar. Ze aaien haar alleen over haar koppie en vragen of het weer een beetje gaat en ze houden Jongste bij haar weg. Zijzelf ondertussen voelt zich weer helemaal toppie en happy-de-pappy en staat alweer 24/7 op wacht bij haar voerbakje. Uiteindelijk ben ik degene die er nu nog het meeste last van heeft.

Advertenties

januari 8, 2009 - Posted by | Beslommeringen, Levende Have | ,

3 reacties »

  1. Jeetje zeg!is dat schrikken! ik vervloek die mormels van mij regelamtig, maar ze moeten ook niks mankeren, want dan ben ik ook niet happy. gelukkig dat ze snel opgeknapt is. en niet schuldig voelen, hoor, je kunt er weinig aan doen.

    Reactie door Corine | januari 8, 2009

  2. oh wat schrikken, nee als je beessie wat mankeert dan is dat niks. Lief hoor hoe de daltons nu troetelen. Met de jongste alles ok??

    Reactie door Barbara | januari 9, 2009

  3. wat een enorme plek zeg
    ik zou er ook helemaal naar van zijn, net als jij
    maar het komt vast weer goed, zoals de arts zei

    ps. bedankt voor je ontzettend lieve berichtje

    Reactie door ilse | januari 9, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: