Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Herr Doctor

Na het logje over de mooie verjaardag van Oudste in zijn krater en voordat ik een logje ga plaatsen met heel veel foto’s zal ik eerst het verhaal van Jongste vertellen. Over ziek zijn in den vreemde.

***

Nog maar nauwelijks bekomen van zijn oorontsteking en zijn eerste kennismaking met antibiotica kon hij aansterken in een klimaat met een graad of 22  in de zuivere oceaanlucht, met onbeperkt eten, drinken, spelen  en luieren. En dat allemaal terwijl hij zich kon wentelen in de fulltime aandacht en liefde van zowel papa als mama en zijn opa en oma.

Maar op kerstavond werd hij wat ziekjes en op  eerste kerstdag verdween de ondeugd uit zijn ogen. Zijn hoest veranderde in blaffen.

In de nacht van eerste op tweede kerstdag kon hij het slijm niet meer op- of weg hoesten. Hij ratelde en roggelde en de koorts  gierde door zijn lijf. Vroeg in de ochtend van tweede kerstdag zijn we naar de receptie gehold om hen een arts te laten bellen. Hij verwees ons naar de privat praxis van een Duitse Herr Doctor. We konden meteen terecht en de Herr Doctor constateerde severe bronchitus in beide longen. Jongste moest direct aan de antibiotica en zo had hij binnen een week na het eindigen van zijn eerste kuur zijn tweede te pakken. Maar omdat zijn ademhaling zo slecht was en hij tevens eczeempatientje is, moesten we de eerste dag à twee dagen waken voor een astmatische aanval. We kregen een zetpil met een noodmedicijn mee voor het geval dat en we zouden dan direct een ambulance moeten bellen. Hij (zelf arts van een privékliniek) zei dat we ons in zo’n situatie in geen geval moesten laten brengen naar een privékliniek (waar ze toeristen graag naartoe sturen),  maar direct naar het ziekenhuis in de hoofdstad. ’s Avonds wilde hij Jongste weer zien en daarna elke twee dagen weer.

Met de bibbers in ons lijf hebben we (nou ja, met name ik, Manlief behield de kalmte) de eerste dagen daarna doorgebracht. Maar het resort was zo schitterend en er was zoveel te doen voor de oudste twee dat de lol in de vakantie niet in gevaar is geweest. En opa en oma waren er om leuke dingen te doen al de keren dat we met die kleine terug moesten naar Herr Doctor.

Spaanse antibiotica kicks ass en Jongste is een bikkel. Hij heeft nu nog maar een klein rateltje in een van zijn longen en volgens mijn eigen huisarts is hij prima behandeld in den vreemde met een regulier antibioticum in een normale dosis. Achteraf denk ik dat ik beter af ben geweest bij Herr Doctor in de privat praxis dan ik hier thuis geweest zou zijn op tweede kerstdag met die kleine op een dokterspost. Herr Doctor mag dan prijzig zijn, de zorg was grundlich. Helaas moest ik de rekening zelf voorschieten, dat deed even pijn aan mijn bankpas!

Maar mijn Jongste heeft zijn stralende ogen weer terug.

januari 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , , , | 5 reacties