Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

De Witte Tornado

Met het aantal leden van ons huishouden groeit de puinhoop. Dat heeft een aantal oorzaken.

Oorzaak 1
Als het om de Daltons gaat bewaar ik alles waar #1 uit is gegroeid voor #2 en #3.  Zo heb ik verhuisdozen vol kleertjes netjes gestapeld en gelabeled met maten op de zolder staan. Een doos 50-56, twee dozen 62-68, en ga zo maar door. Zelfs netjes geordend zijn dat heel veel spullen en kleertjes. Maar erger is dat ik in tijden van haast nog wel eens iets snel uit de kast mieter en iets anders snel uit een doos van een maatje groter graai. Voor een keertje is dat niet erg, maar na een paar keertjes begint er zo’n drempel te komen om het op te lossen. Eén truitje, sois, maar bij een vuilsniszak vol te kleine truitjes denk ik steeds vaker “ik doe het morgen wel”. Eigenlijk ben ik zo’n Spanjaard die vrolijk roept: manjana!! En er is altijd weer een dag dat je kan roepen dat je het morgen doet. En die puinhoop op de zolder blijft maar groeien.

Oorzaak 2
Ik kan boxen en bedjes en kleertjes zonder gewetenswroeging doorschuiven naar #2 en #3, maar voor speelgoed gelden andere regels. Oorzaak 2 bestaat eigenlijk uit een sub a en een sub b. Sub a houdt in dat delen soms moeilijk is dus ieder zijn eigen speelgoed wil hebben en sub b is mijn geweten dat zegt dat #2 en #3 niet alleen maar hoeven te doen met afdankertjes. Met name #3 zou het steeds meer met kapotte zooi en lege viltstiften moeten doen op die manier. Die mag ook wel eens iets nieuws hebben, denk ik dan, terwijl ik wéér met iets nieuws thuiskom.
Kortom: wij hebben na 7 jaar en drie kinderen een groter assortiment dan de Intertoys en Bart Smit bij elkaar opgeteld.

Oorzaak 3
Als het toch al een puinhoop is word je minder kritisch. Het is waar! De staat van mijn huiskamer zou ik in het pré-kinderen tijdperk nooit getolereerd hebben.

Oorzaak 4
Nieuwe tv? We gooien die doos “wel even op zolder”. Tot na de 8 dagen termijn. Nou ja, tot na de garantietermijn.
We zijn inmiddels een tv verder en 2 computers verder en 2 printers verder en…..alle dozen, muizen en toetsenborden staan er nog steeds. En waarom? Goeie vraag…

***

In deze toestand leefde ik al een jaartje of 2 à 3 (een jaartje of 4 à 5) toen het keerpunt kwam. Toen ik ineens hyperallergisch voor huistofmijt en katten bleek heb ik het roer om gegooid. Mijn huis gaat schoon en zo leeg mogelijk zijn. Alle vloeren moeten zodanig leeg zijn dat ik overal kan dweilen zonder eerst drie uur bezig te zijn de vloer vrij te maken zodat ik kan dweilen. Zo leeg. Alles om de katten te kunnen houden.

We zijn inmiddels een ritje of 8 naar de vuilstort verder. We hebben zelfs hier en daar illegaal een vuilniszakje bij een container van een flat gedumpt (oeps!). We zijn er nog lang niet, maar: de kinderkamers zijn leuk, opgeruimd en schoon. Ze zien er niet meer uit als opslagplaats voor te kleine kleertjes, maar als kamertjes waar in gespeeld kan worden.

In de kasten liggen de goede maten en de dozen op zolder liggen weer netjes geordend klaar voor de volgende groeispurt. Er is een vracht aan happy meal kadootjes in de container verdwenen en geleend spul is terug naar de rechtmatige eigenaar gebracht. Alles wat er nu nog is, is geselecteerd op compleetheid en niet-stuk-heid. De rest is WEG.

Ik was helemaal happy met Manlief en mezelf tot ik me gisteravond laat in bed realiseerde dat onze vakantie voor de deur staat en dat we nog veel moeten doen. Toen bleek dat we nog twee versnellingen hoger konden.

Alle was is gedraaid, gestreken en opgeruimd. De kerstkaarten zijn geschreven en de deur uit, alle financien zijn tot het einde van het jaar in de systemen ingepland, de berg “to do” papieren is weg en afgehandeld (!!), alle nutteloze zooi is in drie etappes in de papiercontainer verdwenen en mijn mentale inpaklijstje is klaar.

En dan zijn de drie Daltons ook nog met z’n drieen gebadderd met veel plezier en heb ik nog mijn Oudste en onze buurjongen meegenomen naar Madagascar 2.

Ik buig nu diep om applaus in ontvangst te nemen.

Advertenties

december 14, 2008 - Posted by | Beslommeringen | ,

6 reacties »

  1. het is dat ik virtueel niet kan klappen, maar anders had ik dat zeker gedaan; ik word al moe als ik dit léés! Goed man!
    Wij hebben niet eens een zolder (wel een casco, maar dat is het terrein van manlief) maar ik heb wel een paar kasten waar geregeld wat ingemieterd wordt. en die stapel daarin wordt ook steeds onoverzichterlijker…. 😦
    mañana!

    Reactie door Corine | december 14, 2008

  2. Well done!! Heerlijk he, zo’n opgeruimd huis?
    Nog een extra oorzaak (nummer 5): te veel ruimte. Hoe kleiner je woont, hoe minder zooi je kunt hebben. Dan moet je wel weggooien; niks niet bewaren voor het volgende kind.
    Helaas wonen wij heel errug groot…..

    Reactie door Wieke | december 14, 2008

  3. ik herken zoveel in je verhaal
    hier kwam de opruiming met de verhuizing
    jemigdepemig wat een troep lag er overal
    er is hier ook ontzettend veel weggegooid (waarom krijgen we die stomme happy meal speeltjes eigenlijk? ze zijn vaak helemaal niks aan)
    wat een heerlijk gevoel geeft dat he? over de rust in je hoofd nog maar niet te spreken
    btw, hoe is het met je hoofd?

    Reactie door ilse | december 14, 2008

  4. Applaus, applaus! Knap hoor, ik doe het je niet na. Ik herken alles wat je schrijft, echt alles! Van de kleertjes-puinhoop tot de lege dozen op zolder. Die je trouwens heel goed voor die kleertjes kunt gebruiken. Maar dan moet je dat wel doen.

    Reactie door Carla | december 15, 2008

  5. Ow wat een heerlijk opgeruimd gevoel moet dat geven 😀 Maar terwijl ik jouw logje lees, groeit de herkenning want geloof me maar als ik zeg dat mijn huis ook in die staat verkeerd. Bewaren voor later, leuk, tot ik me bedacht dat ik onlangs ook een hele zooi van allerlei schoolschriftjes en tekeningen van mijn vroeger, weggegooit heb. Sindsdien bewaar ik al minder. Gingen de tekeningen alla streep of de zoveelste trekker, al gelijk de papierbak in, nu ondergaan de meeste werkjes hetzelfde lot. Alleen de heel bijzondere werkjes redden het hier.

    Heb me stellig voorgenomen alles wat nu te klein is, weg te doen. Alleen nu Kim langzaam maa zeker uit maatje 50 groeit, is dat toch wel heeel erg moeilijk want stel je voor dat het toch niet de laatste zal zijn……. 😮

    Reactie door Barbara | december 15, 2008

  6. Oja, het kleuterdagboek, kreeg ik via mijn zusje 😛

    Reactie door Barbara | december 15, 2008


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: