De 10 kilometer is voor stevelingen!!!! Lees: HIER OP MIJN NIEUWE STEKKIE: REPEL’S LOG

Maandag gaat De Wijze naar haar toe. Van 9:15 uur tot 14:30 uur. Hij gaat naar iemand toe om te werken. Net als school, maar dan lekker alleen. (Als antwoord op mijn vraag hoe ik haar moest introduceren.) En waarom? Omdat we zo nieuwsgierig zijn naar wat hij al weet en wat hij nog moet leren. Hij krijgt z’n overblijftrommeltje mee en speelgoed voor de pauze.

Gedurende die anderhalf uur kwam heul veul ter tafel en werd en passent ook de streep door het autistische spectrum dat de kinderpsych zette door haar voorzichtig uitgegumd. Ze kon nog geen mening hebben over De Wijze, maar wat wij beschreven over de benadering van de kinderpsych was volgens haar achterhaald/ouderwets. De deur staat weer op een kier, maar de Brandmeester en ik hebben elkaar achteraf diep in de ogen gekeken en wij denken niet dat de Wijze in dat spectrum zit. Lees: de Repel staat niet in standje blinde paniek.

Voor de rest hebben we anderhalf uur lang gepraat over De Wijze, over Middelste, over ons lieve kwetsbare mannetje.

We wisselen telefoonnummers uit, zei ze, en ik pakte volautomatisch mijn agenda. “Nee, niet nu! Ik heb je nummer al!”, corrigeerde ze me: “Dat doen we voor hem waar hij bij is, aanstaande maandag. Mocht hij zich zorgen maken of het wel goed komt en of mama wel weet waar hij is: we wisselen het uit waar hij bij is.”

Mijn vertrouwen heeft ze. Ik weet wat ze gaat doen met de Wijze en ik weet wat ze gaat doen met mijn bankrekening. Mijn zegen heeft ze.

Vanavond liep ik stiekem zijn kamer in. Hij sliep. Heb je lekker geslapen, vroeg ik vanmorgen toen hij wakker werd. Ja, zei hij, maar het was voor niets want ik heb niet gedroomd….

Ik zuchtte eens diep toen ik hem slapend zag liggen. Ik wou dat ik een plaatje van hem had. My sleeping beauty.

HELP: er loopt een vierde kind rond! (Buurjongen.) Ik heb een bonusprijs nodig!

Zo gelogd zo gedaan. Winnaars: zonder adres valt er niks te sturen, dus mail mij uw adres! Zonder tegenbericht van allergie stuur ik zoet gemengd…over de troostprijs moet ik nog nadenken, dat concept kwam ter elfder ure…

Ik ben niet onverdeeld blij met deze foto van mezelf, maar ja, de Middenvelder heeft ‘um gemaakt. Dat is wel weer leuk.

Onze oranje vuvu’s liggen in de kofferbak, die ben ik per ongeluk expres vergeten en ik heb een donkerblauw vermoeden dat ik morgen helaas niet meer weet waar ze liggen. Oeps, mama zegt sorry!

***

De Middenvelder heeft zich ingeschreven op de WK-poule van de brandweer. Na dag 2 staat hij al boven de Brandmeester. For the record: de Brandmeester werkt daar, Middenvelder is slechts de 8 jarige zoon van…

De Middenvelder heeft de poule zelf ingevuld, zonder hulp. De Middenvelder kent alle ploegen, alle spelers, hij weet ook waar alle spelers “eigenlijk” spelen (zo speelt Holman van Australië bij AZ, wist U dat? Ik niet, de Middenvelder wel. En Emerton, oud-Feyenoorder, speelt ook bij Australië, mama zegt denkt: ene oor….). Hij weet me ook alle doelpunten uit negentienzoveelhuppeldepup te melden. Alle uitslagen worden, met het puntje van zijn tong uit zijn mond, genoteerd.

***

Ik geniet van voetballiefhebbende Brandmeester en zijn dito zoon samen. Al hou je niet van voetbal: dit is aandoenlijk! Ik mis alleen maar de didgeridoo’s. Ik heb een hartgrondige haat voor die vuvu-dingen ontwikkeld. Voor de rest kabbel ik mee met het WK. Iedereen geniet en zo gaan die dingen: als de Daltons gelukkig zijn en tevreden ben ik het ook.

***

De breekwerkzaamheden in Casa Repel zijn begonnen. Ik realiseerde me gisteren pas dat ik een oplossing moet verzinnen voor het behoud van onze historie. 17 september 2005 maakte ik het eerste streepje van de Middenvelder. Op de lijst daartegenover maakte ik ‘m voor de Wijze. Niet dezelfde datum, maar wel dezelfde leeftijd, om en nabij.

***

Help mij: hoe behoud ik de “streepjes”? Er gaat worden gebroken en geschilderd, maar hoe behoud ik wat er nu staat? Ik maak er een prijsvraag van! Voor de drie beste oplossingen ligt er een grote zak drop in het verschiet. Dit zijn de regels:

1. De Brandmeester en ik zijn de jury
2. Over de uitslag kan niet worden geklaagd
3. Wij zijn niet objectief
4. We gaan 3 maal een pond drop versturen

***

Off topic….zo vaak komt ze niet in beeld en al is het maar met de iPhone genomen…ze is zo mooi! Onze Miss Marple!

Als aangeschoten wild wilde ik incognito in mijn shocking pink über-korte broekje (buiten was het nogal fris, mind you)  ergens zielig in een hoekje gaan zitten, maar de bus was vol.

Ik neem plaats op het laatste vrije plekje…en dat is nu juist net tegenover die hippe, jonge, leuk uitziende mannelijke collega. Het zweet gutst uit al mijn poriën, mijn mascara hangt op mijn schouderbladen, en ik heb er maar 7 opzitten in plaats van 16. Ik voel me niet stoer. Daarbij heb ik buikpijn. Hele erge buikpijn. Ik heb me door de busrit heen gebluft en ben blij dat ik kan uitstappen.

Ik moet 10 minuten wachten op mijn overstap. Sta ik daar in mijn hippe outfit kou te lijden met buikpijn. Het zweet heeft plaatsgemaakt voor kippenvel, man, wat voel ik me slecht.

Eenmaal thuis, na een hele lange warme douche en na een toiletgang voel ik me wat beter. Dan ga ik het pakje openmaken dat de Brandmeester voor me heeft aangenomen en waarvoor hij de importkosten en invoerkosten en allerlei andere bijkomende kosten aan de deur heeft moeten dokken om het in ontvangst te mogen nemen.

Mijn voeten gaan een andere keer wel weer rennen….mijn poezelige voeten hebben het nu even te druk met iets anders.

Ze zitten als sloffen!

Boeien! Wie wacht nu op deze informatie? Het woordje “wie” in deze zin mag je lezen met de nadruk die Bing uit Friends altijd legde op een afwijkend woord uit een zin. Zo maakten ze ooit de grap dat Bing gezongen zou kunnen hebben: ” The hills are alive with the sound OF (nadruk!) music!” Hilarische aflevering was dat trouwens. #alleseizoenenvanfriendsopdvdstaathoogopmijnverlanglijstjehintvoorBrandmeester
Hekje van twitter werkt niet in wordpress, wat is dat raar. Enfin, rode draad Repel, rode draad: Twitter!

Twitter dus. De Repel twittert zich ziek en ze ziet er de lol compleet van in. Twitteren is luchtig en vluchtig. Twitteren is iets moois meemaken dat te weinig is voor een logje maar je wil het wel delen dus kwak je het op Twitter….en als niet wordt gezien: boeien, dan is het zo weer vervlogen. Twitteren is msn’en met een heleboel tegelijk maar je hoeft niet per se te antwoorden. Twitteren is babbelen met mensen naar keuze. Twitteren kan je uitzetten en aanzetten naar believen. Kortom: De Repel twittert zich rot.

Het punt is alleen dat de Repel indirect voor haar Daltons logt. Ze blogt sinds mei 2006 voor haarzelf, maar ze slaat alles op voor haar Daltons, voor later: dit is hoe hun moeder was toen zij nog klein waren en dit is hoe zij hun jeugd heeft ervaren. Maar Twitter is luchtig en vluchtig en alles vervliegt. Dus, lieve twitteraars, het spijt me, deze log is voor jullie een herhaling: ik kwak hier eventjes een aantal foto’s neer die ik in de loop der tijd heb getwitterd omdat de emoties mij ertoe riepen. De losse momenten zijn an sich niet per se noemenswaardig in de geschiedenis van de Repel en de Daltons, maar de som is altijd meer dan de delen waardoor het totaal bewarenswaardig is geworden.

Brandweerhumor: dit hebben die spuitgasten opgehangen op de kazerne als trofee. Klerelijers. (Liefkozend uitgesproken hè.)

Deze benen liepen de 10 kilometer voor het eerst binnen 51 minuten, geregistreerd door deze chip. Ik twitterde deze foto een half uur voor de start toen ik nog niet wist dat ik zo verduveld snel zou gaan lopen.

Op een verschrikkelijk mooie zonnige dag is Popeye helemaal klaar voor het mooie weer….ik zweer jullie: hier heb ik helemaal niks mee te maken gehad! Meneer heeft een mening over mode en zon, denk ik.

Noeste Nijverheid! Met de hand mensen, met de hand. Ik twitterde dat ik slips op banden te naaien had en iemand retweette dat ik het wel netjes moest doen en dus voelde ik me genoodzaakt het resultaat te laten zien. Wel stoer he, die banden zo samen.

Elke dag worden ze een beetje groter. Ik bracht de Daltons naar school en de zon scheen zo mooi en de zwanen waren zo mooi: ik wilde dit moment even delen. Dus ik twitterde…

Als de Brandmeester van huis is, kookt de Repel. Saus from scratch: bouillon, gezeefde tomaten, groente, kipreepjes en een boel kruiden. De Daltons zijn er dol op! Ik twitterde deze foto omdat ik trots was op mijn heerlijke pan vol Saus à la Repel: Nic van de twit wilde zelfs blijven eten! (Prutje op de achtergrond is extra gebakken rode ui met kastanjechampignons voor mij.  Die vraag kreeg ik ook al via twitter, ik ga jullie hier even voorwezen.)

Maar de boog kan kook-technisch gezien niet altijd gespannen zijn. Deze foto twitterde ik ooit met de tekst “koken” erbij.

Ja, killer heels zijn mijn handelsmerk, maar Floor wilde maar niet geloven dat ik crocs heb met veters. Volgens menig follower een reden om te unfollowen.

Gelukkig kon ik het goedmaken door te twitteren dat ik onderstaande schoenen heb besteld via het internet #redenomnietteunfollowen. Oh, vergeet ik het weer: # werkt niet in wordpress, da’s een twitter ding.

Ik heppum en ik heb een shokking pink hoesje eromheen….en ik heb een schattig nachthempje aan. Ik twitterde deze met de tekst “mijn schoot”.

En deze twitterde ik met de tekst “een feestje”. Beetje veel werk in je eentje, 3 Daltons in bad, maar een feestje boven alles.

En zo twitter ik wat af. Ik ga hard richting 4000 tweets, ik lijk wel gek. Maar menschen, wat een lol heb ik. Ik zal deze log tweet style afsluiten, want ik moet nog twitteren:

#twoei en #twusten en #twexit!

Alles aan ons huis behoefte opknappen toen we het kochten. (Lees: mintgroene kozijnen, een rode steenstrip muur en roze plavuizen met daaronder twee lagen kurkvloer.) Aan niet alles zijn we destijds toegekomen want ik was 6 maanden preggers van de Middenvelder toen we verhuisden. De keuken, badkamer en WC beneden kregen de code “prio 2″: die zouden we gaan opknappen nadat we erin waren getrokken en Middenvelder gezond en wel was geboren. De keuken en de badkamer zijn inmiddels gedaan en al zijn ze nog steeds niet (!) netjes afgewerkt zijn we wel HEUL erg blij met het resultaat. Onze WC heb ik van arremoeie een poos geleden maar halfslachtig provisorisch opgeknapt met de bedoeling dat we het vorig jaar voor echie zouden opknappen, maar dat is er niet van gekomen. Nu er echter een barst in de pot zit zijn wij bang dat er elk moment iemand door de pot kan zakken en heeft de WC “prio bloedspoed” gekregen.

Onze muren zijn vuil. Mijn schoonvader, de schilder, had 9 jaar geleden zo mooi de muren gestuct. Maar 9 jaar later, 3 kinderen en netto/bruto 6 katten later, ettelijke omgevallen glzaen limonade, wicky, chocomel, wijn, fristy, cola, bier en spetters kattenvoer later, zijn de muren niet meer zo mooi.

***

Dat gezegd hebbende ondernamen wij bitter weinig actie. Tot deze week. Ik kreeg de spreekwoordelijke “peper in mijn reet”  en de Brandmester volgde. Het ontwerp voor de nieuwe wc ligt klaar (chique de friemel, wordt de wc) en het ontwerp voor de nieuwe tuin zonder booby traps ligt klaar (chillen en relaxen met ultiem gebruik van zon, wordt de tuin).

Casa Repel is vanaf nu tot september under construction.

Nu alleen nog even een geschikte Pool zoeken voor het latexen van onze woonkamer; de gewrichten van schoonpaps zijn namelijk hoognodig aan pensioen toe. Weet iemand nog een Pool voor ons?

1. Een concert in België/Luxemburg geboekt inclusief nachtje hotel met beste vriendin;
2. “Ja” gezegd tegen een last minute, onverwachte persoonlijke uitnodiging voor een uithuizige cursus van maandag tot vrijdag. Ik heb 300 jaloerse collega’s: de cursus is een once in a life time opportunity. De cursus zat eigenlijk vol, maar omdat ik het was mocht ik toch komen. Nee zeggen was geen optie;
3. ik heb een vakantie geboekt in de enige periode dat we gezien het schoolrooster en het p*kke-brandweerrooster kunnen.

Het concert is op een zaterdag. We gaan zaterdagochtend vroeg weg, maken er een dagje van en komen in de loop van zondag thuis. De cursus is de maandag direct daarop. Ik kom vrijdagavond thuis uit cursus, breng de dienstauto terug naar werk, ga naar huis en ik vertrek die nacht naar la douce France.

Met deze planning past alles precies. Ik denk alleen dat ik zonder koffer op vakantie ga, want het inpakken daarvan past niet meer in de planning.