Stoere mannen in uniform

Twaalfeneenhalf jaar. Denk eens na: wat deed je 12½ jaar geleden? Had je toen je huidige baan al? Had je toen al kinderen? Had je toen je huidige partner al? Ik vermoed dat de meeste lezers ‘nee’ moet antwoorden op (in ieder geval op een deel van) deze vragen.

Mijn Manlief zat -om precies te wezen- in augustus 12½ jaar bij de brandweer. Maar vandaag was de officiële receptie. Met praatjes, met medaille, èn met officiële baton voor op zijn pak. Het grote boeket kreeg hij ook, maar die zijn we uiteindelijk vergeten mee te nemen.

Twaalfeneenhalf jaar bij de brandweer.
Twaalfeneenhalf jaar elke derde nacht van elke drie dagen op de kazerne slapen.
Twaalfeneenhalf jaar loze uitrukken, nare uitrukken, vieze uitrukken, grappige uitrukken, verdrietige uitrukken, heroische uitrukken, trotse uitrukken, hilarische uitrukken, emotionele uitrukken.
Twaalfeneenhalf jaar mensen gered, dieren gered.
Twaalfeneenhalf jaar soms mensen niet kunnen redden, soms dieren niet kunnen redden.
Twaalfeneenhalf jaar met hier en daar een incident onder eigen gelederen. Zijn telefoontje staat me nog voor de geest: “ik was het niet, bel mijn ouders om te zeggen dat ik het niet was.” De collega die er wel bij betrokken was, zat er ook vandaag. Ook met 12½ jaar; ze zijn samen binnen gekomen. Hij heeft in een brandwondencentrum gelegen, Manlief niet. Maar het had zomaar andersom geweest kunnen zijn. De andere collega die er ook zat met 12½, is ooit bij een brand door de vloer door een verdieping gezakt, meters naar benden.
Twaalfeneenhalf jaar.

Twaalfeneenhalfjaar lang je inzetten voor mens en dier, en voor schadebeperking. Met gevaar voor eigen leven. Een medaille en een baton is nog het minste!

Omdat elke brandweerman van Repelbuurdorp was uitgenodigd, inclusief de dienstdoende ploegen, was voor een centrale plek gekozen waar ook de brandweerwagens geparkeerd konden worden. De locale discotheek in het centrum dus. De Repel kwam er wel eens, in haar studietijd. Heel, heel erg lang geleden. De jongens hadden zich erop verheugd: een disco! En ze vermaakten zich kostelijk op het podium. En ze vermaakten zich kostelijk met alle andere kindjes….

Het liedje waar hij op danst is “Billy Jean”…

Na een uur dansen en rennen is deze meneer het beu….hij tekent liever met de meisjes. Smart boy!

Liever dan liever dan lief

Liever dan Manlief kom je ze niet zo gauw tegen. Vanmorgen kwam hij een half uur eerder thuis uit dienst om met Oudste om half 8 op het voetbalveld te kunnen staan. Ze vertrokken samen, mijn lieve twee grote Daltons. Ik en de jongste twee Daltons zijn nog in pyama aan het spelen. Middelste en Jongste spelen met de houten Thomas treinbaan, ik speel met mijn iMac en mijn iPhone. Ik ben apps aan het downloaden en ik maak foto’s met mijn iPhone. ik maak een foto van Miss Marple en ik maak een foto van het schitterende boeket gele rozen dat ik van hem heb gekregen. Omdat ik zo aan het piekeren ben over de uitslag van de MRI aanstaande dinsdag, heb ik een grote bos gele rozen gekregen, mijn favoriete bloemen.

Ik moest zojuist mijn logje even onderbreken omdat Manlief belde om te vertellen dat Oudste zojuist het openingsdoelpunt heeft gescoord. Liever dan dat komen ze zelden.

Gisteren vertelde ik mijn kamergenoot, mijn Roomy, dat ik mot met Manlief had gemaakt omdat hij de komende week weg is en ik niet inzag hoe ik het dinsdag alleen zou moeten doen. Manlief zag dat het me menens was en hij zei me dat hij hoe dan ook dinsdagochtend thuis zou zijn, dan zou hij maar een ochtendje skippen van de cursus. Hoe hij dat ging regelen wist hij nog niet, want het is niet zomaar iets dat hij af kon zeggen, maar hij zou dinsdag bij me zijn, dat was beloofd. Terwijl ik dat mijn Roomy vertel gaat mijn telefoon. Het is Manlief.

Ik: Hé, ik heb het net over je.
Hij: Oh, dat kan nooit goed zijn!
Ik: What’s up?
Hij: Ze hebben een vervanger voor me geregeld, ik ben volgende week gewoon bij je.

Liever dan dat komen ze zelden. Ik ben helemaal blij en opgelucht. Roomy heeft het gesprek glimlachend gevolgd; hij wist precies hoe de vork in de steel zat. Ik zeg tegen hem: Hé, dat is toevallig! En als ik je nu ga vertellen dat ik mot met hem heb gemaakt omdat ik die grote gouden diamanten ring niet heb gekregen, denk je dan dat hij me net toevallig op dat moment belt om te vertellen dat hij dat heeft geregeld voor me? Roomy lacht en zegt: sorry dear, ik denk het niet. We grinniken en werken door.

Ik moest mijn logje zojuist weer even onderbreken omdat hij me belde om te vertellen dat Oudste zojuist weer heeft gescoord nadat hij ook de aangever was voor het tweede doelpunt. Het staat 3-0 en Oudste lijkt af te stevenen op Man of the Match. Manlief is trots. Liever dan dat kom je ze zo gauw niet tegen, wat ik je brom.

(Middelste heeft nog wat versiering bij het boeket geplaatst, het is Halloween per slot van rekening.)

Pi-Air

Ik denk dat je veilig kan stellen dat mijn log hoofdzakelijk door dames wordt gelezen. Ik ben dolblij met mijn trouwe mannelijke lezers, maar ik vermoed dat het aantal heren dat deze log volgt op één hand te tellen is. Ik durf haast wel te zeggen dat ze te tellen zijn op de hand van een vuurwerkslachtoffer.

Maar dames, deze log is niet bedoeld voor jullie. Hij is bedoeld voor die hele speciale mannelijke lezer. Namelijk mijn Manlief die nu op de kazerne zit. Want als ik deze log voor iedereen zou schrijven dan zou ik moeten uitleggen wie Pierre van Hooijdonk was. En dat hij de meester was van de vrije trap. Dat hij kon scoren uit zelfs de moeilijkste vrije trap, uit elke hoek. En dan zou ik ook moeten uitleggen dat het publiek dan scandeerde put your hands up in the air, put your hands up for Pierre. En dat Pierre dan werd uitgesproken als Pi-air.

Maar deze log is alleen voor Manlief bedoeld en aan hem hoef ik dat allemaal niet uit te leggen, want Manlief weet dat allemaal. Pierre van Hooijdonk was namelijk een Feyenoorder. En ik weet dat allemaal omdat Pi-Air een leuke neger is, maar omdat deze log voor Manlief is kan ik dat beter niet hardop denken.

Hé schat, het is echt jammer dat je vandaag dienst hebt en dus niet bij deze schitterende wedstrijd aanwezig kon zijn.
Oudste heeft zijn eerste doelpunt gemaakt vandaag. Uit een vrije trap. We hebben onze eigen kleine Pi-Air.
Ik heb ook heel hard “Pi-Air!” over het veld gescandeerd en toen moest iedereen lachen.
Je ziet nog net die bal door de lucht suizen op weg naar doel.
En toen was Oudste zo blij en zie hem rennen: hij rent op mij af! Maar toen moest hij van de coach weer snel terug.

Hé en schat, ze stonden met 0-2 achter en door Oudste werd het 1-2 en toen kantelde de wedstrijd. En ze hebben gewonnen met 4-3.
Die andere ploeg was eigenlijk net een maatje te groot voor ze, maar ze hebben schitterend gewonnen.
Ze hebben zo goed gespeeld!
Hé en schat, de coach zei tegen mij dat Oudste de beste speler was van de wedstrijd!

Hé schat, ik ben een socker mom.

Als de brandweer!

Mijn afdeling heeft binnenkort een vergadersessie van een dag lang. (We weigeren het woord brainstorm te gebruiken. Of althans, ik weiger dat.) Het is verplicht. We zien er met frisse tegenzin naar uit. Om het leed enigszins te verzachten, nodigt onze (als ze dit zou lezen zou ze me vermoorden) Matriarch van de afdeling ons na afloop allemaal uit voor een barbekjoe bij haar thuis. Ik werk oprecht op de leukste afdeling van RepelWerkstad en verre omstreken, dus iedereen reageerde heel enthousiast. Mensen zouden spontaan gerechten meenemen, er zouden barbekjoe’s bij elkaar gesprokkeld worden, er werden principiële en hilarische discussies gevoerd over kooltjes versus gas…en ineens leek de dag lang vergaderen mij best goed te doen omdat we een mooie afsluiting in het verschiet hadden.

Op een goede avond zat Manlief voor de buis en ik achter de iMac (je kan ons zó uittekenen) toen Manlief opperde dat wij best de barbekjoe van de brandweer konden lenen, hij kon ‘m ook wel brengen met onze Pausmobiel. De barbekjoe is zelfgemaakt door de ploeg en groot zat voor een mannetje of 20. En geloof me: als het gemaakt is op z’n brandweers, is het groot en solide. Repel heeft er menigmaal zelf van mogen genieten. Op hoogtijdagen mogen partners en familie namelijk komen eten op de kazerne bij de dienstdoende ploeg en de zelfgemaakte barbekjoe is altijd een doorslaand succes. De Repel waagde een sms’je naar Matriarch. Matriarch vond het een geweldig idee, maar zegde uiteindelijk af omdat ze van de slager een groot ding erbij kon krijgen. Het was niet nodig om met zo’n groot ding te gaan zeulen, het hoefde niet. Maar wilde ik alsjeblieft Manlief bedanken voor het lieve aanbod (de arme vent moest dat ding wel eventjes gaan brengen naar Matriarchdorp maar was als partner niet uitgenodigd voor het troost-voor-het-brainstormen-vergaderen-feestje).

Drie dagen later kreeg ik weer een sms: excuses voor de wispelturigheid…maar….kon het niet alsnog? Het leek haar zo’n leuk idee, een barbekjoe van de brandweer.

‘Tuurlijk kon het alsnog! Ik vind het namelijk zelf ook heel leuk om te kunnen pochen met mijn stoere Manlief en hoe lief hij is. Dus ik sms’te terug dat het voor de bakker zou komen. Oh pardon: niet voor de bakker, voor de brandweer.

Gezinsleven a la Repel….o la la vakantie is moeilijk!

Toen ik Manlief leerde kennen was hij al een spuitgast. Ik weet niet beter dan hem 1x per 3 etmalen -en dus 1x per 3 nachten (en soms meer)- te moeten missen. Toen we kinderen kregen hebben we al onze levens, zowel liefdes-, werk- als privé-, daaromheen gebouwd.

Onze oplossing: ik werk als hij thuis is en andersom. We hebben van de 7 dagen per week allebei 3 volle dagen met de kinders en voor de rest jongleren we. We hebben meestal maar 1 weekendag met het hele gezin (soms hebben we net als jullie TWEE HELE dagen samen….dat is een unicum! Genieten!), maar papa is de meeste schooldagen thuis en mama is er aaaaaaltijd bij het slapen gaan…

Deze ijzeren routine draaien we al bijna 8 jaar lang.

Deze vakantie was de eerste vakantie met z’n 5′en, twee weken lang. En er gebeurde iets raars volkomen voorspelbaars: Manlief en ik houden er volkomen onze eigen manieren op na als het gaat om huishouden en opvoeden. En aangezien we nooit zo lang samen zijn geweest is dat nooit eerder zo naar voren gekomen. En toen stonden we ineens twee weken lang samen aan het roer: ja maar, ik doe het altijd zus! Ja maar, ik doe het altijd zo!!

We hebben de eerste week zitten muggenziften over huishoudelijkheden als een stel dat voor het eerst samenwoont…maar eigenlijk waren we dat ook! Vreselijk, wat hebben we gemot over de de tube van de tandpasta, bij wijze van spreken.

Na twee weken waren we een goed ge-oliede machine van 5 samenwerkende eenheden, maar mijn hart bloedt…zodra we het werkende leven weer ingaan worden Manlief en ik allebei weer bijna alleenstaande ouders in het dagelijks leven, zoals we al jaren doen. De kinders weten dat ze een moeder hebben….en ze weten dat ze een vader hebben…maar dat die twee elkaar kennen weet bijna niemand!

En zo in-tune als we nu zijn…gaan we dat weer verliezen?

Kouwe kleren en glad ijs en een ei kwijtraken

Da’s een leuke titel voor een logje in de zomer. Maar de inhoud is niet zo leuk. Er zijn dingen gebeurd die me niet in de kouwe kleren zijn blijven zitten. Of moet je zeggen dat ze me niet in de kouwe kleren zijn gaan zitten? Nou ja, hoe dan ook, er zijn een aantal zaken gebeurd die me uit mijn evenwicht hebben gebracht. Flink. En er over loggen is me op glad ijs begeven. Hier kan ik inhoudelijk mijn ei niet echt kwijt. Dus ik blijf zitten met een naar gevoel in mijn onderbuik.

Gisteren ben ik voor mijn gevoel schandalig behandeld. Maar ja, het is voor de tweede keer in heel korte tijd dat ik dat gevoel heb. Moet de conclusie dan niet zijn dat het aan mij ligt en niet aan de rest van de wereld? Vreselijk. In tegenstelling tot de eerste keer heb ik het gisteren niet laten oplopen en niet laten klappen. De uitstroom wordt anders een beetje te hoog. Maar mijn onzekere gevoel begon me meer en meer parten te spelen.

Maar gisteren kreeg ik gelukkig ook van een aantal mensen de bevestiging dat ik niet gek ben. Mensen observeren zelf ook en ik kreeg van hen die ertoe doen de bevestiging dat mijn kompas goed staat. Ik ben niet gek. En ik ben ook niet ’s Werelds Vreselijkste Mensch. En om de boel een beetje te verwerken heb ik gisteren een liedje opgezet en al grienend een potje staan slowdansen met Manlief.

En mijn onderbuik voelt zich een stuk beter kan ik zeggen! Ik hou van dansen met mijn lief. En al helemaal op een van de mooiste oude liedjes die ik ken.

Vergeet ik toch nog helemaal je te vertellen….

De dag dat we de 4e verjaardag van Middelste 4den op de 4e , hadden we nog ‘gedoe’. En het ‘gedoe’ was gisteren pas opgelost.

Ongeveer een uur voordat de visite kwam en ik voor een half maandsalaris aan proviand had ingeslagen (sfeerbeeld voor mijn stressniveau) belde Opgeschoten Overbuurjongen aan: we hebben je auto aangereden.

Er zijn mensen die stressbestendiger zijn dan ik. Wellicht is iedereen stressbestendiger dan ik, dus je kan gevoegelijk stellen dat deze zin voldoende was op dat tijdstip op die dag om mij te doen flippen. Manlief is mijn tegenpool in een aantal -voor ons gezinsleven gunstige- karaktertrekken, en stress komt in zijn vocabulaire niet voor. “Rustig, Repel…”, gebiedde hij mij met strenge blik en hij ging kijken.

Wat hij aantrof was een andere vrouw die nog meer uit haar plaat aan het gaan was dan ik (jawel, het is mogelijk). De jongedame in kwestie was de vriendin van Opgeschoten Overbuurjongen die nèt haar rijbewijs had gehaald. En ze reed in een proefrit met een auto van de garage en is daarmee tegen onze geparkeerde auto aangeknald.

Ze stond volledig overstuur te roepen dat ze nóóit meer in een auto zou stappen en dat ze nóóit meer…..nou ja, you get the picture. Manlief, och wat is hij lief, keek naar de deuk in zijn zo geliefde Smart en stelde haar gerust. Joh, dit gebeurt iedereen, gewoon direct weer in de auto stappen, dit gebeurt iedereen, meissie maak je niet druk, de garage is verzekerd….Kortom: hij zei alles wat je als oversture vrouw graag wilt horen.

Met de visite die elk moment kon komen moesten er schadeformulieren worden ingevuld, ritjes naar de garage worden gemaakt en telefoontjes worden gepleegd. En Manlief zorgde ervoor dat de Repel niet in de stress schoot.

Een dag later stond Opgeschoten Overbuurjongen op de stoep met een grote bos bloemen. Lief toch?

En toen ik deze maandagmorgen extra vroeg op werk moest zijn vroeg ik Manlief of hij eerder weg kon uit de dienst. Hij moest er al om half 8 zijn zodat ik naar werk kon. Hij kwam aan om half 8, stipt. Hij had de Smart al bij de garage gezet want de bestelde bumper was binnen. Hij was naar huis komen lopen. Had ik al gezegd dat Manlief geen stress kent en lief is?

En sinds gisteren staat hij weer voor de deur, de Smart. Met een nieuwe bumper met een heel klein kleurverschil. Ik heb er een mening over maar Manlief haalt zijn schouders op.

Wij matchen goed, Manlied en de Repel. En van Corine heb ik geleerd utkomtgoedutkomtgoedutkomtgoed.

Genieten deel 3: NOT!!!!!!!!

Ik ben een OV’er. (Iedereen begrijpt dat we het hebben over Openbaar Vervoer?)

Niet van huis uit hoor, ik hou niet echt van het OV, maar feit is dat mijn werk met het OV beter te bereiken is dan met de auto. Het verschil is minimaal 20 minuten per reis. Repel = druk = geen tijd over voor 20 minuten maal twee per dag, dus Repel werd haar auto uit gejaagd.

Ik fiets naar het OV en neem daar de trein/bus/wat ik dan ook nodig heb. En inmiddels ben ik redelijk ‘om’. Wat begon als een straf, werd herbezien als noodzakelijk en nu ben ik compleet bekeerd want ik zie veel bijkomende voordelen. (‘Geen parkeerschade meer’ scoort hoog op mijn lijstje, evenals ‘met Middelste naar Schiphol om vliegtuigen te kijken gewoon omdat het leuk is en het kost geen cent’.)

Ik heb een paar collega’s die wonen in Repeldorp die fietsen naar werk. Anderhalf jaar lang werd er op me ingepraat: moet je ook doen! En nu, anderhalf jaar later durfde ik het pas eindelijk. En inderdaad: de heenweg was heerlijk. Het is helemaal niet te veel of te lang en je ziet heel veel leuks onderweg en je kan eindelijk de hele CD op je iPod afluisteren.

Inmiddels volkomen overtuigd van het nut en de noodzak van het fietsen besloot ik in mijn overmoed en jubelstemming spontaan de middag vrij te nemen en dat niet te verklappen aan het thuisfront. Ik zou zomaar plots voor hun neus verschijnen. Ta-daaaaa! Verrassing!

Ik was 15 minuten onderweg (van de 45) toen, precies in the middle of nowhere, mijn buitenband buiten de velgen trad en de binnenband dankbaar volgde. Het wiel kon niet meer draaien. Een en ander speelde zich af binnen twee omwentelingen, dus het moge een godswonder heten dat ik hier nu zit zonder derdegraads asfalt-verbrandingen over 60% van mijn lijf want ik had nogal een vaartje.

Op elk willekeurig ander tijdstip zou Manlief niet in staat geweest zijn mij te halen, maar nu kon ik hem bellen. “De verrassing is er een beetje vanaf, maar….”

Manlief zou er binnen 20 minuten hebben kunnen wezen, ware het niet dat hij hopeloos vast stond in opstoppingen op plekken waar bus en fiets langs zouden hebben kunnen sjezen. Hij was er dus pas na ruim 45 minuten. (Lees: Repel heeft 45 minuten staan wachten naast een fiets die geen centimeter voor- of achteruit wilde.) Dit betoog is ondanks mijn sores nog steeds niet pro-auto!

Toen hadden de boodschappen haast en de peutergym van Middelste en eten en….kortom…het relaxte vrije middagje was in één klap omgetoverd tot een normale ‘we hebben het druk’ -dag.

Het heeft eventjes tijd gekost om ons beider humeur weer op te krikken…maar dankzij Manlief’s houding is dat wel gelukt en dus zit hij relaxed achter de tv en ik achter de compu. Matig romantisch, eigenlijk.

Dom, dom, oliedom

Oh wat ben ik dom. Oliedom. Oerstom. Een stommeling. Een knurft.

 Er was een feestje bij de brandweer. Een BBQ omdat de commandant weg ging. Opa en oma zouden op onze kinderen passen en wij zouden samen naar het feestje gaan. Heerlijk een avondje weg en een gezellige BBQ zonder knoeiende kinderen die alle aandacht opeisen. De collega die niet ging verklaarde ons voor gek. Maar dan ga je toch ergens uit eten? Dan ga je toch niet naar die BBQ? Maar wij waren gek overtuigd van ons gelijk en zeiden dat het hartstikke leuk was. Ook op het feestje vond men ook dat we dan beter ‘echt’ weg hadden kunnen gaan. Wij haalden lachend onze schouders op.

Het vlees was nog niet eens gaar en de eerste speech was nog niet eens gemaakt toen de piepers gingen: grote brand in Buurdorp. En toen de andere post er ook uit moest voor een uitruk was het feest compleet: al het dienstdoende personeel was weg. Dat betekent dat het vrije personeel moest worden opgeroepen om de posten te bemannen voor het geval er nog iets kwam. Maar al het vrije personeel zat op de BBQ aan het bier. Dus er werd snel een rondje gemaakt: hoeveel heb jij op?

Had ik nu maar 6 bier in hem gegoten direct bij aankomst, maar dat had ik niet. En had ik nu maar niet geroepen maar jij hebt toch niet zoveel op, maar dat had ik wel. Dus Manlief ging over op de cola en hij moest blijven. Om half negen ben ik maar naar huis gegaan. Alleen. Ik had er de pee in. Geen idee hoelang hij nog moest blijven. Ik weer met mijn grote mond: maar jij hebt toch niet zoveel op? Ons feestje was in het bluswater gevallen. De enige schrale troost is dat we er overuren voor betaald krijgen.

Gelukkig kwam Manlief niet al te lang daarna ook naar huis dus ging ik niet alleen naar bed. En we gaan over twee weken in de herkansing. En dan gaan de piepers en alle telefoons uit!

Had ik al gezegd dat ik trots was?

Hoeveel vrouwen kunnen nou zeggen dat hun man in de vrieskou onder ijs heeft gedoken en een paar maanden later bij 51 graden in de schaduw heeft gewerkt in de woestijn? Nou? Ikke wel! Wat issie stoer hè ***smelt***

En by the way…het was um dus niet, die ene, dat was een ander…deze foto kreeg ik pas later, op de eerste foto was hij niet zichtbaar anders was ik echt een oen geweest!

Oh, zei ik dat hardop?

Om half twee ’s nachts kwam er iets ons huis binnenstrompelen. Het was moe, uitgeput en gesloopt. Het eerste wat het zei was: “Ik ga daar NNNNOOOOIT meer naartoe. Het is daar hel. Het is de hel.”

Vervolgens liep het naar de koelkast en pakte een bier.

Ik was al wachtend op de bank in slaap gevallen en het duurde even voordat ik voldoende bij mijn positieven was om me te realiseren dat het als eerste een kus op mijn lippen had gedrukt. Als een heuse Doornroosje werd ik wakker.

En nu is hij alweer weg. Hij moest vandaag alweer op voor de volgende 24-uurs dienst. Het huishouden en de kinderen staan alweer ongeduldig op moeders te wachten. Het leven is niet eerlijk.

Maar vandaag heb ik wel een heel mooi gouden ringetje om. Twee kleuren goud met een steentje, net als mijn trouwring. Ze passen heel mooi bij elkaar. Het steentje in het nieuwe ringetje is niet echt, maar zodra hij lelijk wordt of als ik ‘m verlies gaat er een echte in. Ik denk dat ik ‘m er vanavond met een aardappelschilmesje ga proberen uit te wippen. Oh, zei ik dat hardop?

Ik weet ‘t bijna zeker…

Ik denk zeker te weten dat ‘t Manlief is, daar links. Of, of, of…of staat hij daar in de zwarte uitrusting?

Als ik denk dat ik het zwaar heb…

Manlief belt me elke dag. Eergisteren was een lastig telefoontje. Het was 48 graden in de schaduw en zij moeten werken in de zon. Er waren al twee collega’s onwel geworden en één hond hebben ze uit de oefening gehaald omdat het beest niet tegen de hitte kon. Manlief had niet geslapen van de hitte en hij voelde zich rot. Midden in de woestijn, een kilometer of twintig van Dubai vandaan. Alleen maar zand en hitte. Een dag later was het 51 graden in de schaduw en mocht je er in de zon een graad of 20 bij optellen.

Het enige wat ik kon doen was opgewekt klinken en hem verzekeren dat hier alles goed is. Alles is onder controle en alles gaat goed en ik vertel in het kort een leuke anekdote (deze, bijvoorbeeld). En dan lieg ik niet, ik vertel alleen niet dat mijn lontje soms gevaarlijk kort is…ik gedraag me soms als illegaal vuurwerk dat ontploft in je hand bij de geringste stimulans. En ik vertel niet dat de nachten hier ook zo slecht zijn dat ik op mijn tandvlees loop.

Oudste ontpopt zich als de man des huizes. Hij helpt me met klusjes en ik betrap hem erop dat hij zijn broertjes aan het opvoeden is. Dat had hij al in zich, maar nu is het anders dan anders, ik kan het niet goed uitleggen, maar hij doet het om mij te ontlasten. En verdomd, hij doet het nog hartstikke goed ook. En ik prijs hem en zeg dat ik er zo blij mee ben, maar zonder dat hij het al te veel merkt, probeer ik het te ontmoedigen want hij neemt een verantwoordelijkheid op zich die hij, op de schouders van een zeven jarige, nog lang niet hoeft te dragen.

Middelste zat vandaag in een dipje en wilde naar papa. Met zo’n trillipje. Ook dat ga ik Manlief niet vertellen als hij belt. Als hij belt…volgens de nieuwsbrief was het vandaag te warm om overdag te werken en beginnen ze pas (mijn tijd) om acht uur en hij heeft nog niet gebeld.

Nou ja, het einde is in zicht. Woensdag komt in zicht nu moet alleen dat vliegtuig nog in de lucht blijven en dan is hij weer thuis. En dan kan ik oprecht tegen hem zeggen dat het niet eenvoudig is, maar dat ik het wel kan, in mijn eentje, sole mio, een groot gezin met nog heel kleine kindjes en dito huishouden draaiende houden en zorgen dat er nog plezier is ook. Ik wist het van te voren niet zeker.

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

In geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventig jaar

Ik kreeg ze pas laat, mijn allergieën. (Of moet ik volgens de huidige nieuwe spelling ‘allegie-en’ typen?) Hoe dan ook, ze zijn erg. Heel erg. Ik ben getest op poezen, honden en huisstofmijt en allen zijn off the scale zo erg. Konijnen en vogels en al dat soort grut zijn niet getest, maar ik heb zo mijn vermoedens.

Maar in tegenstelling tot vele lotgenoten, testte ik negatief op allerlei pollen en zaden. Mijn lijf en mijn geest zijn blijkbaar volkomen elkaars inversen want ik heb NIKS met groen spul, ik heb niet eens planten. Ik heb meer met snorharen. Life’s a bitch….ik zou volkomen gelukkig honderd kunnen worden zonder bloemen of planten in huis, maar zonder snorharen is de lol er wel een beetje vanaf, laten we eerlijk wezen!

Ik had al snel in de gaten dat ik ondanks mijn allergie de poezen wel aan kan. Ik stierf duizend astmatische doden in stoffige omgevingen zonder poezenbeesten en ik knuffel poezels bij laminaat zonder een enkele nies of astmatische puf. De huisstofmonsters doen me blijkbaar veel meer kwaad. Dus inmiddels heb ik vier poezenbeesten, ha!

Maar die twee trappen in ons huis, die stofnesten met vloerbedekking, die verzamelplek van poezenroos, huisstofmijt en stof, ik herlaal STOF, die moeten hoognodig in de revisie.

Dus de trappenboer stond aan de deur vanavond. En we moeten iets, maar in geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventigjaar doen we dit….we doen het zelf wel…

Nee hè, wij weer!

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van Manlief: zijn bank had gebeld met de mededeling dat ze zijn pas hebben geblokkeerd. Hij heeft gepind bij een automaat waarmee gefraudeerd is; kopieerfraude. En dus hadden ze zijn pas geblokkeerd. Over vijftien dagen (!) is de nieuwe klaar. Hopelijk heeft hij het verkeerd verstaan en is het 5 dagen. Dan nog is dat na het paasweekend.

Vanavond was ik met Sherlock en Watson bij de dierenarts toen mijn pas ineens weigerde bij het afrekenen. “Bel de organisatie” was de boodschap. Zo gezegd, zo gedaan en jawel, mijn pas is geblokkeerd omdat ik heb betaald bij een automaat waarmee…bla-bla-bla, ja-di-ja-di-ja-di…

Saillant detail: Manlief en ik hebben niet met onze respectievelijke passen in dezelfde winkels betaald, noch bij dezelfde pinautomaten gepind.

Mijn nieuwe pas komt hopelijk vrijdag, anders wordt het na de Pasen. Maar ondertussen: Geen pas, geen geld, geen boodschappen.

Gelukkig woont mijn vader in de buurt en heb ik een puist geld van hem kunnen lenen om tot en met de pasen te kunnen overleven. Dat bedrag heb ik vanavond direct naar hem over gemaakt. Dat moest ik van Oudste, want je mag van hem geen geld lenen dat je niet hebt. Ik legde hem uit wat ik wel en niet kan zonder pas en wat ik nog steeds heb op de bank met of zonder pas. Oh, dan was het goed, dan was het geen lenen, maar ruilen en dat mag wel. Slimme vogel, die zoon van mij van 7. Ondanks mijn slechte humeur over deze toestand (en een bericht van de dierenarts waar ik later over log) kon ik hierom trots glimlachen.

Tsja…

Op de kazerne waar Manlief werkt hebben ze een motto. Nou ja, eigenlijk hebben ze wel meer motto’s, maar voor deze log is slechts die ene van belang.

Als er een examen moet worden gedaan, roepen alle rangen van de hoogste tot de laagste dat “alles wat je meer haalt dan een 6 je je gezin tekort gedaan hebt”.

Ik vind dat een goed motto.

Dus wat zeg je dan als Manlief thuiskomt en een 10 heeft gehaald?

Dan zeg je dat je trots bent omdat je dat ook zo erg bent, maar je behoud je het recht om een jaar lang opmerkingen te mogen maken over tekort gedaan worden.

Dat is wat je dan doet.

Winterduik

Ik ben de kleindochter van een brandweerman. Ik ben ook de echtgenote van een brandweerman. Ik weet dus uit ervaring dat leven met een spuitgast voordelen heeft die andere beroepen niet kennen en nadelen waar hetzelfde voor geldt. Maar ik ben bovenal trots op mijn spuitgast en vind dat hij een machtig beroep heeft. Maar de ongerustheid sluimert altijd op de achtergrond. Zo heb ik een bloedhekel aan het duiken dat hij moet doen. Niet alleen betekent een duikuitruk per definitie narigheid en ellende, het is ook risicovol. Nog niet zo lang geleden is er een brandweerduiker omgekomen bij een oefening.

Als Manlief een dienst heeft waar hij ook duiker is ben ik nooit helemaal gerust en check ik vaak de P2000 site om te kijken wat er speelt die dag. Ik ben er dan ook helemaal niet rouwig om het feit dat hij binnenkort duiker-af is. Sterker nog: ik zal de vlag uithangen die dag.

Het is daarom best bijzonder dat hij in deze weersomstandigheden een duikoefening had die ook nog eens door een fotograaf is vastgelegd. Het is nog meer bijzonder dat ik het mooie foto’s vond. Dat komt denk ik ook omdat hij mij vooraf niet had verteld dat hij onder het ijs moest duiken.

Naar de letter van de wet

Dit logje gaat niet over Lanzarote. De foto is toevallig op Lanzarote genomen, maar ik maak het logje omdat de foto zo lief is en niet omdat het toevallig op Lanzarote was.
Dus dit is niet mijn vierde logje over Lanzarote. Dit logje gaat dus ook niet over het feit dat je daar zulke mooie foto’s kan maken van je gezin want dit logje gaat niet over Lanzarote.
Ik zal er dus ook niet bij vermelden dat Manlief net als Oudste jarig was op Lanzarote, want dit logje gaat dus niet over Lanzarote. Het gaat om het feit dat hij nog steeds net zo’n lekker ding is als toen ik hem leerde kennen. Ook met 9 jaartjes erbij. Hij was alleen maar toevallig jarig op Lanzarote, daar  kan dit logje dus helemaal niks aan doen.

Dus.

Wii had dat kunnen denken? Het is niet Wii-tastisch

Voor Wii de geschiedenis nog niet helemaal kent, of voor Wii het een beetje vergeten was, zó begon het:

Oudste wilde een Wii.

Nee, ik moet iets verder terug.

Oudste is een gamefanaat. Hij begon op zijn vierde verjaardag met een eigen PS2. En toen hij op zijn vijfde geopereerd moest worden om pinnen in zijn gebroken arm te laten zetten kreeg hij een PSP. Wetende dat ik vanaf dat moment niks meer op dat gebied voor hem zou kopen, ging hij zelf sparen voor de Nintendo DS. En toen hij dit jaar weer geopereerd moest worden, wilde ik hem belonen voor zijn goede spaargedrag en legde ik het verschil bij voor een DS voor zijn operatie.

Toen ging hij direct sparen voor een Wii,  zei hij.

***

En ik? Ik hou niet van spelletjes. Nooit gedaan. Niet als kind en niet als volwassene. Niet van bordspelletjes en niet van kamertje-verhuren en niet van rijmspelletjes of kaartspelletjes. Rotterdams klaverjassen is zo’n beetje het enige dat ik leuk vind . Omdat je daar niet bij na hoeft te denken en je eigenlijk met een drankje aan het kletsen bent terwijl je handen af en toe een kaart gooien…en zelfs daarvoor moest ik 23 worden voordat ik het wilde leren.

Van gamen hou ik dus ook niet. Ik kan het niet en ik vind het niet leuk en voel geen enkele aandrang om te oefenen. De plaatjes op de hoesjes zeggen me ook niks. Het staat me tegen. Papa houdt er wel van. Hij speelt met Oudste mee. Middelste houdt er ook van en kijkt enthousiast mee en Jongste doet dat nu zelfs ook….maar ik heb er nul mee.

Ik hou wel van Oudste en zag dat ik de plank bij hem ging misslaan. Hij en gamen waren een groot deel van zijn leven en ik zou dat hele deel van zijn leven gaan missen en dat Wiilde ik niet. Ik keek naar de Wii en dacht dat ik dat wél leuk zou vinden. En dan Wiilde ik de Wii fit voor mijn verjaardag, dacht ik. Middelste kan meedoen, mama en papa kunnen ’s avonds samen ook een spelletje Wiien…helemaal top. Alles zou goedkomen.

Dus toen werd het plan gesmeed om, zonder dat papa het wist, de Wii aan Sinterklaas te vragen. Ik heb mijn spaarrekening binnenstebuiten gekeerd en heb het gedaan.

De Wii kwam, de Wii zag en de Wii overwon. De Casa was helemaal happy-de-pappy met de Wii en zelfs Oma heeft met Oudste geWiied. En de Wii ging mee naar vrienden, waar iedereen meedeed. Kijk die foto dan hieronder: iedereen dikke pret. Elke beginnende Wiier kon het en genoot!

Iedereen? Nee, niet iedereen.

Ik was nog wat schuchter en bleef op de achtergrond. Ik genoot van het Wiiende uitzicht maar voelde nog geen echte aandrang om mee te Wiien. Nou ja, ik voelde een beetje onzekerheid: ik ga dit leuk vinden…toch?

Een avond erna zei ik voorzichtig tegen Manlief, kom, we gaan Wiien. En Wii schetst mijn verbazing….

****

Ik vind het nog steeds niet leuk. Sterker nog, ik haat het. De Wii is nog erger dan een PS2. Ik hou niet van gamen en blijkbaar ook niet van de Wii. Manlief en ik hebben een rotavond gehad omdat ik niet van Wiien hou. Ik had letterlijk tranen in mijn ogen omdat ik het niet leuk vond: Mijn droom spatte uiteen. Ik Wiil er de lol niet van inzien en zal dus niet meedoen met Wiien. Mijn Oudste en ik scheiden op dit gebied dus definitief onze wegen. En dat voel ik.

Serieus: wat is nu de lol ervan? Ik begrijp het niet. Ik sta te wapperen met dat ding, en met de Ps2 loop ik te draaien aan die knoppen….en ik zie werkelijk de lol niet. Het grijpt me niet. Ik voel geen enkele connectie tussen mijzelf en de bewegingen die ik maak en die bewegende items op het scherm.

En met dat soort opmerkingen verpest je het voor de rest, zo weet ik uit jarenlange niet-van-spelletjes-houd-ervaring. Dus…vanaf nu zal ik degene zijn die met een stoïcijns gezicht aan de kant blijft zitten gezellig zitten niet meedoen. Aan de kant zitten is niet leuk…maar Wiien is erger.

En om die ellende mee te mogen maken vanaf nu, sta ik diep in het rood. Want ik heb die fucking-Wii gekocht. Ik zal nog maar onder één voorwaarde Wiien en dat is als Oudste vraagt of ik mee wil Wiien. Anders niet.

En Wii-je-gebeente aan diegene die aan Oudste verklapt dat ik het haat:

Oudste zal eerder achter het feit komen dat de Sint niet bestaat dan dat hij erachter komt dat een moeder die niet van de Wii houdt bestaat.

Wat een k-Sint dit jaar zeg….die Wii fit hoef ik ook niet meer. Het is een Wii-ramp.

Na 9 jaar geldt het ook

Lieve schat,

Gefeliciteerd met mij, al 9 jaar.

Heb ik je vandaag al verteld?
Meer dan gisteren.

Na 9 jaar geldt het ook…geldt het nog…

When the rain
Is blowing in your face
And the whole world
Is on your case
I could offer you
A warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows
And the stars appear
And there is no one there
To dry your tears
I could hold you
For a million years
To make you feel my love

I know you
Haven’t made
Your mind up yet
But I would never
Do you wrong
I’ve known it
From the moment
That we met
No doubt in my mind
Where you belong

I’d go hungry
I’d go black and blue
I’d go crawling
Down the avenue
No, there’s nothing
That I wouldn’t do
To make you feel my love

The storms are raging
On the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change
Are throwing wild and free
You ain’t seen nothing
Like me yet

I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love