De moederkloek is aan het eind van de kerstvakantie niet zo’n moederkloek meer

Het is vandaag officieel de laatste dag van de kerstvakantie. Praise the Lord: maandag gaat de school weer van start!

Twee weken lang drie Daltons in huis waarvan wij zij gewend zijn dat er twee op school zijn, kan shear hell zijn. Picture it: wij hebben in huis twaalfduizenddriehondhonderdenvierenzeventig Thomas treintjes, honderdzesendertigduizendachthonderdennegenennegentig Cars autootjes. En sinds de komst van de Gamecube hebben we een PS2, een PSP, twee DS’en, een Wii én een Gamecube. Een iMac en een PC. Allemaal met tig spellen. En als je de buren meetelt (de kinderen van ons en van hen zijn toch joined at the hip) hebben we de Wii en de DS’en in duplo.

Maar toch, ik zweer je: als een Dalton dat ene treintje heeft, willen ze er plotseling A.L.L.E.M.A.A.L. mee spelen. Die andere driemiljoen zijn plotsklaps volslagen oninteressant geworden. Als de ander dat ene Cars autootje pakt vliegen ze met z’n allen daar bovenop. Niemand kijkt televisie, maar als er eentje wil Wii’en, beginnen er twee andere te krijsen dat ze Nick jr. willen kijken. Ze willen allemaal op die ene DS en anders willen ze allemaal, op hetzelfde moment, op de PSP.

Ik wil niet nadenken over het aantal keren dat ik heb gedreigd alles in de prullenbak te gooien. Het ergste waren nog de momenten dat ze allemaal, en masse, helemaal niks wilden. Alles was stom en ze verveelden zich. Niks was goed. Naast het speelgoed en de electronica was er sneeuw en er was een slee en er was een speeltuin vol met kinderen. Maar de Dalotns hingen op de bank en verveelden zich, want niks was leuk.

Dus. Vandaag de laatste dag van de schoolvakantie. Toen ik vanmorgen naar beneden liep bedacht ik me dat ik het bijna heb gered. Dat het vandaag toevallig ook 1 januari is, betekent dat -omdat ik om half 2 naar bed ging en Jongste overal doorheen sliep- ik uit bed werd getimmerd door een KLAARWAKKERE Jongste toen ik bij wijze van spreken nog niet eens in mijn eerste REM-slaap was gegleden. Mijn haar is een vogelnest dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw niet misstaan zou hebben, mijn wallen zijn indrukwekkend. Ik loop rond in een Superman-shirt en roze velours ochtendjas, grijze wollen sokken en mascara tot op mijn kin.

Ik kom beneden en moet eerst de diarree van Lewis opruimen voordat de kinderen erin stappen. Vervolgens moet ik de kots van Miss Marple opruimen. Even later heeft Jongste een poepluier waar je U tegen zegt en de kinderen vliegen elkaar binnen 10 minuten in de haren over dat ene treintje van de honderdduizend. En Oudste is boos dat hij geen eredivisie live mag kijken. Lewis kakt nog een keer op de vloer in de WC en er gaat tegelijkertijd een beker chocomel om in de woonkamer.

Het is dat ze soms zoeter dan zoet zijn en aandoenlijk en lief, anders zijn dagen als dit niet te doen, zou je haast zeggen.

***

Gisteravond schrok Middelste wakker van het vuurwerk….even later zit hij naast Vriendin op het aanrecht. Vol bewondering kijkt hij naar zijn vader die vuurwerk afsteekt. “Dit vuurwerk heb ik nog nooit gezien!”

Middelste heeft net als zijn broers al lang geleden geleerd hoe hij zijn moeder om zijn vingertje moet winden.

On the fourth day of Christmas…

On the fourth day of Christmas werd ik moeder. Acht jaar geleden.

Tot die dag was ik Repel. Ik was een echtgenote, ik was een dochter, een zus, een nichtje en een vriendin.

Oudste maakte mij een moeder. Op 28 december 2001.

En al acht jaar lang maakt Oudste mij gelukkig en trots. Gelukig en trots dat ik de moeder van deze jongen mag zijn.

Nog eens acht jaar en hij mag op de brommer.
Nog eens acht jaar en hij zal een kop boven mij uitsteken.
Nog eens acht jaar hoop ik dat hij mij nog steeds een afscheidskus wil geven als ik naar werk ga.
Nog eens acht jaar zal hij hard richting volwassen gaan.

Ik weet zeker dat hij een schitterende vent gaat worden. Zowel qua karakter als qua uiterlijk.

Een klein slim larfje

Middelste is het afgelopen jaar tot school dood-, en doodongelukkig geweest. Veel te laat kwamen wij er achter hoe de vork in de steel zat: dat hij gezien zijn leeftijd op de crèche thuishoorde, maar dat hij op een intelligentietestje vanaf 6 jaar, ver, héél ver boven het gemiddelde scoorde. En dat matched niet. En als niemand dat in de gaten heeft, krijg je daar een heel ongelukkig jongetje van.

Eenmaal op school bloeide hij op; wij kregen onze oude en vertrouwde vrolijke Teigetje weer terug. Hij kreeg uitdaging en als een spons zoog hij alles op. Middelste is nog maar een heel klein larfje. Met zijn verjaardag in juli zal hij maar kort kleuteren en zal hij altijd een jonge leerling zijn. Hij zit anno nu nog maar een paar maandjes op school, in groep 1. Maar hij vindt het nu wel genoeg geweest. Hij heeft het wel gezien in groep 1, zo zei hij me. Maar hij is nog een veuls te klein larfje voor groep 2. Ik zie dat hij qua taal en rekenen dingen doet en snapt waarvan ik denk dat het van het niveau groep 3 is, en hij heeft het zich allemaal zelf aangeleerd. Maar Joost mag weten wat hij nog meer kan en weet, ik heb geen idee. Toen hij een paar dagen later verkondigde dat hij school saai vond en niet meer wilde gaan, ben ik naar de juf gestapt.

Misschien was ik drie stappen te vroeg. Maar het laatste wat ik wil, is te laat zijn zoals het laatste jaar op de crèche. Dat verdrietige jongetje wil ik niet meer zien, zo ongelukkig opgesloten in zijn eigen wereld wil ik hem niet meer meemaken. De laatste schooldag voor de kerstvakantie werd ik gebeld door de juf. Een onderwijsassistent een paar taal- en rekentestjes met hem gedaan en ze gaan op basis daarvan een speciaal programma voor hem ontwikkelen. Hij blijft lekker in groep 1, want hij is nog maar een klein larfje van nog maar vier-en-een-half. Hij hoort nog lang niet in de schoolbanken van groep 3 en hij hoort ook niet tussen kinderen met de leeftijd van groep 3. Maar hij heeft wel meer nodig dan wat groep 1 hem kan bieden.

Ik moet zeggen dat ik het best een beetje lastig vind. Ik had gedacht dat de verveling -als hij al zou toeslaan- pas in groep 2 zou toeslaan, maar nee, tegen de kerstvakantie in groep 1 zijn we al zover. Ik dacht ook dat ik een beetje te vroeg aan de bel trok, maar de school maakt er meteen en serieus werk van. Het is leuk als je kind snugger is, maar in dit geval maak ik me een beetje zorgen. Als je héél erg snugger bent, is het leven ook een beetje ingewikkeld. Het is wat de kinderpsycholoog zei: het is niet eenvoudig als je vriendje vraagt of je naar kabouter Plop hebt gekeken terwijl jij je afvraagt hoe groot het heelal is.
Toen wisten we niet of het zover zou komen en eigenlijk weten we dat nog steeds niet. Ik hoop dat hij gewoon lekker slim is. Dat maakt het leven lekker te leven: als je door school kan fietsen met twee vingers in je neus, heb je je handen vrij voor andere ingewikkelde zaken in het leven. Maar als hij slimmer is dan lekker slim, of nog veel slimmer, dan sta je weer voor hele andere uitdagingen, denk ik.

Nou ja, ‘t zal komen zoals het komt. Maar ik hoop dat we voorlopig weer een goede keuze hebben gemaakt.De tijd zal het moeten leren…handig, als je zoals ik zo weinig geduld hebt.

De Grote Boze Buitenwereld

Voor het eerst in de opvoeding van onze kinderen staat de boze grote buitenwereld op de stoep. Sterker nog: in de klas.

Het was vandaag de laatste ochtend voor de kerstvakantie en het was de zogenaamde speelgoedochtend. De kinderen hadden de middag vrij en de ochtend zou er alleen gespeeld worden en ze mochten speelgoed van huis meenemen. Onze twee oudste Daltons togen aldus met hun Nintendo DS richting school. Om 12 uur pleegde ik vanaf werk een telefoontje naar huis om te informeren hoe het was geweest. Ik kreeg Oudste aan de lijn:

Ik: Hoe was het?
Hij: Het was een dag met een vraagteken
Ik (verbaasd): Hoezo?
Hij: Mijn DS was kwijt. We gingen buitenspelen en toen we terugkwamen was mijn DS weg
Ik hing aan zijn lippen
Hij: Van de juf mocht niemand weg tot mijn DS was gevonden
Ik hoorde mijn hart bonzen…de DS was dus niet zomaar kwijt, maar gejat. In groep 4, mind you. Ik wilde razen en tieren, maar ik wilde eerst luisteren
Hij: Ze heeft in de jassen gekeken en in de tassen en uiteindelijk vond ze hem in de tas van klasgenootje X
Mijn brein draaide overuren…
Hij: Maar X wist ook niet hoe die daar kwam. Gek he? Dus het was een dag met een vraagteken
Ik slikte De-Vloek-Der-Vloeken-Aller-Tijden in….
Ik: Gelukkig is je DS terecht! We praten er vanmiddag wel verder over

’s Middags bleek dat ik Oudste niet zoveel hoefde uit te leggen. Hij zei: “Of het was X, of het was iemand die X niet mag en hem de schuld wil geven. Maar X was de enige die naar binnen is geweest tijdens het buiten spelen”

X is de jongen die vaak in te kleine schoenen loopt en in te kleine broeken.
X is degene die zijn schoen vaak voor Sinterklaas heeft gezet zonder dat er iets in zat.
X is degene die het heel erg slecht doet op school.
X is degene die het sociaal moeilijk heeft om mee te komen.
X is degene die altjd straf krijgt, altijd vecht.
X heeft geen vriendjes , wordt nooit gevraagd op partijtjes.
X is nog maar 7 jaar oud.

Voor Oudste is school een eitje; hij loopt anderhalf jaar voor.
Voor zover het in onze macht ligt, geven wij hem het warmste nest dat we kunnen geven.
Oudste krijgt alles wat zijn hartje begeert. Sterker nog: en nog heel veel meer.
Oudste heeft twee grote beste vrienden en hij heeft zijn sport.
Oudste heeft zelfvertrouwen.

X steelt (vooralsnog nog steeds ‘allegedly’) de DS van mijn kind. Ik zou uit mijn plaat moeten gaan, als moeder, en hem willen kielhalen. Toch? Nee. Niet zo. Stelen is niet goed, maar de ernst moet je niet alleen meten langs de morele lat van de kille daad gezien vanuit de blik van een volwassene. X loopt in schoenen die hem te klein zijn. Letterlijk. In kleding die hem te klein is. X is een buitenbeentje. Geen DS hebben op speelgoedochtend is daar alleen maar een symptoom van. Ik bedacht me dat X zomaar slachtoffer kan zijn van een “gelegenheid maakt de dief”-moment. Hoe dan ook: stelen is niet goed, maar het kind is 7, het is als buitenbeentje zijnde nu ook nog publiekelijk aan de schandpaal genageld door de controle van de juf. Terecht, heus wel, maar het lijkt me meer dan straf genoeg, zeker gezien zijn sociale positie op de ladder in die klas. Want het ventje is er niet mee geholpen, wordt er niet beter van. Ik weiger te geloven in een straf die alleen maar recht doet aan boetedoening…al helemaal als je pas 7 bent. Maar ik heb zijn vader gezien: het zou zomaar kunnen dat de straf van zijn vader, als hij het te weten gaat krijgen, weleens oneindig erger zou kunnen wezen dan mijn morele standaard ver gaat. Kortom: hoe je het ook wendt of keert….X  trekt aan het kortste eind. Hij heeft straf, al zijn klasgenootjes weten het, hij heeft nog steeds geen vriendjes en hij heeft nog steeds geen DS. En het kan alleen maar erger worden. En hij is pas 7. Oudste daarentegen heeft zijn DS nog steeds, hij heeft het begrip van zijn ouders naar aanleiding van zijn eerste ervaring met diefstal en hij heeft zijn beste viendje te logeren.

Ik pieker en ik peins. Na de vakantie ga ik met juf praten. Ik ga sowieso geen contact opnemen met de ouders van X. Ik heb wel gepraat met Oudste. Ooit heb ik hem moeten uitleggen dat enge mensen met enge bedoelingen er niet perse eng uit hoeven te zien maar soms juist erg lief over kunnen komen als ze je willen meenemen vanuit de speeltuin, of zo. Nu moest ik uitleggen dat je je fiets op slot moet zetten en je geld moet opbergen….ook voor klasgenootjes, ook voor elftalgenootjes, ook voor…iedereen, basically.

Eigenlijk weet Oudste het wel. Eigenlijk heb ik het voor mezelf moeten uitleggen. Het liefst zet ik mijn fiets op werk ook niet op slot. We zijn toch collega’s? Eigenlijk laat ik ook het liefst mijn tas slingeren als ik met vrienden weg ben…we letten toch op elkaar?

Als klap op de vuurpijl legt Oudste nog eens aan Middelste uit waarom hij niet zomaar moet weglopen uit de speeltuin zonder het aan papa of mama te vertellen. Zijn morele kompas wijst zonder enige afwijking, haarfijn naar het noorden. En zijn kompas is loodzwaar. Had ik hem niet een beetje woede moeten bijbrengen, in plaats van begrip? Want begrip heeft hij zat. Maar heeft hij wel genoeg boosheid en weerstand?

Een blijde boodschap van de Ooievaar

Nee-hee, jongens, ik ben nog steeds niet zwanger. Want als ik zwanger zou zijn, zou ik iets uit te leggen hebben aan Manlief: de enige verklaring voor een zwangerschap van mij waarbij ons huwelijk stand zou houden is namelijk het concept ‘onbevlekte ontvangenis’. En aangezien hij, noch ik daarin geloven….nou ja, jullie snappen het wel.

Nee, ik ben dus niet zwanger. (Boe-hoe, huilen de hormonen mijn bejaarde eicelletjes: wij willen een vierde Dalton, wij willen nóg een jongetje! Wij kunnen het best nog wel!) Nee, nooit meer zwanger. Maar ik zag vandaag wel de ooievaar. Dokter Ooievaar. Nog steeds de kinderarts met de mooiste naam van het Noordelijk halfrond. Ik kan niet geloven dat het nog maar net een half jaar geleden is dat wij met de handen in het haar zaten. We hadden een doodongelukkig kind dat ook nog eens in zijn broek poepte. De psych doorgronde zijn en ons verdriet en dat was de helft van het probleem. En toen kwam dokter Ooievaar, en hij kwam en zag en overwon. En al was hij na 3 maanden niet direct zo tevreden als wij, vandaag was hij tevreden. Echt tevreden.

Middelste heeft het tussen de oren: hij zit niet verstopt, poepen doet geen pijn meer, en als hij moet, mag en kan hij het niet tegenhouden. Zelfs niet als hij zit te Wii’en. En dat gaat tegenwoordig als een tierelier. Wij mogen heel gestaag het aantal zakjes gaan afbouwen. Oh pardon, dat is jargon. ‘Zakjes’  zijn de zakjes laxeermiddel die we moeten oplossen in een beetje water (en dat luistert heel nauw: mam! je hebt er teveel in gedaan!) waarvan hij er in het begin 7 (!) per dag van kreeg. Nu al zitten we op 2. En we mogen heel langzaam gaan afbouwen naar 1….en na een paar weken naar om de dag eentje…en na weer een paar weken naar niks. En als we het vermoeden hebben dat we te snel gaan, mogen we weer meer geven.

En we hoeven niet meer terug naar de Ooievaar. En dat is maar goed ook, want mijn bejaarde eicellen komen achter hun rollator vandaan als zijn naam valt. Het wordt tijd dat ze rustig afsterven achter hun geraniums. Voor Middelste is het wel jammer, want hij kreeg elke keer als hij naar de Ooievaar moest een prinsessenballon en nu krijgt hij die dus niet meer.

Dus…to go out with a bang kreeg hij vandaag een extra klein ballonnetje mee. Een ballon, een ballon, een ballonnetje….kijk hem eens poseren met zijn ballonnetje. En het concept ‘poseren’ heeft hij bijna helemaal, maar nog net niet compleet, volslagen niet onder de knie; wat een verwrongen blik! Maar terecht trots. Net als wij.

Expressief, extravert en intens in alles

Ik zeg wel eens dat Jongste een draak is vermomd in een velletje schattig. Maar daarmee sla ik de plank eigenlijk mis. In de eerste plaats zit er totaal geen kwaadaardigheid in hem, in die zin is hij sowieso geen draak. Wat hij wel is, is een ondeugd, een wildebras, een doerak; hij is ontzettend intens. Wat ik bedoel met ‘vermomd’, is dat hij zo’n engelachtig uiterlijk heeft, met grote blauwe ogen waarmee hij zo zoet kan kijken, zo zoet en zo vol onschuldige verbazing en liefheid. Maar dat jongetje met die blonde blonde haartjes en die grote zoete blauwe ogen, kan zich vervolgens met een luide kreet bovenop zijn broer storten, of ineens een grote sliding maken met ware doodsverachting. Hij is intens. Hij beleeft alles in zijn leven intens. En hij is expresssief. Hij danst, hij schreeuwt, hij springt. En hij is net zo extravert als zijn moeder.

Zo intens als hij ondeugend is, zo intens is hij ook in zijn liefde. Hij geeft hele grote knuffels, hele harde knuffels. Met heel veel intense liefde.
En zo intens als hij in zijn liefde uiten is, zo intens is hij ook in zijn woede. Hij kan schreeuwen van boosheid en volslagen door het lint gaan. Ook dat heeft hij van zijn moeder.
En zo intens als hij in zijn woede is, zo intens is hij als hij ziek is. Een jaar geleden werd hij heel erg ziek op Lanzarote en wij leerden toen dat een zieke Jongste een kind van de buitencategorie is.

Vannacht werd hij om half 2 ontroostbaar huilend wakker, roggelend en blaffend als een zeehond met keelpijn. En bij hem is er dan maar één optie: in bed nemen en troosten. De tijd van sommige onhoudbare opvoedkundige principes uit het pré-kinderen tijdperk, zijn bij ons allang ingehaald door de realiteit. Hij is namelijk ook ontzettend intens in zijn verdriet en hij is nog veel te jong om zichzelf daar uit te kunnen trekken. Maar vannacht werkte ook het bij ons in bed nemen niet. Manlief stuurde mij naar zolder omdat ik de volgende dag moest werken. Maar zelfs een verdieping hoger met oorproppen kon ik het intens verdrietige en pijnijke huilen nog horen. Ik liep weer terug naar onze slaapkamer en toen Jongste mij zag, strekte het papa’s kindje zijn armpjes en huilde: “mama!” Zijn expressie was zo duidelijk dat ik deed wat hij wilde: ik ging met hem naar beneden. Ik ging op de bank zitten, met mijn benen gestrekt op de bank en honderd kussens in mijn rug. Jongste lag als een kleine baby in mijn armen op mijn borst. Ik heb de wilgentakken met mini-lampjes aangedaan en voor de rest alles uit. Het was stil en schemerig en de kleine ledlampjes brandden zwak maar veilig. Er kwam eindelijk een eind aan het lange huilen. Alleen zo getroost in die houding viel hij in slaap. En du moment ik hem slapend neerlegde, werd hij weer huilend wakker. Het was geen ik-wil-mijn-zin-krijgen-huiltje, die huiltjes ken ik namelijk ook, het was een ik-heb-zo’n-pijn-en-ik-ben-zo-verdrie-hie-hie-hie-hie-tig-huiltje. Er was geen andere optie dan hem weer in mijn armen te nemen. Ik ben wakker gebleven tot het tijd was dat de rest wakker werd. Jongste heeft al die tijd in mijn armen geslapen.

Ik heb mijn werk ge-sms’t dat ik kapot was, vrij nam, naar bed ging. Ik heb niet eens hallo of goedemorgen gezegd tegen de andere Daltons.

En voor de toekomst hebben Manlief en ik uitdaging. Wij gaan dit mannetje moeten leren hoe hij moet leren leven met zijn intense emoties, zijn hele spectrum aan emoties. En dat kan nog best wel een aantal nachtjes slaap kosten.

Prestatiegericht

Ik zal er niet over liegen: ik ben er trots op dat mijn kinderen pienter zijn. Ik ben er trots op dat Oudste ruim anderhalf jaar voorloopt qua leesniveau, en qua rekenniveau misschien nog wel verder. Ik vind het leuk te zien hoe Middelste totaal opfleurt op school. Ik verbaas me erover hoe snel hij dingen oppikt, hoe hij nu al probeert (en erin slaagt) een beetje te lezen en te rekenen, koud 3 maanden in groep 1. En bij Jongste heb ik al helemal geen vraagtekens meer. Dat kind is wellicht nog pienterderderder dan zijn twee broers bij elkaar.

Maar ondanks dat ik ze graag goed zie presteren, vind ik het eigenlijk ronduit belachelijk dat Oudste in groep 4 notabene, elke dag huiswerk heeft. Hij krijgt huiswerk voor 3 weken per keer mee: elke week moeten wij als ouders een rijtje woorden bij hem erin stampen en aan het eind van die drie weken krijgt hij een dictee over die drie rijtjes woorden. En naast de 3 rijtjes komt er elke 3 weken een van de tafels bij. Deze keer is het de tafel van 5.

Wij hebben mazzel met een pienter mannetje: hij heeft op een uitzondering na alle woorden altijd in een keer goed, dus huiswerk blijft bij hem beperkt tot 1 keer per week dat rijtje opschrijven. En die tafels kent hij ook allang. Maar voor kinderen bij wie het niet zomaar komt aanwaaien, is het serieus blokken geblazen in een straf tempo. Die kinderen zitten echt elke avond te blokken met hun ouders. En dan vind ik groep 4 eigenlijk best heel jong voor zoveel huiswerk. Ik weet zeker dat ik geen huiswerk heb gehad toen ik in de tweede klas zat. En ook met mij is het goedgekomen.

Ja, ik vind slimme zonen leuk en ik mag het er graag over hebben. Maar mogen ze alsjeblieft nog even kind zijn? Deze maatschappij is al zo prestatiegericht, laat ze nou nog eventjes! Oudste is zo faalangstig als de pip en de lat wordt nu met zoveel nadruk al zo hoog gelegd. En Middelste is nog maar zo’n klein larfje, hij kleutert sowieso maar zo kort. Laat ze nou nog even kind zijn…

Een nóg groter geheim dan Sinterklaas

Mijn vader en zijn vriendin hebben iets doms gedaan. Nou ja, eigenlijk hebben ze iets slims gedaan, maar toen draaiden ze door en deden ze iets doms. En toen hebben wij ook maar iets gedaan. Laat het me uitleggen.

Zij heeft besloten ontslag te nemen en nu zijn ze vrij om te gaan en staan waar ze willen. Dat was het slimme idee. Zij stopte met werken omdat wachten tot het kon/mocht, zou kunnen gaan wringen in de tijd. Mijn vader is namelijk nogal wat ouder dan zij is. De jaren om nog dingen te kunnen doen zonder enige vorm van serieuze fysieke belemmeringen zijn nu. Over 10 jaar liggen de kansen wellicht anders. Op het moment dat zij met pensioen kan, is hij al heel wat jaartjes verder. En al heb je dan nog heel veel jaartjes, fysiek ben je op je 75ste niet meer wat je bent op je 65ste, laten eerlijk wezen. Dus dat zij ontslag nam was de slimme aktie.

Dat ze vervolgens als een stel jonge honden impulsief 5 maanden naar La Palma boekten, was een iets minder slimme aktie. Wij vonden het prima hoor, we gingen ze wel missen, maar ja: ze zijn vrij om te gaan en staan en te genieten waar ze willen, dus dat moeten ze vooral doen. Maar naarmate het tijdstip van vertrek naderde begonnen ze tekenen van spijt te vertonen. Vijf maanden was toch wel héél erg lang. En ze hebben 6 kleinkinderen…6 maanden de kleinkinderen niet zien. Pfoeh! “Wellicht hadden we beter 2 maanden kunnen boeken”, begonnen ze schoorvoetend toe te geven…

Dus ze hadden het over halverwege een keer terugkomen, dus ze hadden het over dat wij een keer konden konden langskomen. Ze tobden wat af. De optie dat zij een keer zouden terugkomen was wel een hele dure optie en wij kunnen het ons ook niet veroorloven om met z’n allen langs te gaan zonder onze zomervakantie te schrappen. Het plan ontstond dat Oudste in februari een week langs kon komen, alleen. Maar toen botsten we aan tegen het feit dat angstige Oudste dat nog net niet aandurfde: hij wilde heus wel een week alleen bij opa en oma, maar hij durfde niet alleen te vliegen. En omdat hij twijfelde, durfden wij het al helemaal niet aan.

Dus opa en oma vertrokken en ze waren een beetje sipjes. En wij ook. Hier thuis gingen wij ook wikken en wegen. Oudste huilde de tranen uit zijn hoofd: hij ging opa en oma zo missen, 5 maanden was veel te lang. Sindsdien bellen Oudste en opa en oma elke week en sturen ze kaartjes. Manlief en ik hebben het er vaak over gehad en we gingen uiteindelijk om: mama en Oudste gaan samen naar La Palma in de februarivakantie. De ticket van Oudste wordt mede gesponserd door opa en oma, de goedkeuring om te mogen gaan en de geruststelling dat hier thuis alles goed gaat heb ik in drievoud op zak van Manlief.

Oudste blijkt ondertussen al die tijd te hebben verkondigd dat hij “zeker weten” zou gaan met mama, al wist hij dat het verre van zeker was. Lange tijd hebben we niet geweten of we de financiën rond zouden krijgen, of dat het aantal vakantiedagen voor 2010 toereikend zou zijn. Nu wij achter de schermen hard hebben gewerkt om het voor elkaar te krijgen en hij achter de schermen hard heeft gewerkt om het voor elkaar te krijgen, hebben we nog een besluit genomen. We laten hem bewust nog even bungelen: het gaat allemaal niet vanzelf! Dat mag hij best voelen. Hij weet al een jaar dat Sinterklaas niet bestaat. Manlief en ik beraden ons op het moment dat we hem gaan vertellen dat er een groter geheim is dit jaar.

De e-mailbevestiging is binnen. Bijna twee jaar nadat we samen naar Eurodisney gingen, gaan Oudste en ik samen naar La Palma. En de boodschap naar Middelste willen we heel duidelijk maken: jij ook! Niet nu, maar ook jij gaat dit meemaken. Hij gaat met papa naar Eurodisney 3 dagen lang als hij 6 is, net als Oudste. 1-ouder-op-1-kind. Die ervaring moet Manlief ook meemaken, dat is zo bijzonder! En als hij 8 is gaat hij ook met papa samen naar ver weg. Wie er mag Hoe we dat gaan doen met Jongste zien we dan wel weer, maar ook hij krijgt die kans.

Maar eerst ga ik met Oudste naar….La Palma! Tjemig, over minder dan anderhalve maand al. Maar mondje dicht he! Hij weet het nog niet!

Broeders

Middelste heeft steeds meer verschijnselen van de Mexicaanse, maar de koorts is niet hoog genoeg. Hij heeft hoogstwaarschijnlijk wat anders, òf hij kan ‘m met gemak aan, die watje van een griep. Jongste vond die prik een lachertje. Hij ontving ‘m letterlijk lachend en hij huppelde springend en gierend van de lach weg, midden tussen de krijsende en spartelende kinderen. Als hij de betekenis van ‘je middelvinger opsteken’ al had geweten, had hij dat gedaan. Middelste begon weer over Michael Jachson en medicijnen en doodgaan. Die jongen moeten we in de gaten houden, er gaat wat om in dat bolletje.

Na de prik belt Manlief dat hij even naar het ziekenhuis moet: bij een duikoefening is zijn trommelvlies geklapt. De chaos in huize Brekebeen is compleet. Maar ook dit loopt met een sisser af: het kan uit zichzelf genezen. Enigszins gestressed ga ik naar werk.

Oudste blijft ondertussen de beste grootste broer die je je kan wensen. En wat leest hij al mooi voor met zijn AVI 7. Hij leest het als een spannend verhaal en zijn broertjes worden helemaal meegesleept.

De Mexicaanse griep rijdt niet stilletjes ons huisje voorbij

Morgen mogen, bij de gratie Klink’s, de kinderen van Repeldorp ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep. Kleine correctie: alleen de kinderen tussen 0 en 5 mogen dat. De regio heeft het helemaal ordentelijk ingedeeld op durrup en gehucht en op leeftijd. En Repeldorp is morgen aan de beurt.

En analoog aan het ironische toeval dat Repel een knobbel in haar tiet ontdekt in oktober=borstkankermaand, zo werd Middelste vandaag geveld door de Mexicaanse griep. Precies één dag voor de inenting. Ik memoreerde al eerder: wij hier in huize Repel hebben gevoel voor timing.

Bij het opstaan scoorde Middelste al 39,5, rond het middaguur en 2 paracetamollen later scoorde hij 40. Dit alles ging gepaard met hoofdpijn en een droog hoestje. Hij lijkt wel een klassiek voorbeeld van de Mexicaanse. De Repel had vandaag dus een hotline met de dokterspost. Het liefst wilde ik antaflu, het liefst wilde ik een instantane oplossing, het liefst wilde ik de koninklijke behandeling. Maar zo werkt het niet voor ons stervelingen. Toch was een en ander wel verhelderend en denk ik dat er niks mis is met de wijze waarop er met Het Geval Middelste werd omgegaan vandaag. Hier een transcriptie (met dichterlijke vrijheid) van een van de gesprekken:

Ik: okay, het zal dan wel de Mexicaanse zijn, maar ik wil dat wel zeker weten. Als hij nìet de Mexicaanse heeft, wil ik -zodra hij koortsvrij is- de vaccinatie zo snel mogelijk halen. Anders zijn we mogelijk dubbel de lul. Als het wèl de Mexicaanse is, hoeft hij niet meer gevaccineerd te worden. Dus ik moet dat zo snel mogelijk weten, want morgen is Repeldorp al aan de beurt.
Andere kant van de lijn: we testen mensen met griep niet eens meer op de Mexicaanse griep, want 95% heeft de Mexicaanse. Het maakt niet uit: Hij heeft koorts dus hij mag geen prik, Mexicaans of niet. U moet morgen de GGD bellen om te zorgen dat hij later deze week de vaccinatie kan halen.
Ik: maar als hij nu de Mexicaanse heeft, hoeft hij niet meer te worden ingeënt.
Andere kant van de lijn: Als het de Mexicaanse is en hij heeft ‘m achter de rug, kan de vaccinatie geen kwaad: hij is al immuun. Als hij niet de Mexicaanse heeft moet hij de vaccinatie wel hebben.
Uiteraard heb ik ‘moet’ opgevat als ‘onze keuze’ en uiteraard heb ik de discussie ‘bijwerkingen’ en ‘middel eventueel erger dan de kwaal’ discussie al lang en breed op een eerder tijdstip intern gevoerd, daar ging vandaag niet om.
Ik: Tja. Het maakt dus eigenlijk niet uit of het de Mexicaanse is of niet.
Andere kant van de lijn: Nee, maar u weet wèl waar u op moet letten.

Andere kant van de lijn vervolgt: Maar houd u hem sowieso goed in de gaten! Hij is heel erg ziek en we moeten ons niet blind staren op griep. Let ook op zijn alertheid, op vlekjes, en stijfheid van de nek en dergelijke. De kans is dan wel groot dat de koorts komt van de griep, maar zet geen oogkleppen op!

Toen ze dat zei vielen mijn oogkleppen inderdaad op de grond. Wij houden ons kleine mannetje goed in de gaten. En omdat we van ons thuis geen ‘quarantaine zone’ kunnen, noch willen maken, mocht Middelste bij Oudste logeren. En Oudste las voor.

Sinterklaas versus Oudste: Wie is de Grootste Kindervriend?

Wat is de situatie: de jongste twee Daltons zijn naar bed, Oudste mag opblijven omdat het Nederlands elftal speelt.
Vlak daarvoor hebben we bij de achterdeur bij drie schoenen Sinterklaasliedjes gezongen. Ik zong, Oudste zong, Jongste deed een serieuze poging harder dan ons allemaal te zingen en Middelste huilde heel hard en was zelfs bereid zijn schoen weg te halen. Hij was bang en hij durfde niet bij de Sint te komen. Pas nadat ik plechtig had beloofd dat die enge oude man die dol is op kleine kindjes de Gemijterde pas zou komen als hij al sliep, ging hij schoorvoetend overstag.
Ik zit achter de compu, klaar om op haar log te reageren, Oudste kijkt naar de voorbeschouwingen.

Ik: Ik ga zo de schoenkadootjes inpakken.
Hij: Mag ik helpen?
Ik:  Graag!
Hij: Het zijn zeker de chocoladeletters, ik zag ze bij de kassa. Of het zijn de Sinterklaasfiguurtjes.
Ik: Jij mag kiezen.
Hij: De chocoladeletters.
Hij: Je moet er wel wat bijschrijven.
Ik: Dat hoeft toch niet?
Hij: Jawel, je moet er bij Middelste bij schrijven dat hij echt niet bang hoeft te zijn voor Sinterklaas.
***Ik val even helemaal stil en voel me een slechte moeder. Dit had ik me moeten beseffen.***
Ik: Dat is een heel erg goed idee schat, dat gaan we doen!
Hij: Zullen we nú beginnen?
Ik: Ja! Kom!

Ik laat haar log voor wat het is en ik ga inpakken. Ze zal het me vast wel vergeven. Daarbij duurt de wedstrijd 90 minuten en in 90 minuten kan je een heleboel logjes bezoeken. Maar goed. Oudste en ik doen het helemaal samen. Dit is Sinterklaas nieuwe stijl. En het bevalt me nu al.

Oren, ogen, puntje van je….

Onze salontafel is eigenlijk een kist. Hij heeft twee deksels en hij is tot de nok gevuld met speelgoed. Net als de rest van ons huis. En zoals het moderne ouders van de 21ste eeuw betaamd, maakt het gros van het speelgoed geluid-slash-lawaai. De IKEA draait dus op ons batterij-verbruik. IKEA batterijen zijn nog steeds goedkoper dan de milieuvriendelijker oplaadbare versie.

De combinatie van tafel=speelgoedopslag en speelgoed=geluid heeft een heel groot nadeel, zo weten wij inmiddels. Als wij ’s avonds de kinderen op bed hebben, de boel aan kant hebben, en eindelijk gaan zitten met onze voeten op tafel…je weet wel, zo van hè hè, **plof** met die voet op tafel, dan gaat er acuut iets “aan” in die tafel. Iets of meerdere ietsen. Als wij ’s avonds moe gaan zitten met de voeten op tafel kan je zomaar Hanse-Panse-Kevertje horen als je Criminal Minds wil kijken, in heerlijke dissonant met de Teletubbies die tegelijkertijd “Oh-oooooooh” roepen vanuit de tafel.

Jongste zit graag in de tafel: hij opent een deksel, gooit er wat speelgoed uit zodat er ruimte is en gaat er dan in zitten. Ik nam dit gisteren op: Oudste was ziek en zat het Eredivisie live-kanaal te kijken. Je hoort het wedstrijdcommentaar op de achtergrond…

Verwondering

Oudste was nog maar net 6 en zat nog maar in groep 2 toen hij zichzelf met negatieve getallen leerde rekenen. Het is echt zo: 1-2 en -4+6 waren hele makkelijke sommen voor hem. Maar dat hij pienter was, wist ik op zich al langer. Met 2 jaar kon hij alle automerken benoemen aan het embleem op de motorkap. Ik zie hem nog die BMW een kusje geven. En toen met die negatieve getallen wist ik het zeker: het kind is pienter.

Bij Middelste heb ik nooit in de gaten gehad dat hij slim was. Een kinderpsycholoog moest mij vertellen dat hij met 3 jaar ver, ver, heel ver boven het gemiddelde scoorde bij een intelligentietest voor een 6 jarige. Je zou zeggen dat je bij je tweede kind dingen sneller door hebt, maar bij mij klopt dat dus niet. Maar misschien had Oudste de lat te hoog gelegd en vond ik het de normaalste zaak van de wereld.

Oudste is lichamelijk gezien wel een beetje onhandig. Hij is degene die altijd valt, hij is degene die áls hij valt ook direct een ledemaat breekt. Hij is degene die als laatste op het schoolplein de borstwaartsom kan. Middelste was lichamelijk veel sneller en dat zag ik dan weer wel. Middelste leerde zichzelf koppeltje duikelen met 2 en hij kon eerder hinkelen dan heel Repeldorp op die leeftijd. Hij heeft de acrobatengenen van zijn acrobaten-overgrootopa. Ja echt, Manlief’s opa was professioneel acrobaat! Dus je raadt al…Jongste is lichamelijk ook snel….en ik zag het weer niet want Middelste had de lat zo hoog gelegd.

Over het karakter van Jongste had ik heel veel te melden, maar ik zag niet echt bijzondere dingen. Bijzonder drakonisch gedrag af en toe, ja, maar niet dat ik van de draken ging schreeuwen dat er iets zo speciaal aan hem was. Totdat Overbuuv bij me was en hem wel een half uur lang geconcentreerd zag kleuren binnen de lijntjes. “Kijk dan!”, zei ze. “Eeeeh, ja?”, reageerde ik verbaasd. “Dat is echt heel bijzonder, hij is nog maar net 2, die fijne motoriek is echt heel bijzonder!”. “Eeeeeh, ja?”, was mijn onbenullige reactie.

Maar toen ging ik nadenken. Al vanaf voor zijn tweede verjaardag komt hij al geregeld naar me toe met een beker en een pak yoki als hij dorst heeft. De beker pakt hij uit de kast en vervolgens de yoki uit de koelkast. Ik heb dat nooit gek gevonden. En dat kleuren heb ik ook nooit opvallend gevonden. Dat hij de nintendo dsi van zijn broer kan aanzetten en het programma met de camera zelfstandig kan aanzetten heeft ook nooit een belletje doen rinkelen. Dat hij kan springen, echt springen met twee benen los van de grond voor zijn tweede verjaardag vond ik ook niet echt een big deal. Maar misschien is het dat wel.

Laatst dacht dat ik dat de enige was die tomatensoep wilde bij de broodmaaltijd. Maar Jongste gaf al vrij snel aan dat hij geen genoegen nam met die hapjes die hij af en toe van mij kreeg. En toen hij “uit, uit”  bleef zeggen nam ik aan dat hij genoeg had gehad. Maar hij kwam terug met een eigen soepkom èn een eigen lepel. Toen wist ik het: het kind is behendig en pienter. dorst= beker+yoki en soep=mok+lepel. Ik was vol verwondering dat hij aan de lepel had gedacht. Hij is nog maar net iets meer dan een maand geleden 2 geworden.

Hier is hij al ruim een half uur bezig (kleurplaat nummer-zoveel). Dat roze plukje is zo ongelofelijk binnen de lijntjes!

Ik mag hem niet voeren, hij wil zelf eten. En ook al is het soep, hij krijgt meer dan 90% binnen. Minder dan 10% wordt gemorst op shirt, tafel of grond. Ik snap bijna niet hoe hij die lepel al zo recht kan houden. Ik ken volwassenen die minder netjes hun soep eten dan zoals Jongste hier laat zien.

Beste Meneer Albert Heijn

Beste Meneer Albert Heijn,

Ik wil u even feliciteren, want u heeft het weer voor elkaar. U bent weer eens een actie gestart die vast en zeker veel geld in het laadje gaat brengen! En ja, menig jongenshartje zal weer sneller gaan kloppen! Iedereen weet dat deze actie nu al een denderend succes zal worden! Wat leuk voor u, meneer Albert Heijn.

En ik wil u ook bedanken, meneer de Albert Heijn, want ik heb de smurven, de wuppies en de welpies ongezien weg kunnen gooien en de voetbalplaatjes waren bijna vergeten. Bijna. Ik dacht dat ik veilig was. Maar mijn Oudste, meneer de Albert Heijn, die leeft, eet en ademt voetbal en hij wist al van deze nieuwe actie van u. EN WIJ DOEN GEENEENS BOODSCHAPPEN BIJ DE ALBERT HEIJN, meneer de Albert Heijn. Maar ja, alle klasgenootjes leven, eten en ademen voetbal, dus iedereen had al kaartjes, meneer de Albert Heijn, maar wij doen geen boodschappen bij de Albert Heijn. Als oma mij vanmorgen geen kaartjes had gegeven had ik niet eens geweten van deze actie, meneer de Albert Heijn, en had ik voor paal gestaan bij mijn zoon die over die actie van u begon. Aangevuld met de vraag of we boodschappen gaan doen bij de Albert Heijn.

Nou, meneer de Albert Heyn, ik ga nog steeds geen boodschappen doen bij de Albert Heijn. Maar dankzij deze actie van u, meneer de Albert Heijn, ga ik dat wekenlang te horen krijgen. De komende weken, als ik op weg ben naar de Digros of de Lidle of de Hoogvliet of de C1000 of de Super de Boer of de Dirk-van-der-f*cking-Broek, zal ik een jammerende Oudste horen. En ik zal moeten gaan leuren bij opa’s en oma’s en collega’s of ze alsjeblieft hun kaartjes voor Oudste willen bewaren.

Bedankt, meneer de Albert Heijn, thank you so bloody very much voor de sfeer in Huize Repel de komende weken.

U ook altijd met uw pokke-acties.

Matig Hoogachtend,

Repel

Een draak vermomd in een velletje schattig: wandelende anticonceptie reclame

Subtitel: Het leek zo’n goed idee, een derde

Zwaan-kleeft-aan-mijn-benen-omdat-het-zijn-zin-niet-krijgt

In feite voedt Oudste zichzelf op. Hij is verantwoordelijk en lief. Zorgzaam en verstandig. Bedachtzaam en filosofisch. En erg intelligent. En in feite hoef je vaak dingen maar één keer te zeggen en hij doet het. Altijd in om uitleg te horen, grote mensen geheimen, dingen uitgelegd krijgen. Het grootste probleem met hem is dat hij onzeker en faalangstig is. Rottigheid haalt hij niet uit en heeft hij ook nog nooit gedaan. Rare dingen ook niet. Waarom ik dan zo’n moeder met zo’n stom kort lontje ben die zo vreselijk tegen hem tekeer kan gaan mag Joost weten.

Middelste had als baby en dreumes wat meer temperament en is moeilijker te lezen voor mij. Maar ook hij is een makkelijk lief kind dat luistert. Geen driftpartijen met een stribbelend kind in de supermarkt, geen onhandelbare toestanden met slaan tegen muren of deuren. En altijd in voor een lolletje, altijd in voor pretplezier. De problemen met hem zijn van een andere aard: hij keert in zichzelf als er iets is. Zo is hij het afgelopen jaar ongelukkig geweest en ik wist niet waarom. Waarom ik dan zo’n moeder met zo’n stom kort lontje ben die zo vreselijk tegen hem tekeer kan gaan mag Joost weten.

Beide jongens zijn twee geweest en we kennen dus de terrible two’s, de peuterpubertijd. Dus toen de derde 2 werd wisten we: het is een lastige leeftijd, maar ach, we zijn die hards, we zijn ervaren. Dit kunnen we handelen! Maar nu zit Jongste erin en oh mijn god…dit is andere koek. Ik heb altijd al geroepen van Jongste dat hij een draak was vermomd in een velletje schattig. Het kind heeft, hoe zullen we dat zeggen…pit. Temperament. Maar nu hij in zijn terrible two’s zit, weten we niet wat ons overkomt.

Als ik ’s ochtends zijn boterhammetje neerzet en wat erop zit blieft hem niet, smijt hij het door de kamer. Als ik vervolgens zijn yoki neerzet smijt hij die er gerust achteraan. Geloof me, ik treed heus wel op, het probleem is niet dat ik niet weet hoe ik ermee moet omgaan, het is alleen zo nieuw voor me! Zelfs Oudste en Middelste kijken op zulke momenten met open mond en grote ogen: “dat ‘tie dat durft!” Het stort zichzelf ook geregeld driftig en spartelend ter aarde, rood aanlopend.

Er gaat een wereld voor ons open. Dus zo is het voor alle andere mensen. Wij kenden de verhalen wel, van iedereen, maar die van ons deden nooit zo, oprecht niet. Dus ik heb altijd gedacht dat wij super-ouders waren en dat de rest het verkeerd deed. Maar nu hebben we er eentje die het ook doet, en nu moet ik een grote knieval maken naar alle ouders die ik ooit heb beledigd. Nu hebben wij er ook zo een.

Als dit de eerste zou zijn geweest, zouden we er nooit drie hebben gehad uiteindelijk! Man-oh-man, wat een rampenplan, deze leeftijd. Aan de andere kant: nu het me gebeurt met de derde weet ik dat ik er beter mee omga dan ik zou hebben gedaan als het de eerste zou zijn geweest. Soms kan ik er ook gewoon van in de lach schieten, maar niet als ik uit werk kom. En niet als we naar de creche moeten en de andere twee naar school. Niet als we haast hebben.

Dus het is zover: de Repel heeft ook een kind dat zich driftig huilend op de grond gooit in de Albert Heyn. Ik ben een wandelende anticonceptie reclame geworden.

Zwaan-kleef-aan-omdat-het-wederom-weer-iets-niet-mag

Hogere opvoedkunde

Mijn vader brengt mijn oudste twee Daltons thuis na een nachtje logeren en bijna twee dagen pretplezier.

“Je moet ze nog wel even resetten”

De ooievaar is nog niet tevreden

Alle gekheid en Louboutins op een stokje. Een ander geluid.

Wij hadden eerder deze week een afspraak bij de kinderdokter met de mooiste naam van Nederland. Zo ongerust en radeloos als ik er met Middelste naartoe ging in juli, zo opgetogen en blij ging ik er nu naartoe. Ik was helemaal in de kijk eens hoe goed het gaat stemming: hij poept op de wc! En belangrijker: hij is niet meer bang, het doet geen pijn meer en hij zit niet meer verstopt! Ja okay, het ‘foute gedrag’ zit er wel erg diep in. Als hij achter de wii zit te Mario karten, zie ik hem soms springen en huppelen en als ik dan vraag of hij moet poepen roept hij ja. Maar dan moet ik hem echt even aansporen om ook daadwerkelijk te gaan. En op school heeft hij nog nooit gepoept, maar dat kan toeval zijn. Toch?

De pen van dokter Ooievaar stopte met schrijven en hij keek me over zijn bril aan met een opgetrokken wenkbrauw. Wat is het eigenlijk een lekker ding, dacht ik toen, in mijn lyrische stemming. Maar dokter Ooievaar was nog niet tevreden. Semi-streng sprak hij Middelste aan. De wii moest op pauze, bla-bla-bla, hij mag het niet ophouden yah-di-yah-di-yah-di. Tegen mij zei hij dat we in december terug moeten komen en als er dan nog steeds van die tekenen waren….en toen vielen de woorden psycholoog en zindelijkheidstraining. En toen vond ik hem ook subiet geen lekker ding meer.

Een beetje beduusd liep ik met Middelste èn prinsessenballon het ziekenhuis uit. Ja maar, het gaat toch goed?  Hij zit koud twee weken op school en het is in al die tijd nul keer misgegaan! En de poep is dankzij de medicijnen zo dun dat hij het niet een hele ochtend kàn ophouden, dat was nou juist the point, om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Hooguit vijf minuten bij het wii‘en, meer niet. En dat is niet goed, okay, maar we zijn zeggen en schrijven pas zes weken bezig om gedrag dat zich in twee jaar heeft ontwikkeld terug te draaien. En ik vind dat hij het verschrikkelijk goed doet.

Pokke-ooievaar. Hij is vast een hele goeie dokter die het goed in de gaten wil houden en die veel ervaring heeft met dit probleem (wat wij, eerlijk is eerlijk, al die jaren niet onderkend hebben) en hij kent vast alle gevaren en symptomen en hij heeft ongetwijfeld in ieder geval een beetje gelijk. Maar ik was lyrisch en blij toen ik het ziekenhuis inliep, en toen ik het ziekenhuis uitliep vond ik hem een pokke-ooievaar.

Toen ik Middelste naar school bracht moest ik nog even zwaaien bij het raam. Maar toen ik bij dat raam stond zag hij mij niet meer. Hij zat in zijn boekje. Kijk hem zitten (een foto nemen door glas wordt technisch gezien nooit mooi, maar sfeer-technisch gezien wel). En weet je wat? Ik ben nog steeds trots en superblij met mijn nieuwe mannetje. Het nieuwe mannetje dat ik ergens deze zomer heb gekregen. En ik vind nog steeds dat hij het verschrikkelijk goed doet!

Pi-Air

Ik denk dat je veilig kan stellen dat mijn log hoofdzakelijk door dames wordt gelezen. Ik ben dolblij met mijn trouwe mannelijke lezers, maar ik vermoed dat het aantal heren dat deze log volgt op één hand te tellen is. Ik durf haast wel te zeggen dat ze te tellen zijn op de hand van een vuurwerkslachtoffer.

Maar dames, deze log is niet bedoeld voor jullie. Hij is bedoeld voor die hele speciale mannelijke lezer. Namelijk mijn Manlief die nu op de kazerne zit. Want als ik deze log voor iedereen zou schrijven dan zou ik moeten uitleggen wie Pierre van Hooijdonk was. En dat hij de meester was van de vrije trap. Dat hij kon scoren uit zelfs de moeilijkste vrije trap, uit elke hoek. En dan zou ik ook moeten uitleggen dat het publiek dan scandeerde put your hands up in the air, put your hands up for Pierre. En dat Pierre dan werd uitgesproken als Pi-air.

Maar deze log is alleen voor Manlief bedoeld en aan hem hoef ik dat allemaal niet uit te leggen, want Manlief weet dat allemaal. Pierre van Hooijdonk was namelijk een Feyenoorder. En ik weet dat allemaal omdat Pi-Air een leuke neger is, maar omdat deze log voor Manlief is kan ik dat beter niet hardop denken.

Hé schat, het is echt jammer dat je vandaag dienst hebt en dus niet bij deze schitterende wedstrijd aanwezig kon zijn.
Oudste heeft zijn eerste doelpunt gemaakt vandaag. Uit een vrije trap. We hebben onze eigen kleine Pi-Air.
Ik heb ook heel hard “Pi-Air!” over het veld gescandeerd en toen moest iedereen lachen.
Je ziet nog net die bal door de lucht suizen op weg naar doel.
En toen was Oudste zo blij en zie hem rennen: hij rent op mij af! Maar toen moest hij van de coach weer snel terug.

Hé en schat, ze stonden met 0-2 achter en door Oudste werd het 1-2 en toen kantelde de wedstrijd. En ze hebben gewonnen met 4-3.
Die andere ploeg was eigenlijk net een maatje te groot voor ze, maar ze hebben schitterend gewonnen.
Ze hebben zo goed gespeeld!
Hé en schat, de coach zei tegen mij dat Oudste de beste speler was van de wedstrijd!

Hé schat, ik ben een socker mom.

Ik raak zelfs ontroerd van mezelf op die leeftijd: met bewijsstuk uit den oudheid!

Taxibedrijf Repel en Co. had het druk vandaag. Topdrukte was het. En Manlief zit twee dagen in Duitsland lekker te niksen/een beetje stoer te doen te oefenen met de USAR.nl.
Socker mom Repel was ondertussen op een van de véééééle tussenstops van haar taxi op het voetbalveld beland en ze zat te kwebbelen met de andere socker moms. En we zijn allemaal hetzelfde. Alle ouders met kinderen vanaf 7 (plusminus 1 jaar) runnen een taxibedrijf. Voor die leeftijd had je ‘alleen maar’ zwemles en partijtjes. Maar vanaf het moment dat ze op een sport gaan is het serieus ‘beurd met de meester. Alle moeders keken op hun horloge en rekenden: als ik nu even snel naar de Hoogvliet ga, ben ik op tijd om kind x van andere sport y te halen en dan ben ik hier op tijd terug om dit kind na de voetbaltraining op te halen. Every single one of them. Ik had besloten helemaal nergens naartoe te gaan: het uur training was het enige uur dat ik had deze dag om op mijn gat te zitten, dus dat was wat ik deed.

(Geduld, geduld, ik werk echt toe naar mezelf op die leeftijd.)
Wat ik al veel langer wist, is dat alle ouders ook in andere opzichten hetzelfde zijn. We houden tot op het bot van onze kinderen. We kunnen ze af en toe achter het behang plakken, maar we zijn altijd trots op ze. Trots op wat ze zij en hoe ze zijn. En we kunnen zó blij worden van kleine ontwikkelingen en prestaties, van kleine lieve en leuke opmerkingen. Soms kan je daar zelfs lyrisch van worden. Ja, je eigen kinderen mogen dan bij wijze van spreken dertien in een dozijn zijn, voor onszelf zijn ze zo uniek en zo heel bijzonder. En zo hoort het ook. En we vervloeken diegene die onze kinderen pijn doen. En zo hoort het ook.

(Ik ben er bijna, bijna. Eerst de foto’s! Het zijn er maar 3…)
Vandaag was ik bijvoorbeeld ontroerd door Oudste, die zo opgaat in de training, die zo alle woorden van de trainer opzuigt, die zo zijn best doet. En daarbij zo heel gelukkig is. Kijk hem gaan! Met zijn schitterende lange haren. God, wat wordt hij groot.

En Middelste vermaakte zich ook op het veld. Al geloof ik niet dat het hem uitmaakte waar hij was. Kijk hem eens bedreven zijn met dat ding. Hij speelt het ene na het andere veld vrij. Koud 4 jaar oud en hij is net (voor de oudere jongeren onder ons die weten wie The Who waren en de musical kennen) The Pinball Wizzard The Next Generation.
Peutergym is overigens geen optie meer op de vrijdag: logistiek kan ons taxibedrijf het niet meer aan. Dus meneer begint dinsdag aan judo! (Lees: judoschool ligt op 2 minuten lopen en eerlijk gezegd was de uitdaging van de peutergym voor onze acrobaat er wel een beetje vanaf.) Net als zijn grote broer destijds gaat hij aan de introductiecursus beginnen. Hij heeft er bereveel zin in. En ik dus ook.

(Laatste foto, dan komt ‘tie.)
Jongste had zijn derde dag op de nieuwe crèche en hij liep naar binnen alsof het een feestje was, en toen ik hem ophaalde zag hij eruit alsof hij van een feestje kwam. De keuze om te switchen was niet zozeer vanwege hem, maar het pakt voor hem in ieder geval erg goed uit. Hij is gelukkig daar.

Och, en als je een kindje uit de créche haalt is het moe, zooooo moe. Dan wil het alleen maar Nick Jr kijken. Onbereikbaar voor zijn omgeving laat hij zich meevoeren door de avonturen van Dora. Ik heb een paar minuten naar hem zitten kijken terwijl hij naar de tv aan het kijken was en ik genoot. Ik vond het een schitterend plaatje.

(Nou hèhè, daar komt ‘tie!)
Laatst kreeg ik onderstaand briefje van mijn moeder. Ik denk dat ik in de eerste klas moet hebben gezeten. (Voor de jonge blommen onder ons: dat is groep 3). Jemig, wat was ik vreselijk schattig en wat probeerde ik mijn moeder te paaien! Als ik mijn moeder zou zijn geweest zou het zijn gelukt. Zeker weten.

Alle moeders zijn hetzelfde. Mijn moeder heeft dit briefje al die jaren bewaard omdat het haar zo ontroerd heeft.

lieve mama
ik ben nog lang
niet jareg maar
ik wilde wel nu mei
n
horloge mag
dat te ja of te nee
als het niet mag
dan zal ik dat
heel naar vinden
want het duu
rd
heel lang voo
r
ik deze brief
he hed af
geschenen
veel kesjes
nan ******
daaag

We hebben een nieuw jongetje!

Toen we enkele maanden geleden naar de kinderpsych gingen omdat er “iets” was met Middelste, vond ik hem naast dat “iets” ook zo ongelukkig. Ik verwoordde destijds naar de psych dat ik voor mijn gevoel tot zijn derde verjaardag een onbezorgd, stralend mannetje had gehad dat altijd in was voor een geintje en alleen maar wilde lachen. “Middelste, je stuitert weer!”, was de favoriete uitspraak van opa, waarop Middelste steevast zijn heerlijke giecheltje ging giechelen en nog harder ging springen…mijn eigen Teigetje. Maar na die verjaardag is dat mannetje langzaam afgegleden tot een veel stiller, teruggetrokken ventje. Hij zag voor mijn gevoel alles, maar hij was niet meer zo spontaan, en hij ging zo veel minder in op uitnodigingen om lol te maken, hij…nou ja, hij leek in mijn ogen zo ongelukkig.

Tel daar het poep-probleem bij op en…tel uit je winst verlies. Middelste ongelukkig, ouders ongerust.

Toen psych’s Grote Uitspraak kwam, begreep ik dat hij niet ongelukkig was geweest op de crèche dat laatste jaar, maar doodongelukkig. De psych had voorspeld dat hij op school weer helemaal zou gaan opbloeien. En als hij dat niet zou doen, dan zouden we moeten kijken of hij niet nog meer uitdaging nodig zou hebben dan groep 1. But we’d cross that bridge when we come to it.

Anno vandaag heeft Middelste er anderhalve week opzitten op school. En ik heb een ander kind teruggekregen uit school. Middelste stuitert weer! Hij gaat ook weer op alles in als er een lolletje aan vastzit. Het was Oma Opel ook sterk opgevallen: hij is weer gelukkig en onbevangen.

En zoals bij elk kind dat voor het eerst naar groep 1 gaat, zie je ineens zo’n sprongetje in de ontwikkeling. En bij Middelste zie ik daarbij een nieuw soort zelfvertrouwen en bewustzijn groeien. Er is een nieuwe blik in zijn ogen. Er is een vierjarig jongetje ontstaan dat ineens een stuk groter is, blij is, en dingen roept die hout snijden en weet dat het hout snijdt. Het ongelukkige jongetje waar “iets” mee was is er niet meer. Dat jongetje wil ik overigens ook nooit meer zien, als het effe kan.

Het voorbeeld klinkt als opscheppen, maar zo bedoel ik het niet: gisteren op woensdag had Middelste alle lachebekjes van die week al binnen. Ik ben hier zó blij mee! Want blijkbaar beleeft het kind school als een verademing en vindt hij alles zo leuk dat hij lachebekjes spaart. Het kind is gelukkig. Hij kan zijn ei kwijt, hij krijgt zijn uitdaging. Daarom ben ik zo blij: hij spaart lachebekjes. Het maakt mij in eerste instantie niet uit of hij de eerste of de laatste is die ze heeft: hij vindt het leuk om ze te sparen.

Feit is dan overigens wel in tweede instantie dat hij de eerste was van iedereen die ze had; hij was ook eerder dan alle groep 2′ers. En daarom ben ik zo blij dat hij in een groep 1/2 combi zit: er is uitdaging zát voor hem. En volgend jaar zit hij in een 2/3 combi en dat betekent dat hij dit jaar niet hoeft te “herhalen”. Ik kijk nu wel heel ver vooruit, maar ik kijk in tegenstelling tot mijn beren-op-de-weg-aard vooruit met een alles-komt-goed-blik. (Corine had dus al die tijd gelijk!)

Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. Ik heb zó getobt over wat er met hem was. Ik ben zó ongerust geweest. Ik keek naar hem en zag dat er iets niet pluis was, maar ik wist niet wat er was. De woorden autisme en asperger zijn gevallen. Het woord ontwikkelingsachterstand is gevallen. Er is zelfs gesuggereerd dat het aan mijn gedrag van het laatste half jaar lag. En dan die zindelijkheid, ik was zo bang voor school. Kinderen kunnen namelijk zo wreed zijn. En in een regio als de onze loop je de kans om op je 13e bij iemand in de klas te zitten die nog heeft meegemaakt dat jij op de lagere school in je broek poepte.

Maar hebben dokter Ooievaar in ons team getrokken. En Middelste was binnen twee weken zindelijk. En wij hebben de kinderpsych aangekocht. (Met alle regels van de verzekering die wij niet zo goed snappen kan ik met recht de term aangekocht gebruiken.) Maar het maakt niet uit. Het dubbele zouden we ook hebben betaald. Waar het om gaat is dat we weten wat dat “iets” is. We snappen Middelste weer en we weten waar we dit seizoen op moeten letten. En nu is de transfermarkt dicht. We hebben contracten ontbonden en we hebben nieuwe spelers aangekocht en ik denk dat we er goed voor staan. Ons team gaat het wel goed doen dit seizoen.

Hè verdorie, komt die sockermom in mij toch weer bovendrijven in de staart van dit logje. Hardnekkig is ze.

Oh-oooooh!!

Toen ik nog geen kinderen had, begreep ik niks van de Teletubbies. Ik vond ze vreselijk irritant en ik kon me absoluut niet voorstellen dat kinderen daar iets aan zouden vinden. Wat een sof vond ik het. Maar toen Oudste een jaar of twee was raakte hij compeet in de ban van die vier figurtjes. Hij communiceerde met die dingen op tv. Hij zat er helemaal in en zoog alles uit het programma op. Hij keek het liefst de hele dag Teletubbies, jarenlang hebben wij als ouders met die vier monsters moeten leven.

Ik begrijp nog steeds niet wat het nou is met dat programma, ik begrijp niet wat het nou is waarom kleine kinderen het zo fantastisch vinden. Hoe kan het nou dat het zó erg aanslaat? Waar zit ‘m dat in?

Maar goed, Middelste had het minder, die was meer van de Dora en de Thomas de Trein. En Jongste? Ja, die keek eigenlijk gedwongen mee naar waar zijn broers naar keken. Hij keek Ernst, Bobbie en de rest en Eredivisie live met Oudste en Thomas de Trein met Middelste.

Vorige week stond Nederland 3 aan en de Teletubbies kwamen voorbij. En het sloeg bij Jongste in als een bom. Met open mond keek hij naar wat ineens zijn vier beste vrienden waren geworden. Hij wees en sprak me aan in het Koeterwaals: “Hoe kan het dat ik dit niet wist? Dit is fantástisch! Dit is een wonder!” En hij ging zijn gesprek verder met de Teletubbies. Het is net alsof het programma interactief is, Jongste communiceert echt met de Teletubbies. Gelukkig hadden we de vier poppen bewaard en daar slaapt, eet en ademt hij nu mee.

En wij zijn weer veroordeeld tot een paar jaar Teletubbies. Eerlijk gezegd heb ik het wel een beetje gehad met die dingen, maar okay, voor zo’n bekkie doe je alles niewaar. Ademloos en volledig in extase kijkt hij naar de televisie.

Oudste kijkt natuurlijk allang niet meer mee. Oudste is naar Feyenoord met papa. En mama heeft echte schmink gekocht.

Taxibedrijf Repel en Co

Zo ben je zelfverklaard femme fatale, een moment later ben je een socker mom en sta je op zaterdagochtend langs de lijn. Ja jongens, het is zover: Oudste had vanmorgen zijn eerste voetbalwedstrijd en mijn zaterdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Ik stond in die kantine en keek om me heen. Hier zal ik nog héél, héééél veel zijn de komende jaren, dacht ik bij mezelf, en dit is pas de eerste zoon van de drie.

We rijden wat af, zo gingen mijn gedachten verder. Op woensdag halen we Oudste op van de judo en rijden direct door naar de voetbaltraining. Op vrijdag rijden we Middelste heen en weer naar de peutergym en op zaterdag is daar dus de voetbal. En terwijl ik naar de voetbalvelden keek, bedacht ik me dat we ook nog uitwedstrijden krijgen. En wellicht nog keepertraining. En Middelste is opgegeven voor zwemles, nog een tijdslot dat gevuld gaat worden. We zijn net een taxibedrijf. Taxibedrijf Repel en Co.

En daar stond ik dus, voor het eerst langs de lijn en ik moedigde trots mijn kind aan. En bij elk doelpunt juichte ik net zo hard als de kinderen en de andere ouders. Zeven keer hebben we zo hard gejuigd, ze wonnen met 7-2. Dat is het leuke van kindervoetbal: er wordt zoveel gescoord.

Ja. Taxibedrijf Repel en Co wordt gerund door een socker mom. Want man, wat is dat leuk eigenlijk, dat voetbal! Zestien kleine jongetjes die als een kluwen over dat veld rond die bal bewegen. Schattig is het. En achteraf zaten we in de kantine een tosti te eten en ik keek naar mijn Oudste en dacht trots, ja, ik ben een socker mom. En ik zal nog heel veel tosti’s eten in die kantine. En ik ben zo socker mom dat ik een weblog heb gemaakt voor de F’jes. Mijn zaterdagen gaan ook gevuld worden met het uploaden van de foto’s van de wedstijden voor de andere socker moms en dads.

Een lachebekje voor mijn lachebekje

Mijn moeder zegt altijd dat als ik uit school kwam ik al drie straten voor ik thuis was begon te vertellen wat er allemaal was gebeurd. En blijkbaar lijkt Middelste niet alleen qua uiterlijk op zijn moeder. Dit trekje heeft hij ook van haar.

Het was niet zijn eerste dag in groep 1, hij had zowaar al een víer héle dágen voor de vakantie meegedraaid. Maar het is wel zijn eerste echte schooljaar. Wat een mijlpaal weer. Ook bij mijn tweede stond ik er weer een beetje met een dikke keel en tranen in mijn ogen bij. Mijn kleine grote man…
Toen ik hem na de lunch weer naar zijn klas bracht, keek hij naar het dagschema en zei hij mij: “we gaan in de kring en dan buiten spelen en dan een werkje doen en dan….hé….waarom is het nu anders? Eten-drinken staat er niet bij!” De juf moest glimlachen. “Zo”, dacht ik tevreden bij mezelf, ” de juf weet nu direct wat voor vlees ze in de kuip heeft. Het kind is snugger.”

En toen ik om kwart over drie klaarstond bij het schooltje liet Middelste zien dat hij ook qua karakter op mij lijkt. Het klasje kwam aan het touw naar buiten. De ouders van kleine kinderen onder ons kennen dat principe wel: de juf heeft een lang touw met handgrepen. Alle kindjes houden het touw vast en ze mogen het touw pas loslaten als ze tegen de juf hebben gezegd dat ze hun papa/mama/opa/oma hebben gezien. Deze juf checkt dat ook daadwerkelijk, we maakten even oogcontact. En vervolgens moeten ze eerst de juf een handje geven voor ze weg mogen hollen.

Middelste doet het à la Repel. Ze waren nog maar nauwelijks het gebouw uit aan het touw (ik stond op een meter of 15) en Middelste begon al te roepen/vertellen: ” Mama! Mama! Ik heb mijn eerste lachebekje gekregen! Mama! De juf heeft mij een lachebekje gegeven! Mama! Mijn eerste lachebekje!”

Ik dacht dat ik uit elkaar ging barsten van geluk en trots en liefde. En de tranen sprongen weer in mijn ogen. Ja sorry hoor jongens, ik ben een emotionele trut geworden sinds ik kinderen heb.

(En deze log krijgt wellicht een update waar de tranen van ook weer van in mijn ogen springen, want de juf heeft ook foto’s gemaakt die ze vanavond op de website van de school upload.)

You reap what you sow….oftewel: wie goed doet…

Mijn lieve vriendin M zei me eens dat je terug krijgt wat je geeft. Niet perse van dezelfde persoon, want dat zou saai zijn. Die woorden zijn een beetje een mantra voor me geworden. Maar deze vakantie kreeg ik de laatste avond van ons verblijf uit volslagen onverwachte hoek iets terug van wel dezelfde persoon….en wel van Statler van het sacherijnig- komische Statler en Waldorf duo van het winkeltje van het bungalowpark.

Wij vierden de verjaardag van Jongste op het park en Statler bleek zijn verjaardag te delen met Jongste, al zal er een jaartje of zestig tussen de geboortejaren zitten. Wij hadden voor Jongste’s verjaardag een heuse echte originele Franse appeltaart gekregen van Baskische oma, maar omdat eigenlijk alleen Manlief en Jongste van appeltaart houden, hadden we vrij veel over. De volgende dag ben ik dat gaan brengen naar Statler, voor zijn verjaardag. Hij bromde een soort van dank je wel, geloof ik.

De laatste avond op het park was een memorabele en hele mooie avond, in heel veel opzichten. Een van die dingen was Statler die op me af kwam. Toen ik die ochtend in mijn bezwete loop-kloffie het brood kwam halen had hij gebromd of ik de volgende ochtend weer dezelfde bestelling wilde. Nou ja, eigenlijk bromde hij niet meer, hij was eigenlijk al ontdooid en deed zo vriendelijk als mogelijk was voor hem. (Wat voor de meesten onder ons nog steeds bijzonder sjaggo is!) Ik had gezegd dat we niks hoefden, want we gingen vertrekken. Hij wenste me een goede reis en Waldorf bromde daarop dat hij niet vriendelijk moest zijn tegen vertrekkende gasten want anders zouden ze terug komen. Statler diende hem van repliek met de opmerking dat ik ook altijd vriendelijk tegen hem was. Ik kon een enigszins trotse glimlach niet onderdrukken. Ik keuvelde door en zei dat we hoopten volgend jaar terug te komen, maar dat hing ervan af of we weer in zouden loten. (Het huisje is van de PV en in het hoogseizoen is de animo hoog!)

Dus, Statler liep op me af die laatste avond en gaf me zijn telefoonnummer. Hij kende mensen met een huisje op het park en als we uit zouden loten zou hij zorgen dat we direct bij hen konden huren in plaats van via de kanalen van het park. Zo hoefden we niet de hoofdprijs te betalen.

Statler

Echte liefde was een ander aspect van  de laatste avond. Heuse, echte bakvissen-liefde. Het was ons (en Oudste zelf overigens ook) al eerder opgevallen dat meisjes als bosjes voor hem vallen. De Beatles in jaren zestig zijn er niks bij. Oudste verzuchtte deze vakantie dat er nu al 6 meisjes hadden gezegd dat ze op hem zijn. En hij is nooit verliefd op hen. Hij bladert liever in zijn Voetbal International boek. Maar deze keer, dit meisje…..dit was de eerste keer dat Oudste zelf ook een beetje de kriebels had. Nou ja, wat heet een beetje! Grote dikke tranen bij het afscheid zijn er gehuild….door hem. Zij stond alleen maar te giechelen.

Hé, maar dit heb ik niet verteld he. Maar kijk die blik dan in zijn ogen!  Ik vind ze overigens een schitterend stel samen, hihi, je ziet ze zomaar staan over 20 jaar als een echt stelletje. Jammer voor alle twee dat zij in Geleen woont en wij in Repeldorp. En sla de kaart er maar op na: Repeldorp ligt bijna nog dichter bij Assen dan bij Geleen…nou ja, pro forma zijn er toch maar mailadressen uitgewisseld.

Op vakantie gaat alles beter

Stel, je bent ruim zeven-en-een-half en je hebt je A en B en je had daarna zo de schurft aan zwemles dat je no-way-josé voor je C wilde gaan. En stel dan dat je wel een beetje soort van kon duiken, maar alleen maar zo staant aan de kant, zo gebukt, zo met je handen richting water en dat je dan nog plat op je buik in het water eindigde. Stel hè.

Nou, op vakantie gaat alles beter…van (zweef)duiken tot bommetjeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!

Hé, en stel nou hè, stel je bent net 4 en je ouders zijn er pas net achter dat je snugger bent, en ze zijn er pas net achter dat je eigenlijk über-zindelijk was, in plaats van niet zindelijk. Kampioen ophouden ben je eigenlijk. Hé en stel nou dat de domme ouders 1 slimme zet maakten: ze kochten een ROZE potje voor je in de intermarché omdat je zo van ROZE houdt. En stel nou dat die medicijnen ZO goed werken en het ROZE potje ZO mooi is dat je binnen twee weken het poepen helemaal onder controle hebt. Wellicht dat het ROZE toiletpapier er ook iets mee te maken heeft….

Nou, op vakantie gaat alles beter want de eetlust is ook weer terug en zelfs de boterhammen kunnen zelf gesmeerd worden met heul dik boter en heul dik pindakaas!

Hé en stel nou hè, dat je best heel fotogeniek bent. Dat je eigenlijk een draak bent onder een laagje engelachtig vernis. En je wil bij de grote twee broers horen en je wilt geen tuitbeker meer, geen rietje meer en je wilt ook zelf eten.

Nou, op vakantie gaat alles beter, want je krijgt alles voor elkaar en je spettert zowat door de camera! (Had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens heb?)

t