Onze naschokken van Haïti

Morgenochtend mag Manlief officieel zijn opwachting maken bij de burgervader van Manlief’s werk. Ik denk niet dat hij de sleutels van de stad krijgt, helaas. Ik denk wel dat hij een schouderklopje krijgt. Met een beetje geluk krijgt hij ook iets voor hem volkomen onbruikbaars als een presse papier, of iets dergelijks.

Is prima. Manlief zit niet per sé te wachten op een Meet and Great met de burgervader. Daar deed hij het niet voor.

Vandaag kreeg hij via usar.nl echter een bericht waaruit bleek waar hij het wel voor deed, een mail van een adoptiefamilie die het wel overleefde:

[...]Tot vorige week waren we in de veronderstelling dat wij alles kwijt zouden zijn. Tot bleek dat jullie tijdens zoek- en bergingswerkzaamheden veel spullen van ons hebben gevonden. Met name de immateriele zaken zoals foto- en videobeelden [...] zijn bijzonder waardevol voor ons. Je kunt je niet voorstellen hoe blij wij hiermee waren[…}

Zeg maar nee, dan krijg je er twee!!

Ik had nog nooit een Award gekregen voor mijn blog. Tot eergisteren: toen kreeg ik er ineens 2! Echt stoer. En don’t get me wrong, ik wil heus niet ondankbaar zijn, maar het zijn niet zomaar Awards, het zijn Jemoeterwelwatvoordoen-Awards. Dus nu moet ik ineens het dubbele werk doen! Nou, daar gaat ‘tie dan:

Repel Proudly Presents: De Dubbele Beautiful Blogger Award!

Ik heb de ene gekregen van Mammalien en de ander heb ik gekregen van Wondelgijn. Ik ben nu alleen even vergeten welke ik van wie heb gekregen, maar ik vind ze allebei even mooi en ik ben met allebei even blij. Meiden: jullie allebei bedankt!

Dan kan ik nu gaan doen waar ik goed in ben: over mezelf praten en mijn privéleven op het internet kwakken. Na al die jaren loggen is het nog best lastig ook om iets te verzinnen dat ik nog niet eerder heb gedeeld met het *kuch* intieme *kuch* clubje meelezers hier op mijn stekkie. Maar goed, without further ado:

1-I. Op 15 maart 2006 verklaarde ik mijn eerste log officieel voor geopend. Dat was bij web-log. Toen heette ik op het web nog geen Repelsteel. Inmiddels ben ik bezig aan mijn vierde log-adres, het wordt wellicht alweer tijd om te verhuizen. In het dagelijks leven ben ik honkvast, in logland ben ik een zwerver.

2-I. Ik heb ontiegelijke watervrees. In het zwembad kost het me heel veel moed en moeite om zonder in paniek te raken in het diepe te zwemmen. Dat doe ik alleen als het ècht moet. Toen Oudste net zijn diploma A had gehaald, bijvoorbeeld, en hij eindelijk bij het vrijzwemmen in het diepe mocht. In buitenwater durf ik pertinent niet. Als ik te water raak en ik kan de bodem niet zien en nog erger -oh horror- niet kan voelen, raak ik onherroepelijk in blinde paniek. Zo erg dat ik me niet eens kan laten redden: ik gil en ik sla en ik ben letterlijk voorbij hysterisch.

3-I. Vroeger had ik schoenmaat 40, drie bevallingen later is dat maat 41. Ik kan wetenschappelijk uitleggen hoe dat kan, voor wie het wil weten: mail me maar!

4. Ik eet elke week wel drie grote bakken van die kleine Roma tomaatjes weg, als het niet meer is. Dat is echt een eetafwijking van me. Zou het slecht voor me zijn? Dat zal toch niet?

5-I. Ik kan niet alleen zijn. Zonder levensmaatje red ik het niet. Noem mij maar een zwaan. Maar ik weet ook dat ik het niet kan redden met een substituut: het moet the real thing zijn. In een relatie die niet werkt ben ik net zo doodongelukkig als dat ik ben als ik alleen ben. En waarschijnlijk net zo eenzaam. Leven zonder een echt en oprecht levensmaatje is voor mij de ultieme misère. Met Manlief daarentegen heb ik de jackpot.

6-I. Op de lagere school was Sanne Wallis de Vries mijn beste vriendin. We leerden elkaar kennen op de kleuterschool. Ik zou Oudste zijn nek omdraaien als hij het type kattenkwaad zou uithalen als dat wij hebben uitgehaald. Of is dat dan weer hypocriet?

7-I. Als Oudste een meisje zou zijn geweest, zou ze Nicky hebben geheten, Middelste zou Myrthe hebben geheten en Jongste zou Cecilia hebben geheten.

1-II. Ooit als klein meisje, ik kan niet ouder zijn geweest dan een jaar of 7, fietste ik op mijn oranje fietsje en ik deed alsof ik een brommer was en ik crosste (“hèng, hèng, hèèèèèèèèng-hèèèèèèng”) de hoek van de straat om. En zo, brommerde ik frontaal tegen de SRV wagen. Ik heb het nooit aan mijn moeder durven vertellen. Tot een paar jaar geleden. Ik begon mijn verhaal smeuiig met: “Ik heb het je nooit verteld, maar….”
“Nou”, zei mijn moeder, “dat wist ik allang: de SRV-man stond die middag nog aan de deur.” Nog steeds met een gezicht wit van de schrik.

2-II. Ik heb twee keer een bot gebroken: mijn elleboog toen ik 11 of 12 was en mijn grote teen toen ik 33 of 34 was. Mijn arm staat nu nog scheef en ik kan mijn arm ook niet volledig strekken.

3-II. Ik ben Oudste een keer kwijtgeraakt in het winkelcentrum van Repeldorp. Hij was toen 2. Dat gevoel wil ik nooit, nooit, NOOIT meer meemaken. Ik durf te beweren dat dat het ergste gevoel is dat ik in mijn hele leven heb ervaren.

4-II. Ik heb ooit voor de schoolkrant Ruud Gullit geïnterviewd. Volgens mij speelde hij toen voor PSV. En hij was volgens mij toen nog bij zijn eerste ex-vrouw. Ze hadden een rottweiler, weet ik nog.

5-II. Mijn huwelijksaanzoek:
picture it, 17 augustus 2000, een restaurantje in Repelbuurdorp
ik: wanneer vraag je me nou eens ten huwelijk?
hij: daar wil ik een speciaal moment voor uitzoeken.
hij heeft Parijs in gedachten, o.i.d.
ik: nou, ik vind dit anders een behoorlijk speciaal moment!
hij pakt een bierviltje, prikt er een gat in, schuift hem om mijn vinger en vraagt: wil je met me trouwen?
Guess what? Ik zei ja! In Parijs kwamen we pas in 2004. Tsss…zolang kon ik toch niet wachten? We trouwden in mei 2001. We trouwden 3 dagen voordat ik erachter kwam dat ik zwanger bleek van Oudste. Na de verdrietige miskraam van een paar maanden eerder (‘nou ja, dan pas je in ieder geval toch in je jurk’) wilde de natuur blijkbaar persé een zwangere bruid op die dag in mei. Oudste heeft op onze trouwdag via de navelstreng lekker meegepeuzeld van de champagne.

6-II: Oudste hoeft alleen nog maar nummers 67, 100, 102, 125, 178, 204, 235. Dat jullie het even weten. Doe vooral opsturen dus. Dan kan ik weer boodschappen halen bij de Digros.

7-II. Morgen ga ik nieuwe BH’s kopen bij de H&M. Want ik hou van BH’s van de H&M. Die zijn zo lekker gewatteerd en dan lijkt het net alsof ik wat heb. En sinds ik weet dat mijn Tietjes en ik een drie-eenheid blijven, mogen ze best verwend worden met een mooi nieuw jasje.

Nou dames en heren, (tromgeroffel aan) nu mag ik de Awards gaan uitdelen! (tromgeroffel nog wat harder)….en ik mag ze dubbel uitdelen! (tromgeroffel bereikt hoogtepunt)

Ik draag het stokje over aan (voel je niet verplicht…net als de Razzies is het niet erg om hem niet op te halen, sterker nog: het mag):

I:
Clair1991, hopelijk kan haar draakje het aan;
Baasbraal, hopelijk heeft ze er tijd voor op haar vakantie;
Milla, voor het juiste kattenperspectief;
Beukenootjes, omdat ze mooi schrijft;
Walkonwater, omdat ik haar al zo lang ken maar met name omdat we elkaar hebben ‘hervonden’ via logland;
Habadroomt, omdat ze bijzonder is en ijzersterk;
Leidseglibber, omdat zijn foto’s en verhalen Leiden nog mooier maken dan het al is;

II:
Joeltje, omdat we stiekem zoveel overeen hebben en elkaar vrij goed kunnen begrijpen;
Juffrouw Nanna, omdat ik haar log leuk vind en haar nog niet zo lang volg en meer wil weten;
Brossies, omdat ze zo mooi over haar kindjes kan schrijven;
Serafima, omdat ik iets met haar heb waar ik mijn vinger niet achter kan leggen en omdat ze haar log eens moet updaten!;
Eu Mesmo, de dame met de mooiste lay-outs van weblogland….verdient een Award!;
Serinia, omdat ik heel veel aan haar denk de laatste tijd;
Klein Kikkertje, omdat zij zwanger is en ik nooit meer!

En ik had het liefst nog een keer een Award willen krijgen, want nu moest ik schrappen bij het uitdelen!

Optrekken in z’n 5

Dat kan niet. Optrekken in z’n 5. Maar het is wel hoe ik me voel. Ik heb mezelf expres in z’n 5 gezet, mind you, anders had ik wel kunnen optrekken. Maar ik heb daar geen zin in. Daar waar ik me gisteravond nog vrijdagavond-eind-van-de-werkweek-kort-lontje-moe voelde, voel ik me vandaag lui. Ik heb me zelfs verveeld vanmorgen. En de dag kabbelt weer op weg naar zondag. Het hoogtepunt van deze dag was dat ik een grote groene bullie uit de haren van Jongste moest plukken. (Is bullie een gek woord? Het is wat wij gebruiken voor een pulkje uit je neus.) Zo houdt een mens toch niks over om een logje over te maken? Als ik ellende meemaak gaat de statcounter through the roof, maar wie zit er nu te wachten op verhalen over een bullie in de haren van Jongste? Niemand toch? Niemand behalve ik, that is. Al neuzen poetsend, billen afvegend, kattenkots en -kak ruimend, en stofzuigend in mijn slobberende joggingbroek, weet ik dat ik geen sluimerende kanker-tijdbommen in mijn lijf heb, dat Manlief niet meer in Haïti zit, dat het linksom of rechtsom met Middelste goed gaat komen, dat iets anders uiteindelijk ook goed gaat komen met de tijd en hier en daar een verhelderend gesprekje bij een wijntje, en dat sister dearest er wat mij betreft niet eens in hoeft te stikken. Leef en laat leven, losgelaten en afgesloten. Het is wel goed zo. Al kattendiarree ruimend, merk ik een ruimte in mijn hoofd. Ik zal altijd wel een opgewonden standje blijven die er een kunst van maakt om beren op de weg te zien, maar momenteel zie ik zo weinig beren op de weg als voor mij mogelijk is.

Dus waar maak ik me dan druk om? Nou, het is kommer en kwel hier: heb je eindelijk die iMac, klaagt Manlief over de iMuis. *Zucht* Omdat het iWieltje aanliep dacht Manlief dat hij het wel even op z’n brandweers kon fixen. Maar ja, ‘op z’n brandweers’ staat tot ‘Apple’, als ’sloopkogel’ staat tot ‘chirurgische microtechniek’. Manlief sloopte aldus mijn iMuis. iManlief beloofde mij plechtig binnen 24 uur een nieuwe iMuis. Maar dat vergat hij. En toen kwam Haïti. En ik had nog steeds geen nieuwe iMuis. Maar eergisteren kwam dan eindelijk onze nieuwe iGadget: de nieuwe generatie Magic Mouse. Even wennen, maar wel lekker! Draadloos en wielloos en iHij kan alles. iStilistisch is iHij ook erg verantwoord. Het probleem met optische muizen echter, is dat ze moeite hebben met ons donkere stenen aanrecht. We moesten dus aan de muismat, maar het idee van een muismat vloekt niet alleen met de  iMac, maar ook met ons aanrecht! Oh kommer en kwel. Toen moest ik wel zo’n über-hippe mouse rug kopen vandaag. Enig idee wat die dingen kosten? Oh kommer en kwel.

Oh kommer en kwel, heb ik eindelijk die raskatten, zit er eentje tussen met een misvormd hoofd! Een poosje geleden schrok ik me een hoedje: ik dacht dat Sherlock een dikke lip had na een knokpartijtje met zijn broer. Ik dacht meteen dat er iets ontstoken was of minimaal gehecht moest worden, maar bij nadere inspetie bleek het gewoon…zijn anatomie te zijn. Ik krijg het niet goed op de foto, maar de rechterhelft van zijn bovenlip (voor de kijkers links) steekt flink uit naar voren en hangt ook lager dan de rest. Tsssss….daar valt geen kattenshow mee te winnen! Kommer en kwel: ik krijg het niet eens goed op de foto…

Oh oh oh, nog meer kommer en kwel….heb je je kind net als lieveheersbeestje geschminkt, wil hij het na een uur alweer vanaf hebben. Drama’s! Je denkt toch niet dat je moeder voor een half lol, een uur lang voor de kat z’n viool heeft lopen schminken?

Oh kommer en kwel, blijkt je oudste, je eerstgeborene, degene die je moeder maakte, je oogappeltje tòch niet op jou te lijken, maar blijkt hij de voorliefde voor alles wat kaart heet, te hebben van zijn vader. En ik weet niet eens waar Nederland ligt. In een laatste poging zijn liefde te kopen ben ìk degene die dit heeft gedaan vandaag:

Oh kommer en kwel, het kind is lief, gevoellig, slim en mooi. En het geeft geen ruk om meisjes, alleen maar om voetbal. Enig idee hoeveel scooterrijdende bakvissen ik voor mijn deur ga krijgen over een paar jaar?

En het wordt alleen maar erger: heb ik ook nog de een of andere Award gekregen van een medeblogger die ik op mijn log moet plaatsen met de een of andere opdracht erbij…ik zeg: Kommer en Kwel!

Het leven
is nu
heerlijk
en rijk.
En ik
realiseer me dit
volledig.

Over hoe het gaat met Manlief na Haïti…

Gisteren greep Overbuuv me bij de arm: ‘Hoe is het nu met Repelman? Hij zei gisteren wel dat het goed ging, maar hoe gaat het nu echt met hem?’ Ergens heeft ze een punt. Hij zal inderdaad altijd zeggen dat het goed gaat. Hij zal je niet aankijken als hij antwoord geeft en hij zal zijn schouders ophalen, bij wijze van spreken. Ik zag het gesprek tussen hem en haar zo voor me. Maar….

Het gaat inderdaad echt goed met Manlief. Ja, hij heeft de hel op aarde gezien. Letterlijk dood en verderf. Dingen die wij ons niet kunnen voorstellen en ook niet willen kunnen voorstellen. Maar hij heeft ook mooie dingen gedaan waar ik bijna jaloers op ben (kleine mooie kindjes in slaap mogen knuffelen, bijvoorbeeld).

Overall heeft hij een voldaan gvoel over wat ze hebben kunnen doen. Ik denk dat dat de counterbalance is voor al het andere. Niks kan uitvegen wat je hebt gezien (of geroken), maar er kan wel wat tegenover staan. Zehebben goed werk verricht. Ik denk dat het zo zit, maar ik was daar niet. Wat ik wel zeker weet is dat het goed met hem gaat. Met mijn spuitgast.

Mijn knappe kekke knakker wordt nóg een beetje knapper van de kapper

Vanmorgen waren Manlief en ik samen en brachten we met z’n tweeën de kinderen weg. Dat is voor ons een ongekende luxe en zó heerlijk. Het was Woensdag Plusgroepdag (hoezo woordenloos?) en dus brachten we Middelste naar het plusgroep-klasje. De juf van de plusgroep sprak ons aan. Vorige week was Middelste een beetje boos geweest dat de plusgroep was afgelopen..hoe vonden wij dat hij het vond?  Ze zei dat we op den duur moeten gaan bekijken of de plusgroep nog wel voldoende is voor hem. Oh hemel, waar gaat dit eindigen. Middelste gaat wel heel erg hard. Leertechnisch is groep 2 al geen optie meer, hij is nu al ruimschoots klaar voor groep 3. Maar hoe zit dat emotioneel?

Ik ben enorm blij dat de school vinger aan de pols houdt en ons blijft informeren over hoe het met hem gaat.

<off topic> na een babbeltje met Buuv heb ik besloten ook al te gaan informeren in de regio: stel nou dat deze school ut um niet gaat worden…</off topic>

Nadat alle kinderen waren ondergebracht gingen Manlief en ik met z’n tweetjes schandalig decadent ontbijten bij de Délifrance in Repelbuurdorp. Ik moest vervolgens een uurtje naar werk voor een afspraak waar ik niet onderuit kon, maar toen ik terugkwam ging ik met Middelste naar de kapper. Hij wil lang haar, net als zijn grote broer, dus er moest een op-de-lang-laten-groeien-modelletje in geknipt worden.

En hoe über-knap je dan ook moge wezen in je plusgroepje…bij de kapper wordt je altijd nóg een beetje knapper…

Mijn muziek, mijn emoties en mijn hardlopen

De Repel is niet heel erg goed in het omgaan met emoties. Ze kan geen ruzie maken, ze is slecht in uithuilen en al kan ze heel erg boos zijn, met boosheid omgaan is een tweede. Dat kan ze ook niet zo goed. Eigenlijk helemaal niet, laten we eerlijk zijn.

Waar de Repel wel heel erg goed in is, is emoties voelen bij muziek. En ze is goed in hardlopen. De iPod heeft die combinatie heel erg goed begrepen. Hardlopen met nummers in je oor die wat met je doen is voor mij dé manier om een en ander op een rijtje te zetten. Om af te reageren, om tot op het bot te gaan, om te janken. Ja-ha: ik kan ook jankend hardlopen. Zo goed ben ik in hardlopen namelijk, ja. En nu ga ik loggen over muziek. Net als Joeltje.

Joeltje logde een logje met alleen een liedje en ze zei dat ze zich er daarmee makkelijk vanaf maakte. Dat vind ik niet. Niks zo persoonlijks als muziek. Het bewuste nummer had ik toevallig gekocht op iTunes toen Manlief in Haïti zat, maar ik had toen mezelf verboden ernaar te luisteren totdat hij weer veilig thuis was. Als er toen iets gebeurd zou zijn met hem, zou ik er nooit meer naar hebben kunnen luisteren, terwijl ik zo graag me hem wilde knuffelen op de tonen van dit nummer. “Stay with me, just breathe…Did I say that I need you, did I say that I want you…”

Maar goed. Mijn hardlopen. De CD die ik de laatste twee maanden via mijn iPod in mijn hoofd heb, is van Audioslave. Het album lijkt wel gemaakt voor de 10 kilometer. De eerste nummers zijn agressief, upbeat, ritme 5′10″ de kilometer. Precies wat je nodig hebt om op te starten en de strijd tegen de tijd aan te gaan. Tussen de 3 en de 7 kilometer gaat vervolgens alles vanzelf en heb je niks nodig behalve de goeie nummers die op de CD staan. En dan, rond het 7 a 8 kilometer, als het zwaar wordt het tempo hoog te houden. komen er nummers die wat met je doen. De CD klopt helemaal. Ik ga tot snot, ik verbeter beste tijden en ik jank. Allemaal op de nummers van Audioslave. Repel hartje Audioslave. Best wel jammer dat ze uit elkaar zijn.

***

De eerste kilometer. Het nummer heet ‘Cochise’: een beruchte Indiaan. Het verhaal rond Cochise is de moeite van het nazoeken waard op bijvoorbeeld de (Engelstalige!) Wikipedia. Geloof me. Al hou je niet van de muziek, wat de meeste van jullie niet zullen doen…

Het tweede nummer. Hij past in het ritme dat je moet maken voor een betere tijd. Op de fiets naar werk met windje 6 tegen doet dit nummer het trouwens ook helemaal goed voor me, met name de tekst: “you gave me life, now show me how to live”

Rond een kilometer of 6-7-8 zit je in je ritme, maar je wordt moe. Je hebt stimulans nodig om in je tempo te blijven, om niet te vertragen. Upbeat-nummers doen het dan voor mij niet meer. En dan komt Audioslave met een ballad die om en nabij past in het tempo (2x stappen per beat is hetzelfde als 1x stappen per beat als mijn stappentempo maar hetzelfde is). Als het geen wedstrijd is en alleen maar training verloorloof ik me soms een traan, al hardlopend…”Put millions of miles under my heels, And still too close to you, I feel.” Iedereen die niet van pokkeherrie houdt, mag alles overslaan, maar moet dit nummer is het beluisteren waard…dit is nul pokkeherrie.

En nu is Manlief thuis. Inmiddels ben ik erachter dat ik eeuwig trouw ben. Niet schrikken: Manlief was altijd al voor eeuwig, maar nu blijk ook op muzikaal gebied een zwaan te zijn. Want:

Ik ben erachter dat de zanger van de nummers die ik tegenwoordig hoor tijdens het lopen, dezelfde schrijver/zanger is van mijn “all time favoriete” nummer uit 1994.

Vanavond heb ik in de keuken geslowd op sommige van de nummers hierboven, en op het nummer dat Joeltje logde. Ze maakte zich er niet makkelijk vanaf. Het was persoonlijk. En dat is dit nummer voor mij ookk.

Kabbelen

Wat heerlijk als het leven even niet in de vijfde versnelling zit. Wat heerlijk dat er geen torenhoge pieken en geen ravijndiepe dalen zijn. Wat heerlijk dat de zondag kabbelt. Dat het grootste drama van vandaag is dat ik vanmorgen een kilo zwaarder ben dan gisteren. Dat het slechtste nieuws van de dag is dat mijn derde prestatieloop is afgelast vanwege het weer en later zal plaatsvinden. De combinatie van die twee is iets minder, maar als dat het ergste is wat de dag brengt, is de dag okay. Niet goed en niet slecht, gewoon okay. En daarmee helemaal perfect.

Het grootste evenement van de dag zal zijn dat we ons gaan aankleden; we zitten nog in pyjama en ik maak geen aanstalten om daar verandering in te brengen. Het grootste gevaar dat deze dag bedreigt, is de wedstrijd Feyenoord – Ajax zometeen en de eventuele negatieve consequenties voor het humeur van Oudste. Het meest gelukzalige moment van deze dag was de vertedering die ik had voor het voetje van Middelste. Geen pieken, geen dalen.

Als het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op -100 zit en het beste dat ik ooit heb meegemaakt op +100, kabbelt deze zondag tussen 0.01 en -0.01. Ik geloof nog steeds niet dat 2010 afkoerst op rustiger vaarwater, maar vandaag wel. Vandaag komt ons bootje voor geen meter vooruit in stilstaand water. En dat komt me even verschrikkelijk goed uit.

Krijg nou tieten!

Hè hè, ze logt weer eens over haar tieten. Ja jongens, ik weet dat jullie erop hebben zitten wachten. Maar eigenlijk krijg ik geen tieten, ik hou mijn tieten. Ze hebben namelijk goeie genen, mijn tieten. Dit realiseerde ik me vandaag op een moment van rust. Het voordeel van niet fietsen, maar OV’en, is dat je uit het raam kan staren en mijmeren. Ik kan leven met knobbels, want ik heb een paar beste tieten. En er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn tieten, dus daarom kan ik ermee leven. Geen littekens of cupje Baywatch voor Repel: de Repel houdt het bij haar eigen tietjes. Ze zijn helemaal van mij, per slot van rekening. Al zal Manlief op een ondeugend moment wat anders verkondigen.

En zo is deze hele dag gevuld met mooie momenten en momentjes. Na ups en downs komt er onherroepelijk weer een up. En die up is vandaag. Niet altijd komt alles goed, maar alles is tijdelijk en alles gaat een keer over. Ook de down. Als ik, oh luie ik, in de vooravond de auto voor de deur parkeer (ik was zelfs met de auto naar het OV), zie ik dat Manlief net thuis komt met de drie Daltons: Oudste had voetbaltraining. Oudste spot mij als eerste en hij holt naar de Smart.

Oudste: Hé mama!
ik: Hé stoere vent! Lekker gevoetbald?
Oudste: Ja! Was het leuk op werk?
God, wat is hij lief.
Dan ziet hij de plastic tassen van het afhaalrestaurant op de passagierstoel liggen.
Oudste: Lekker! Eeeeeh, maar eigenlijk weet ik niet wat erin zit. Wat zit erin? Wat eten we?
Inmiddels is Middelste ook bij de Smart gearriveerd, ondanks verwoede pogingen van Manlief om de Daltons naar binnen te krijgen.
Hij stopt pal voor mijn neus met een grote sprong en een hele grote grijns.
Middelste: Mama!
ik: Middelste! Hoi lieffie! Kipsaté met pindasaus schat.
Ja-ha, met drie kinderen kan ik über-multitasken, ik kan met alle drie tegelijk een afzonderlijk gesprek voeren.
Manlief en ik eten kipfilet in Italiaanse saus mind you, iets romantischer.
Oudste: Yesssss!!!
Middelste: Mag ik Super Mario filmpjes kijken op de iMac?
ik: Ja hoor!
Middelste: Yesssssss!
Hij maakt een triomfantelijk Lee Towers gebaar met zijn arm en huppelt terug naar papa.
En terwijl ik de tassen uit de Smart haal is dan eindelijk ook Jongste gearriveerd bij de Smart.
Jongste (op een verbeten toon): Ook mama!
ik: Hoi lieffie!
Ik geef een knuf en hup, weg is hij weer zijn broers achterna. Hij heeft het maar druk met “ook” doen wat zijn broers doen, wat ze ook doen. Ik loop naar de deur en geef Manlief een dikke zoen.

ik: Hoi lief
Hij bromt: Ik wil er nog 4.
Ik grinnik.

Na het eten ga ik een rondje rennen, maar ik breng eerst Jongste naar bed. Middelste kijkt Super Mario op YouTube en Oudste plakt voetbalplaatjes met papa.
Het kamertje van Jongste had ik gerestyled bij de geboorte van Middelste en ik heb het zo gelaten toen Jongste kwam. Ik had destijds Giraffeknuffels gekocht voor in de wieg en die had ik op de muur nageschilderd. Maar Middelste had niks met die Giraffes en ze waren dus ongebruikt toen Jongste kwam. En wat blijkt: Giraffe en Jongste blijken onafscheidelijk. Hie-af, zo heet zijn Giraffe. En deze week ontdekte hij de Giraffe op de muur. En hij laat sindsdien Hie-af elke avond de Giraffe op de muur een kusje geven. En dan blijkt pas goed hoe intensief hij van Hie-af houdt: hij heeft hem helemaal vies geknuffeld. Wellicht is het weer eens tijd dat Hie-af in bad gaat.

Vanavond hoor ik hem ineens zeggen: “Hou v-jou.” Dit zegt hij terwijl de Giraffe een kusje krijgt van Hie-af.
Ik ben geroerd tot op de bodem van mijn ziel. Wat zeg ik: ik ga door de bodem.

ik: Van wie hou jij?
Jongste (terwijl hij naar mij wijst): ik!
ik: Ik hou van jou.
Hij: ja.
ik: Hou jij van mij?
Hij (ondeugend grijnzend van oor tot oor): Nee!
Hij slaat zijn handjes op zijn buik, want hij weet dat hij gekieteld gaat worden. Een correcte aanname.
Even later leg ik hem in bed.
Hij roept: “Nuffel!!”
Ik geef hem een dikke knuffel en hij slaat zijn armpjes strak om mijn nek. Hmmmm, lekker.

Het hardlopen gaat even later voor geen meter. Het is koud, het is glad en ik ben benauwd en ik moet poepen. Maar ergens voelt het goed om tot snot te gaan en dat het tempo niet wil lukken is niet erg. Ik heb tieten, ik heb een geweldig gezin dat van mij houdt. Manlief is thuis. Het gaat goed met hem en hij is een held en hij houdt van mij. Ik kijk al hollend naar de maan. Issie vol of net niet of net niet meer? Ik weet het niet, maar mooi is hij wel. Ik huil niet naar de maan, ik knipoog naar de maan. En de maan schijnt terug. Mijn GPS-horloge zegt 9,9 kilometer.

Vandaag werd ook bevestigd ten slotte, dat ik een dezer dagen wordt gebeld door een heuse journalist: ik ga geïnterviewd worden voor een brandweervakblad. Ik word geïnterviewd als echtgenote van iemand die mee was op de missie naar Haïti. Okay, ik word geïnterviewd als vrouw van, maar ik ben wel de enige van die 60 partners die wordt geïnterviewd. Ik vind het reuze stoer. Manlief heeft ooit in hetzelfde blad gestaan met de beroemde ijsduik-foto. En nu kom ik er ook in.

Ik typ mijn logje en Manlief en Oudste kijken Popstars. Oudste is fan. Fan van Wesley. En dus mag hij opblijven voor deze finale. Als Wesley zijn eerste liedje zingt, komt Oudste met zijn professionele commentaar: “Fantástisch.” Manlief en ik delen een blik.

Het leven is mooi vandaag. Ik rol terug in burgerlijk, in sleur, in warmte…en ik geniet van elke seconde.

Paula is dood

Het vliegtuig landde zondagochtend om 10:50 uur.  Het moment dat de achterwielen de grond raakten zeiden ik en Vrouw van Collega op hetzelfde moment, met dezelfde intonatie: “ja”.  Allebei met rode ogen. Fatalistische ik had 10 minuten eerder al wachtend bedacht dat het wat zou zijn als dat ding uit de lucht zou vallen voor het oog van een balkon met 200+ familieleden. Maar wat bleef die neus akelig lang in de lucht toen die achterwielen al de grond hadden bereikt. Het complete balkon familieleden schoot in de lach toen ik uitriep: “neus omlaag, neus omlaag, NEUS OMLAAG!!”

En dan duurt het lang voor ze uitstappen, en dan moet eerst de minister nog een handje. Vrouw van Collega nam Jongste op haar arm. Hij mekkerde in de buggy. Ze helpt mij want ik heb te weinig armen, en de armpjes van Jongste troosten haar ook een beetje: haar koters zijn de knuffelleeftijd allang voorbij. Haar rode ogen en haar wallen passen naadloos bij die van mij.

En dan spot ik Manlief en hij spot ons. Mijn hart ontploft en we zwaaien. Wat is hij ver weg, wat is hij dichtbij.
Wat is hij bruin. Wat heeft hij een bekkie.
Hij komt niet terug van een dienstreisje.
En dan moeten ze nog naar toespraken luisteren van de commandant en van de minister voordat wij ze eindelijk mogen omhelzen.

Iedereen huilt bij de eerste omarming. Behalve Middelste. Die zit achter zijn Nintendo DS en ziet en hoort zogenaamd helemaal niks. Maar hij heeft wel de hele week weer in zijn broek gepoept.
De hele zondag is onwerkelijk. Hij is weer thuis. Hij ruikt naar Manlief en niet naar Haïti. Hij is moe. Oudste en Jongste zijn uitgelaten en blij. Middelste kijkt de kat uit de boom. Manlief is blij met thuis. Ik ben blij met Manlief. Middelste kwam een dag later pas los, pas toen wilde hij knuffelen met papa.

Het gaat goed met Manlief. Hij is voldaan over wat ze hebben kunnen doen. Ik kan me niks voorstellen bij wat hij heeft meegemaakt en daar heb ik wel wat moeite mee. Hij kan me dingen vertellen en zeggen dat het okay is, en ik zal hem op zijn woord moeten geloven. Ik weet dat ik het niet zou hebben gekund en ik moet me dus ook vooral niet proberen te verplaatsen in de situatie; ik moet me verplaatsen in hem. In die situatie zou ik het niet redden….maar hij….ja, hij wel.

Manlief lijkt zich bijna geruisloos weer terug te voegen in het gezin. Hij is zich volkomen bewust van wat hij heeft gezien, en hij is zich volkomen bewust van het feit dat wij nog steeds mogen klagen over een ingescheurde nagel of dubbele voetbalplaatjes. Ook dit knaagt een beetje aan me: zo groot ben ik niet.  Gisteravond beleefde ik, of all people, een terugslag. Niet hij, maar ik, oh ik watje ik. Het verwerken van de emoties van de afgelopen tijd kost me tijd. Maar wat voel ik me een watje.

Middelste is een ander verhaal. Met hem gaat het niet zo goed. Sinds vandaag hoop ik te kunnen zeggen dat het niet zo goed ‘ging’….bijna verleden tijd. Papa is weer thuis en vandaag mocht hij weer naar de plusgroep. Dat papa weg was speelde een grote rol, maar school ook. Vandaag hoorden we dat hij in de plusgroep spelletjes speelt uit de plusbak van groep 6/7. Onze inieminie groep 1′tje. (Vandaar dat hij school steeds erger vindt zonder plusgroep.) Vandaag poepte hij wel weer op de wc….papa is thuis en er was weer de plusgroep…we moeten vinger aan de pols houden.
Ik moet voor altijd onthouden van Middelste: toen hij in juli aan de medicijnen ging durfde hij niet ‘want dan ging hij dood net als Michael Jackson’. Het ventje hoort alles, snapt een heleboel, maar is nog maar heul, heul klein. Hij heeft veel gehoord van wat papa heeft gedaan de afgelopen tijd.

Paula is dood.

USAR.nl redde haar en haar kind. Maar er volgde een amputatie en complicaties. En ze is overleden. Maar ze is overleden bij haar familie en niet onder het puin. Ze is overleden terwijl ze heeft geweten dat haar dochter het heeft overleefd. Dat is beter dan eenzaam onder het puin. Maar toch.

Terug naar sleur gaat niet zonder slag of stoot. Het enige dat zonder slag of stoot gaat is Manlief weer in mijn armen, lepeltje lepeltje, om 4 uur ’s nachts.

Er staat een vent thuis te douchen

En als hij onder de douche vandaan komt, gaat de computer uit. Tot later!

Met propjes schieten: Wachten duurt lang, zo lang…lang…lang…

Weet je nog op school? Als je je verveelde? Als je moest wachten tot de leraar er was? Dan ging je klieren. Met propjes schieten, of zo.

Manlief heeft het zwaar. Het loopt niet lekker op Curaçao. We hebben het over campingbedjes in een sportzaal. Ze kunnen er vast niks aan doen, maar de manschappen rekenden op meer. Niks te bijkomen in de luxe. Hij wil naar huis. Ik wil hem naar huis. Ik heb een boodschappenkar luxe proviand ingeslagen en een krat bier. En mijn bed is fijner dan een campingbed in een sporthal. En ik ben lekkerder in bed dan een sporthal vol USAR leden. Mijn armen hebben meer liefde dan een sporthal.

Dus ik ga lopen klieren en met propjes schieten terwijl ik wacht. Joost mag weten wat hij uit verveling doet: spuitgasten zijn over het over het algemeen van de advanced level propjes schieten. Voor je het weet blazen ze de sporthal op uit verveling. Nou ja, dat is ook debriefen.

Ondertussen maak ik me op voor onze volgende ramp:

Maandag aanstaande start de Appie met de nieuwe voetbalplaatjes-actie.

Jeukende littekens, trauma’s opgerakeld….nog voor Manlief thuis is, hebben de oudste twee Daltons alweer voetbalplaatjeskoorts.  Thank you so bloody very much, Albert Heyn! Jullie hebben ons “rustiger vaarwater”  weer een maand verder weg geschoven. Oetlullen!

Morgen ga ik propjes schieten in de Albert Heyn.

Manlief moet naar huis. Nu.

De vier meest geloofwaardige aannames van 21 januari

1. Juich niet te vroeg. Manlief zit nog niet op dat vliegtuig in Port-au-Prince. Die pokke-Amerikanen beheersen dat vliegveld. Het kàn nog steeds maandag worden (als Clinton wil vliegen of landen wanneer het hem uitkomt zou dat zomaar kunnen);
2. Alleen voor het complete huishouden met 3 kleine kinderen zorgen nu al 9 dagen lang (zondag wordt het dag 12) is niet wat me nekt. Ik vind het rete-zwaar, ja, heus wel, maar het nekt me niet. Het kost me een jaar aan verlofdagen (ja ja, u leest het goed: deze uitzending kost ons geld, meneer en mevrouw de belastingbetaler, niks-te riante salarissen voor de USAR-leden), maar ook dat nekt me niet.
   Wat me wel nekt is geen contact met Manlief. Radiostilte. Niet weten waar hij is, hem niet kunnen bellen wanneer ik wil. Niet weten hoe het met hem gaat. Niet weten of hij gevaar loopt. Niet weten hoe hij eraan toe is en hoe hij eraan toe zal zijn als hij thuis komt. Niet weten wanneer hij thuis komt. Na elke sms van hem kreeg ik vleugels. De keerzijde van het “beloofd” (zijn ring) en “is beloofd” (mijn ring) is dat ik het voor mij bewezen is, dat ik echt niet, letterlijk niet, zonder hem kan. Geen dag;
3. Ik heb extra verlof geregeld om zijn overgang naar ‘normaal’ vloeiend te laten verlopen: ik ga hem niet in het diepe gooien met 3 Daltons. En dan hebben we het nog niet eens gehad over jetlag! Maar daarna zie ook ik een gevalletje Frontale Betonnen Muur op mijzelf afkomen: sinds het verlaten van het ziekenhuis en het schrijven van die eerste log, heb ik geen seconde meer nagedacht over mijn tiet en de genetica. Ook opluchting is een emotie die me niet gegund was. En op die ene keer brullen op het schoolplein na, heb ik überhaupt niet gehuild. Het zou zomaar kunnen dat er ook bij mij het een en ander uit moet. Maar waar? Bij wie? Kan dat bij Manlief? Zijn emmer zit al overvol! Weet je wat: Manlief en ik gaan elkaar helpen om dit te verwerken;
4. Last but not least: ik word al tijdenlang liefdevol verzorgd. Ik word verzorgd, ik word gekoesterd. Door wie? Ik zou het niet weten. Ik heb ze nog nooit gezien. Maar ik ken ze wel. Sommigen ken ik onder hun echte naam, anderen ken ik alleen onder pseudoniem. Hun levens ken ik wel. Is het contact daarom niet echt? Ha! Juist het tegenovergestelde! Via de log, Twitter, en andere media die Beatrix noemde, ontvang ik een warmte en een liefde die me door deze tijd heen heeft geholpen. Van Morse die overleed, van Middelste bij de psych tot knobbels in tiet naar Manlief in Haïti.
   Door al die zware tijden hebben jullie mij verzorgd: logvrienden! Ik houd van jullie. Dit zijn geen 4 loze woorden…..Reacties op mijn log, persoonlijke mails, kaarten en zelfs kado’s. Ik heb zoveel gekregen dat ik me afvraag hoe ik het ooit goed kan maken. Ontmoet ik hier nu juist toevallig de liefste mensen, ik snap het niet zo goed: jullie verbazen me! Al deze berichten zorgden ervoor dat ik bleef drijven.Lieve jullie (ik klink nu net als Mies Bouwman, zo bedoel ik het niet),
   Jullie zijn op cruciale momenten in mijn leven, zowel positief als negatief, een enorme bron van steun geweest. Met name deze laatste week, die ik op mijn eigen wijze als bizar heb ervaren, zo bot op het nieuws van het ziekenhuis, waren jullie letterlijk een lifeline. Zoveel reacties op mijn log, zoveel lieve woorden: ik slurp elk woord op!

   Sorry Bea, ik heb je hoog zitten, maar in deze zat je er best wel naast. Ik snap het wel. Je kent het gewoon niet. Weet U wat U zou moeten doen: een log openen onder een pseudoniem. Tries van Buren, of zo. En dan moet U eens meemaken. Probeer het eens!

Zonder alle kaartjes/berichtjes/kadootjes die ik eerder kreeg en nu krijg teniet te willen doen, wil ik aandacht besteden aan wat ik voor mijn verjaardag kreeg daar waar ik niks verwachtte:

Niet-kunnen-koken-wegens-gebrek-aan-aanrecht mede mogelijk gemaakt door USAR.nl, Brandweer Repelbuurdorp, Buuv en Tante van Adoptiejongetje

Kadootje groot kado per post van Marleen

Kadootje groot kado per post van Nicollekebolleke (met de grootst mogelijke moeite ooit in de geschiedenis der mensheid ga ik de drop bewaren voor Manlief….ik neem het mee zondagmorgen: hij gaat peuzelen):

Ziehier een vrouw gesteund door jullie en gelauwerd met kado’s…bijna perfect, dit plaatje…op haar Manlief na…

Mijn Manlief in Haïti

Manlief was hier. Deze klus heeft hij gedaan. Ik zie hem op de foto. Ik zie de blik in zijn ogen. Hieronder een deel van de laatste nieuwsbrief die ik kreeg:

“Rond 16.00 uur kan het laatste lichaam geborgen worden. Het is een zeer inspannende klus en beide reddingsgroepen gaan tot het uiterste om de berging in één dag af te ronden. Dit leidt bij andere aanwezigen tot diep respect voor het werk en de inzet van USAR.NL in het algemeen en de bij deze klus betrokken twee reddingsgroepen in het bijzonder. Om de nabestaanden zo snel als mogelijk is zekerheid te kunnen geven wordt USAR bij deze inzet geassisteerd door een Israëlisch team, dat gespecialiseerd is in het identificeren van overledenen. De inzet wordt afgesloten met een kleine ceremonie waar naast een erewacht van USAR.NL, het Israëlische team en een sectie Nederlandse Mariniers aanwezig zijn. Na enkele korte toespraken van [...] volgt één minuut stilte en een bloemlegging bij de tijdelijke graven. Het was een intensieve inzet waar de reddinggroepen toch een goed gevoel aan over hebben gehouden. Nabestaanden kunnen nu aan hun rouwproces beginnen.”

Op het schoolplein in huilen uitbarsten is niet goed voor je Street Rep.

UPDATES HAÏTI  VANAF NU IN DE RECHTERKOLOM

Dag 7 is voorbij. Dag 8 begint. Naast de Gregoriaanse, doe ik ook aan mijn eigen kalender tegenwoordig. En nu weet ik zeker dat hij volgende week op dit tijdstip thuis is. Dat kon ik eerder niet zeggen.

Lang zal ik leven in de gloria.Hieperdepiep. Vorig jaar kreeg ik nog de eerste neger als president van de VS voor mijn verjaardag, vandaag krijg ik het proces van Wilders voor mijn verjaardag. Maar ik krijg geen Manlief. Ik ga niet heel erg uitweiden over mijn dagen, want Manlief maakt iets mee dat ik niet kan bevatten. En jullie ook niet, laten we eerlijk wezen. Als je geld pinnen en automatische afschrijvingen niet meetelt, leven wij in een all-inclusive-resort zonder rottende lijken om ons heen. Maar gisteren zat ik er compleet doorheen. Ik stond om kwart voor twaalf bij het schooltje. De Tante van Adoptiekindje kwam op me af en vroeg hoe het met me ging. Ik had geen antwoord. Ik kon alleen maar uitbrengen: “kut”. Op het schoolpleintje van de gereformeerde school, zei ik “kut”, ja. En ik lekte een beetje uit mijn ogen. Ik lekte al dagen, maar ik had nog niet gehuild gebruld. En ineens greep ze me in haar armen en ik brulde huilde lieftallig. Midden op het schoolplein dat bomvol stond met moeders en oppasopa’s en -oma’s.

Mijn leven op het schoolplein zal nooit meer hetzelfde zijn, denk ik zo.

Om kwart over drie stond iedereen er weer en sprak ze me weer aan: “als ik stress heb, ga ik bakken…” Ik kreeg een gloeiendhete zelfgebakken appeltaart in mijn handen gedrukt, deskundig verpakt. Ik heb nooit geweten hoeveel troost je kan krijgen van een appeltaart. En ik hou niet eens van appeltaart, kan je nagaan.

En ’s avonds krijg ik een mail van haar met foto’s van Adoptiekindje en de woorden dat onze pogingen wel degelijk hebben uitgemaakt: Ik weet zeker dat Manlief heeft geholpen, want afgelopen zondag vertelde Contact (een van de “bazen” van Wereldkinderen ) ons dat niet aleen hun gelobby, maar met name het duwen en trekken van individuen de doorslag heeft gegeven bij Buza om de kindjes te gaan halen. Dus wat ons betreft is jouw Manlief een van de HELDEN die hem naar Nederland heeft gekregen!

Wat een lekker ding is het he, dit mannetje. Dus toen zat ik weer te janken. Man man, wat een dag. Vanmorgen werd ik wakker en zag ik dat ik een sms’je had. Gestuurd door Manlief toen hij terugkeerde gisteravond na een lange dag werken in de stad. Ik verklap niet alles, maar er stond iets in in de trant van gefeliciteerd, en schat, en proberen te bellen vandaag.

FF bereik

Na 8 jaar USAR weet ik uit ervaring dat zondag een slechte dag is: geen nieuwsbrieven vanuit de basis in Zoetermeer. Ik weet weinig meer dan wat de media vertelt. Van Manlief zelf heb ik sowieso sinds Curaçao niks meer gehoord.Ik kijk nieuws, ik lees nieuws en ik hoop op de volgende nieuwsbrief van de USAR. Onze zorgvuldig opgebouwde traditie van 10 jaar dat we elkaar elke dag spreken waar we ook zijn is aan gruzelementen. Dat vindt hij vast net zo erg als ik.

Op zaterdag lag ik tijdens het middagslaapje van Jongste even te dommelen op de bank toen ik werd gebeld door de brandweer: “Je spreekt met Huttemetut van de brandweer. Niet schrikken hoor, we willen graag een informatieavond organiseren voor de partners.”

Voor ‘niet schrikken’ was het al te laat. Stom natuurlijk, want als er wat was gebeurd, zou er iemand op de stoep hebben gestaan, dan zouden ze niet hebben gebeld. Maar goed: vanavond is er een informatieavond.

Om 5 uur vanmorgen word ik wakker van Jongste die mekkert in zijn bed. Ik val weer weg. Ik hoor een sms in mijn slaap. Vijf minuten later schrik ik overeind: dat was echt een sms!

FF bereik. Alles goed hier. Hou van jullie en mis jullie.

Ik kan niet meer slapen. Het is half 6 en ik kijk herhalingen van Hart van Nederland.  Ik heb een sms gekregen.

Het is nu 6 uur. Wellicht een goed idee om de laptop dicht te klappen en nog een half uurtje proberen te dommelen.

Een happy ending terwijl wij nu nog moeten beginnen: een bizar verhaal

Donderdagochtend liep ik enigszins verdwaasd met de Daltons naar de school. Minuten later werd ik vastgeklamd door Moeder van Klasgenootje.

Het was vast heel egoistisch zei ze, maar…

Zij had daar eigenlijk met al die andere Nederlandse adoptiegezinnen moeten zitten, daar in Haïti. Ze zou haar zus begeleiden. Maar er was iets met paspoorten en dus zou ze pas vrijdag aanstaande (vandaag dus, ‘as we type’) zijn gegaan. Na een procedure van 6 jaar zou haar zus eindelijk haar adoptiekindje op gaan halen. Na een procedure van 6 jaar. Schaal 7 op de schaal van Richter was een andere mening toegedaan. Godzijdank voor de 3 kinderen van moeder van Klasgenootje waren ze vertraagd en zaten ze er niet op die dag, dat wist ze zelf ook. Zij was net als ik shock. Elk op onze eigen manier.

Je man is daar, sorry, ik ben vast egoistisch…maar….we weten dat alle kindjes uit het tehuis het hebben overleefd, Adoptiekindje leeft dus, voor de rest weten we niks. We kunnen nu niet naar Haïti, we mogen niet. Alles is rond, alle stempels zijn gezet. Alles. De tickets…vrijdag….We gingen hem alleen maar ophalen. Zes jaar. We zijn zo bang dat we hem kwijtraken na 6 jaar. Hij moet weg daar, er komen ziektes, hij mag niet kwijtraken….ik heb alle telefoonnummers, ik heb alle namen, het spijt me: je man zit daar, sorry…je en je gezin. Wij bellen met Buitenlandse Zaken maar krijgen de juiste mensen niet te spreken, we bellen de Organisatie maar die hebben geen contact ter plaatse bealve dat we weten dat hij nog leeft en…

Mooi, dacht mijn brein: afleiding!

Ik heb de *interne* contacten bij de USAR gemaild: jullie hebben mijn man, nou, doe dan maar wat terug! Maar dan op zijn Repel’s. Het standpunt is dat USAR alles doorverwijst….maar ik kreeg de boodschap dat mijn mail werd doorgezet.
Ik kreeg Manlief aan de lijn: zeg die Pipo’s van BZ die bij jullie aan boort zitten om de boel te repatriëren, dat er iemand is die ze niet mogen vergeten.Nou ja, zo zei ik het niet, jullie kennen me.

Vanavond belde Manlief (vanaf Curaçao): hij had het doorgegeven…er waren er meer, BZ deed al zijn uiterste best
Vanavond belde Moeder van Klasgenootje: dinsdag komen ze allemaal naar huis! Kindje komt dinsdag!
Vanavond mailde haar zus: Wij kennen elkaar dan wel niet maar: hij komt thuis! Dank je wel voor je moeite, zoveel sterkte voor je Man, jij en jullie gezin!

Happy ending…

Vanavond sms’te manlief: ik zit nu in het vliegtuig, ik hou van je

Voor ons gaat het nu pas beginnen. Hij is al DRIE EN EEN HALVE DAG weg en het moet nog beginnen. Maar Adoptiekindje komt naar huis. Al heeft ons deel maar een muggenplasje-in-de-oceaan bijgedragen…het waren de telefoontjes waard.

Nu ik me niet meer kan bezighouden met Adoptiekindje…
Nu er weekend is en geen drukte rond school-halen-brengen…
Nu Manlief pas echt weg is…

Pas nu gaat het beginnen.

****

ps Ilse….jij voelt nu vast ook wat ik hier ook niet schrijf.

pps ik kreeg een mail van Oxfam: of ik wilde bijdragen i.v.m. de aardbeving. Ik heb een reply gestuurd:

Mijn man zit daar op dit moment, als lid van de USAR. Ik heb wel genoeg gegeven, zo dunkt me.

Met vriendelijke ongeruste groet

Berichten aan en van het thuisfront

De vijfde nieuwsbrief die ik kreeg:
“Het team van USAR.NL zou om ca 21.00  op 14 januari 2010 (Nederlandse tijd) landen op Haiti. Echter na de tankstop in de Domicaanse Republiek kreeg het toestel geen toestemming om in Haiti te landen. De (logistieke) situatie op het vliegveld liet dit niet toe. Daarop is besloten om uit te wijken naar Curacao. Daar is het team om 00.15 (Nederlandse tijd) veilig geland. Alle inspanningen zijn er op gericht om vandaag bij het eerste daglicht in Haiti te landen (ongeveer 12.00 Nederlandse tijd). De stand bedraagt circa 1000 km.“

De tijd gaat door. Met elke minuut vervliegt er hoop. Wat ik meeste vrees is dat ze niemand meer kunnen redden; dat er niks staat tegenover de hel waar ze in terecht komen. Want dat ze in de hel komen staat vast. Beelden die nooit meer van je netvlies gaan en geuren die je zal blijven ruiken. Hoe krijg ik hem terug? Zal hij nog kunnen slapen? Laat daar alsjeblieft een redding tegenover staan. Het streept elkaar niet weg, maar er moet iets op het andere schaaltje van de balans liggen.

Dat ze het gisteravond op tv bij Netwerk hadden over berovingen en ontvoeringen druk ik heel ver weg. Dat is sensatiepers.

Ik heb de knop omgedraaid en maak de week zo leuk mogelijk voor de Daltons. Hij hoeft zich niet ook nog zorgen te maken over het thuisfront als hij daar zit. Ik red het op mijn sloffen. Op één been en met twee vingers in mijn neus. Eitje. En als de juf geen tijd heeft om de tafel van 6 te overhoren voor Oudste’s volgende sticker, dan maak ik thuis wel een Tafel-poster. Is ze nou helemaal belatafeld! Het kind was zo trots dat hij ff in de lunchpauze de tafel van 6 had geleerd….door elkaar. Hij stuiterde naar school en de juf wilde hem niet overhoren. Tuthola.

Gemiste roeping: Waarzegster…..ik zie DNA en ik zie….Haiti?

Ik wist het al op 31 december. Ik maakte een logje in de trant van: ‘k zou ‘t heus heel graag willen, maar rustiger vaarwater kan ik in 2010 hoogstwaarschijnlijk op mijn buik schrijven.

Nu, op 13 januari, de eerste verjaardag van Sherlock en Watson, weet ik zeker dat ik het niet alleen op mijn buik kan schrijven. Ik kan het erop tattoëren. Had ik er maar geld op ingezet. Op de avond dat ik naar de poli erfelijke tumoren ‘mag’, op de vooravond van de begrafenis van Zus van Vriendin….krijgt Manlief de oproep om naar Haïti te gaan. En wel onmiddellijk.

Manlief was op weg naar Haïti terwijl ik op weg ging naar de poli clinische genetica en ik moest meldden dat ik niet naar de begrafenis kon…een bijzonder geval van de spagaat “hulp op korte termijn – lange termijn”.

Ik (de alles behalve objectieve echtgenote) verplaats me in de beslissingnemer die gaat over waar Manlief gaat redden: “U vraagt waarom u niet naar Indonesie mocht en nu wel Haïti? Maar, maar, maar, meneer de mensenredder, u word gewoon nu verzocht te vliegen naar een van de armste landen ter wereld, waar zich op dit moment de meeste bovengrondse bedolven lijken ter wereld bevinden, in de minst intacte situaties denkbaar, waar het instortingsgevaar van de restanten waar u in gaat zoeken niet bekend is, waar de kans op uitbrekende enge epidimieën voorstelbaar wordt geacht, waar muitende bendes tot het dagelijks leven behoren. Wij laten het aspect naschokken expres even halverwege. We hopen dat u er iemand levend uit kan halen. Want dan staat Nederland er even goed op en vraagt niemand wat USAR.nl ons, de belastingbetaler, nu eigenlijk kost. Met een beetje pech gebeurt dat alsnog, en worden uw bloed, zweet en tranen afgewogen tegen het duppie dat het de Telegraaflezer kostte. Daar gaat het ons dus wel om. Hoeveel lijken u gaat tegenkomen van kinderen in de leeftijd van uw eigen kinderen boeit ons eigenlijk niet zoveel. Het risico dat u loopt evenmin. Aan met welke emotioneel belastende herinneringen u thuis komt, hebben wij sowieso nooit veel boodschap gehad. We zenden per slot van rekening ook al jaren militairen uit. Dat een leven waarde heeft, dat het geweldig zou zijn als u ook maar één iemand levend uit het puin kan halen, dat er, al was het maar één familie, van een ramp wordt gered willen wij best geloven, maar dat is geen onderdeel van onze afweging. Dat dit nu juist wel uw afweging is, komt ons heel erg goed uit. Wij rekenden op het feit dat u stond te popelen. Hier heeft u per slot van rekening al die jaren voor getraind. Hierheeft u het voor gedaan. Waarom u niet mocht naar Indonesië terwijl u daar net zo graag naartoe wilde als naar Haïti kunnen wij u niet uitleggen. Dat is politiek. Daar heeft u als mensenredder geen kaas van gegeten. U hoeft alleen maar te gaan en mensen te redden als het ons uit komt. Dus ga en red mensen! Oh, u stond al klaar? En uw familie ook?”

Omdat de verkeerstoren van Haïti om is gevallen, kan men alleen maar landen met daglicht. Ze vertrekken daarom pas morgenochtend vanaf Eindhoven: ze zitten daar nu ergens te wachten op vertrek. Het mooie toeval wilde dat ik hem daarom het goede nieuws kon delen van de poli erfelijke tumoren.

Als Manlief nu niet op weg was naar Haïti, zou ik er een leuk logje over hebben kunnen schrijven….nu doe ik het in vogelvlucht. Uitslag is: TOP! Godzijdank kon ik het nog delen met Manlief voor zijn vertrek. Nu gaat hij ook met een gerust hart weg. In een notendop:

- Ten overvloede: tot 3 afzonderlijke keren toe, 3 verschillende goedaardige knobbels in 1 borst is pech. Een statistisch kunstje op zich. Maar niet anders dan botte pech. Mijn vocabulaire en littekens noemen het geen ‘pech’ , wat ik het wel noem is niet geschikt voor de log
- van alle gevallen van borstkanker zijn 5-10% erfelijk. Eén aspect dat duidt op de erfelijke variant uit de waaier van erfelijke-aspecten heeft mijn moeder: jonge leeftijd. Maar 1 kenmerk is niet voldoende om in blinde paniek te raken…
- gebaseerd op alle familiegegevens werd berekend dat mijn moeder niet een hogere kans heeft voor het hebben van een erfelijk borstkankergen dan de standaard kans. Met de kanttekening dat mijn moeder geen zusters heeft…dat is een blanco in de berekening. De keerzijde van dat feit is dat ze 3 broers heeft: een broer met borstkanker telt voor 1000 vuurtorens ineens…en die zijn er niet.
- volgens het sommetje (ze heeft het tot achter de komma uitgerekend) heb ik een licht verhoogde kans op borstkanker, logisch, gezien die ene moeder, maar niet verhoogd genoeg om aanleiding te geven tot jaarlijkse controle vanaf nu. het kille beleid/protocol roept in mijn geval: vanaf 50 jaar.
- de jaarlijkse controle die ik ga krijgen vanaf nu is gebaseerd op een oncoloog die de factor ‘moeder’ zwaar heeft meegewogen; volgens het beleid kom ik niet eens in aanmerking voor jaarlijks onderzoek
- als iemand in de familie een kankervorm krijgt kan het plaatje volledig op zijn kop komen te staan
- als ik er toch niet mee uit de voeten kan, mag ik altijd nog eens langskomen
- vooralsnog is de factor erfelijkheid tot op de komma geëlimineerd en ben ik een ‘gewone’ vrouw met een veelvoorkomende aandoening die vaker op controle mag dan de rest…-

Ik heb het idee dat ik hiermee kan leven. Ik heb tegen de arts uitgesproken dat ik basis hiervan heel erg bereid ben een aantal keren controle te proberen om te bezien of ik dat emotioneel aankan. Zij ook, begreep heel goed dat de emotionele belasting dat is wat me nekt. Mooi was ook dat ze me niet voor gek verklaarde toen ik aangaf dat ik op basis van mijn achtergrond dit hele verhaal niet wil. Ze stond niet achter het ‘preventief ruimen’, maar ze begreep heel erg goed hoe ik tot die optie kon komen.

Ik ga niet preventief ruimen. Vanavond, terwijl mijn lief op weg is naar Haïti, of all places, kom ik erchter dat er een loophole is. Gesterkt door het feit dat ik ‘het toch zou mogen zonder incompent verklaard te worden’ maakt dat ik het voorlopig niet doe.

Tietjes: jullie blijven nog ff!

Als elke log woordenloos moet wezen op Woordenloze Woensdag, prop ik de titel wel vol met woorden en laat ik de body woordenloos, prima, ik ben de rotste niet. Leuk he, een hele lange paarse titel, met heel veel woorden! Gelukkig is de log zelf woordenloos, want dat moet op Woordenloze Woensdag. Volgens het plaatje moet het woordeloos (zonder n) zijn. Ik mag dus niet één woord typen. Maar vast wel een heleboel, dan? Enfin, dit wordt mijn eerste woordenloze èn eerste woordeloze (zonder n) logje. Dus. Maar ik ben vanavond wel naar de poli oncogenetica. De eerste poli aller tijden (in mijn belevenis) die ’s avonds open is, dat dan weer wel. Niet dat ik woorden over vuil maak hoor. Dat dan weer niet. Dat schijnt namelijk niet te horen op woorde(n)loze woensdag. Op deze dag loggen we niet. En al helemaal niet over erfelijke tumoren. Gelukkig doe ik dat ook niet. De titel van deze woordenloze log is gewoon een beetje lang. Tot morgen. Op donderdag mag ik vast weer woorden spuien.

In de categorie blunders: And the oscar goes to….

Zaterdag waren mijn gedachten de hele dag bij Vriendin. Een bizar en rusteloos makend gevoel had zich gesetteld in mijn onderbuik. Het idee dat ze bij haar zus zat die elk moment haar laatste adem kon uitblazen. Ik had de hele dag koude rillingen. In de namiddag stuurde ik haar een sms. Ik denk aan je…

Een paar minuten later krijg ik een sms van mijn baas. Een gedistingeerde man met ‘gewicht’ op kantoor. Ik begreep niet zoveel van zijn bericht. Langzaam bekroop me een onaangenaam gevoel. Ik had uit de lijst Recent Geadresseerden toch niet…per ongeluk…hem gekozen? Ik voelde de hitte van het schaamrood vanuit mijn nek omhoogkruipen richting kaken. Ik drukte naar de map verzonden berichten en keek. En jawel, daar stond het: laatst verstuurde sms aan mijn baas. Ik denk aan je. Met drie van die insinuerende puntjes op het eind. Ik denk aan je. Puntje, puntje, puntje.

Christus! Ik wist niet hoe snel ik moest sms’en om mijn fout te herstellen! Op dat moment vliegt de aardlekschakelaar eruit. En die van de buren ook. Manlief schakelt hem weer in maar ik kan mijn sms niet afmaken omdat de twee jongste Daltons boven heel hard aan het huilen zijn in het donker. Ze waren zich te pletter geschrokken. De aardlek vliegt er een tweede keer weer uit. Ik vermoed dat dat het moment is geweest dat wij de complete Bollenstreek zonder stroom hebben gezet. De frituurpan die aanstond was doorgebrand en maakte sluiting. Ik vind het persoonlijk bijzonder knap dat daarmee ook de aardlek van de buren eruit vloog.

Na 5 minuten kon ik eindelijk mijn sms sturen. Maar mijn gevoel van schaamte was daarmee niet weg. Mijn baas begreep het uiteraard direct, maar toch vond ik het tricky om hem vandaag onder ogen te komen. Mijn Roomy op werk viel zowat van zijn bureaustoel van het lachen. Dit ga ik nog heel, héél erg lang te horen krijgen op werk.

Pas een uur later bedenk ik me dat ik de bewuste sms nog steeds niet heb gestuurd aan Vriendin. Ik stuur hem alsnog. Vriendin sms’t vrij snel terug dat haar zus was overleden. Om en nabij het tijdstip dat ik de sms aan mijn baas stuurde.

Voor Altijd Afscheid

De voorspelling was weken, wellicht maanden. Het werd anderhalf jaar. Toen het duidelijk was dat het laatste station naderde, zou het een kwestie van dagen zijn. Het werd bijna een week.

Een jonge sterke vrouw van 36 jaar is vanmiddag overleden. Op de verjaardag van mijn moeder.

Ik ken de vrouw in kwestie een beetje, maar haar zus ken ik zoveel beter. Ik zorg sinds maandag voor haar poezenbeest. Ze blijft vannacht nog bij haar zus. En over een dag of 4 zal ik er zijn bij het afscheid. Voor mijn vriendin en haar dochter.

De vechtlust van Zus was groter dan de artsen konden voorspellen, je kan het een vrouw van (toen) 35 jaar niet kwalijk nemen. Zij heeft geknokt tegen de voorspellingen in met alle hoop. De familie heeft gehoopt, gesterkt door de wilskracht van de Dame in kwestie. De familie is nu op. De familie is moegestreden. En Zus van Vriendin heeft morgen niet gered.

Ik rouw. Voor een vrouw van 36 en haar weduwnaar. Voor de vrouw die ik ken van verjaardagen. Ik rouw voor haar zus en haar nichtje, voor haar ouders, voor haar vrinden. Maar met name voor haar zus. Mijn vriendin. Op de achtergrond doet het pijn dat mijn zus mij niet meer wil kennen…..het vertroebelt mijn verdriet om Zus van Vriendin.

De schaamte voorbij, de Repel presenteert trots: Hoogbegaafd in de Plus-Groep

Je eigen kind is de leukste, de liefste en de mooiste. Nee, als moeder ben je duidelijk niet altijd even objectief.
En eigenlijk….hoort het ook zo. Zolang je het maar niet in het belachelijke trekt.

Aan de andere kant heb je ook zoiets als moederinstinct. Ik weet niet of het wetenschappelijk bewezen is, dat fenomeen,
maar ik voel aan mijn moederinstinct dat het bestaat. En daar mag je best op vertrouwen.

En je hebt het cliché dat je als moeder je kind het beste kent.
En cliché’s zijn uitspraken die een cliché zijn geworden vanwege één simpele reden:
Door de bank genomen kloppen ze.

En soms….soms zijn dingen gewoon zo. Soms is het gewoon een feit. Moeder of geen moeder, trots of niet.
Soms is het gewoon zo.

Ik wist van de kinderpsycholoog dat het nu eenmaal zo is dat Middelste buitengwoon pienter is. Hoe pienter is nog niet in te schatten. En ik wist van het laatste jaar crèche wat er met Middelste gebeurt als hij onder zijn kunnen wordt gedwongen te functioneren. Als het niet goed met hem gaat. Ik wist hoe ik schrok van de uitslag van de psych…ik wist hoe ik me schaamde dat ik het zelf niet had herkend. Ik ken mijn kind toch wel?
Niet dus.
Toen Middelste nog voor de kerst aangaf dat hij school saai vond en dat hij het nu wel had gezien in groep 1, nam ik hem serieus. Na 4 maanden in groep 1 is hij het beu. En nog steeds durfde ik het niet heel hardop te zeggen naar vrienden en kennissen zonder het te downscalen: zo bang was ik dat men zou denken dat ik aan het opscheppen was. Da’s best triest, als je erover nadenkt. Eén keer een negatieve opmerking over mijn ‘naar eigen zeggen hoogbegaafde kinderen’ en ik durf het bijna niet eens meer aan te kaarten in het belang van mijn eigen kind. What was I thinking. Ik kaartte het dus aan.

Vandaag zat ik op school te luisteren naar de juf van Middelste.

En de juf beschreef een kind dat de kring leuk vond de eerste 2 maanden….maar het nu wel had gezien. Hij kent alle antwoorden allang en hij heeft meer concentratie dan de rest. De juf coachet de kleine kinderen en vraagt vragen aan de kinderen die het nog niet weten. Het duurt hem te lang en hij dwaalt af…hij kijkt naar het bord en probeert met zijn vinger in de lucht de letters te schrijven die hij ziet.

De juf beschreef een kind dat de eerste 2 maanden de speelhoeken leuk vond….maar het nu wel had gezien. Hij zat er soms weer bij met een verloren blik en aan wat ze omschreef, herkende ik de naar binnen gekeerde jongen van op de crèche.

Ze beschreef een kind dat nog maar een half jaar 4 is. Dat dol is op spelen en zich thuis voelt bij zijn vriendjes. Dat hij vraagt waarom je een driehoek geen driekant noemt en dat een cirkel geen kanten en geen hoeken heeft, doet daar niks aan af.

Hij blijft dus lekker in zijn klas, maar ze waren na de kerst met hem begonnen met de letter-doos. Omdat ik weet dat Middelste zelf had verzonnen hoe je papa moest schrijven, was ik niet verbaasd toen ze zei dat dat een succes was. Hij graaide direct de blokjes eruit met “eu” en “oe”: welke letters zijn dit? Ze waren ook begonnen met cijfers en rekenen en Middelste beet zich erin vast als een teek met honger.

De extra onderwijs assistent gaat hem stelselmatig extra aandacht geven met speciaal voor hem uitgezochte werkjes. Op een heel breed gebied. En: hij gaat naar de plus-groep. Elke woensdagochtend mag hij naar de plus-groep en daar krijgt hij zijn eigen map met werkjes. In de plus-groep zit een klein aantal kindjes van groep 1-6. Nou ja, hij zit er, er zit een kindje uit groep 4 en de rest is uit 5/6. Maar goed, hij krijgt daar zijn eigen map en hij krijgt een ruim aanbod aan werkjes: zelluf kiezen. Ze zoeken ook zijn interesses: wat vindt hij leuk, waar ziet hij uitdaging? Een uurtje per week, maar hij mag zijn map meenemen naar de klas: als hij wil, mag hij in de klas in zijn map werken.

Toen ik thuis kwam plofte ik naast Middelste: Weet je wat, we gaan school weer leuk maken.
Toen ik het uitlegde, begonnen zijn ogen te glimmen. School wordt weer leuk.

Een feestje

Voor het eerst in 2010 stond ik weer bij school. Nu pas ja, op de donderdag. Manlief staat er vaker dan ik: hij is dè schoolpleinvader van Repeldorp. Hij is zelfs eens klassenvader geweest. Ik doe het maar één keer per week: brengen-halen en brengen-halen, dat en één keertje brengen ’s ochtends. Meer niet. De meeste ouders kennen de moeder van Ouste en Middelste niet eens. Vandaag sprak een van de juffen van Oudste mij zelfs aan met een vragend: “de moeder van Oudste?”

Enfin. Voor het eerst dus weer bij school, sinds de kerstvakantie. En dus had ik ook weer, voor het eerst sinds de kerstvakantie, quality time met Jongste alleen. Ik heb dat gemist. Zodra we ’s ochtends thuiskomen na het wegbrengen gaan we voor de televisie zitten en al JimJam of Nick Jr. kijkend stoeien we. We kietelen en we knuffelen en we vallen over elkaar heen. En we lezen boekjes en soms kruip ik achter de computer en kijkt hij een dvd’tje. En allebei gieren we van het lachen. Ik ken maar heel weinig dingen die zoveel geluksgevoel oproepen als de schaterlach van Jongste gevolgd door een “nog een keer!” Het is een feestje. Ons eigen privé-feestje en we hebben er maar heel weinig voor nodig. Elkaar, dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Een dag per week heb ik een feestje met Jongste.

Ik wist net iets eerder dan Manlief dat we deze Dalton, deze Jongste nodig hadden om ons gezin compleet te maken. Manlief zag dat het me menens was: er zit nog een Dalton in de pijplijn die bij ons hoort. En dus gingen we proberen voor een Jongste. En het werd precies de Jongste die we verdienden: een kadootje.

Reïncarnatie van een bouwvakker met een heel goed karma

Er was eens…

….een bouwvakker. Een hele grote, hele lompe bouwvakker. Type ruwe bolster, blanke pit.

Hij had geen manieren. Hij boerde en hij rufte. Hij smakte en at met zijn handen in plaats van met zijn bestek. Hij was met zijn grote gespierde lijf daarbij ook onhandig: hij stootte alles om en trapte alles wat fragiel was kapot. Niet dat hij dat expres deed, hij kon er gewoon niks aan doen. En hij beet zijn nagels tot de kortste der stompjes.

De bouwvakker was een goed mens. Er was geen spoortje kwaad in zijn karakter te bekennen, hij zou geen vlieg kwaad doen. Hij hield van een geintje en hij had heel veel liefde in zich, met name voor zijn familie. Hij knuffelde een beetje hardhandig, maar hij knuffelde zijn familie veel.

De bouwvakker overleed op veel te jonge leeftijd.

Noem het ziel, nem het karma, noem het reïncarnatie….maar het universum was nog niet klaar met deze bijzondere man. Hij mocht reïncarneren in een heel speciaal wezen. Een statig wezen. Een schitterend wezen.

Een Maine Coon. En het lot wil dat wij deze gereïncarneerde bouwvakker/Maine Coon op ons pad kregen. Dus nu zitten wij opgescheept mogen wij ons rijk prijzen met een Maine Coon met de manieren van een bouwvakker.

Het gereincarneerde wezen heet Watson. Het ziet eruit als een gracieus wezen, maar het is alles behalve dat. Als hij op het aanrecht springt stoot hij mijn glas wijn in diggelen op de grond (zonder het op te merken, al drie keer gebeurd) en vervolgens gaat hij statig voor het keukenraam zitten…terwijl zijn staart in de vaat hangt die onder water staat te weken in de gootsteen. Ook dat merkt hij niet op.
Hij eet niet uit zijn bakje: hij hengelt met zijn poot een kwak op de grond en eet dat op. Hij ruft en hij boert. Als je hem niet aait bijt hij in je neus. Hij bijt ook nagels. Onze nagels, welteverstaan. Hij is een mensennagel-bijter waar je U tegen zegt.

Er was mij beloofd dat Maine Coons zogenaamde Friendly Giants zijn. Hmpf….het zijn dikke vette grote lomperiken, dat zijn het! Kijk hem nou: zogenaamd statig….met zijn staart in het blad dat nat is van de gesneden tomaten…

***

Ik ben blij dat Sherlock (de biologische broer van Waton) gewoon de reïncarnatie is van Morse. Oudste heeft na Morse weer een beste poezenbeestenvriendje. Sherlock heeft alles wat Morse ook had. En ik blijf het bijzonder vinden dat Morse stierf op 12 januari en Sherlock en Watson zijn geboren op de 13e. Ik geloof nul in reïncarnatie, jullie kennen me. Maar ik geloof heilig in toeval. En met mooi toeval komt alles goed.

Naschrift:

Dit logje heb ik nu geschreven omdat ik 13 januari met andere zaken bezig ben…dan ben ik op de poli erfelijke tumoren. Maar de laatste dagen spookt Morse door mijn hoofd….hij verdient hier een plekje in januari. Morse was zo bijzonder dat ik hem tot op de dag van vandaag mis. En 12 januari is het een jaar geleden dat hij plots stierf. En het doet me nu weer heel veel pijn. Is het raar om een poes nog steeds te missen na een jaar?

Ware doodsverachting werd ware doodsangst

Vandaag was ik voor het eerst bang op de fiets….

Ik ben nooit bang op de fiets. Ik ben ook nooit bang te voet. Ik ben niet bang voor nacht en ontij. Ik fiets midden in de nacht door een donkere polder naar huis. Ik fiets bij sneeuw en ik fiets met storm. Ik ren als er 20 centimeter sneeuw is gevallen en ik ren als het ijzelt. Als Nederland plat ligt de maandag voor kerst vanwege het weer, fiets ik naar werk. De fietspaden zijn gewoon de beste keuze. Je hebt meer grip dan een brommer en je ‘voelt’ meer dan een auto. Vaak zijn fietspaden zelfs beter gestrooid dan de weg. Ik voel me gewoon het veiligst op de fiets.

Maar toen ik tijdens een van de vele dagen van gladheid afgelopen maand naar werk fietste, zag ik voor me een vader met een kind voor-, èn een kind achterop zijn fiets. En ik zag hem glibberen en glijden en ik zag hem een paar keer bijna gevaarlijk vallen, ik zag hem elke keer 5, 6, 7 keer overcompenseren met zijn stuur binnen 1 milliseconde. Mijn hart sloeg dan velen slagen over. De kinderen hadden namelijk geen fietshelm op. Weet je wat het is: een kindje in een fietsstoel in een riem kan zich niet opvangen. Kan geen armen uitstrekken om de val te breken. Sterker nog: het kan niet eens anticiperen op een mogelijke val! Als de fiets valt, is het hoofd van een kindje in een fietsstoeltje het eerste dat het asfalt raakt.

Ik heb die man vervloekt. De oen. Dat zou ik nooit doen…

Maar vanmorgen had ik de sneeuwval die in de middag zou vallen onderschat. De weg naar huis was zwaar en glad en gevaarlijk. Maar ik snap sneeuw inmiddels. Ik weet hoe ik moet fietsen door rul sneeuw, door geplet sneeuw, door aangekoekte-ijs-sneeuw,  en door pap-sneeuw. Ik val niet en ik fiets sneller dan alle andere fietsers…Repel’s sense of snow, zeg maar. En tja, mocht ik vallen….sois! Ik zal het aanvoelen en ik zal mezelf opvangen. Ik kwam dus heelhuids aan in Repelbuurdorp. Ik had niet anders verwacht. Maar moeilijk en zwaar was het wel.

Maar vandaag moest ik die kleine jongen van de crèche halen. Als ik had geweten hoe de weg eraan toe was, zou ik daar niet met de fiets hebben gestaan. Toen ik bij de crèche aankwam, had ik in de gaten dat het gevaarlijk was en dat een eventuele val niet uit te sluiten was. Maar ik had geen alternatief. Er rijdt daar geen bus en er was simpelweg geen tijd om eerst naar huis te fietsen om de auto te halen: de crèche kent ook zijn sluitingstijden. Ik moest hem wel halen met de fiets. Maar mijn moeder zat bij mij thuis op die andere twee Daltons te passen en popelde om naar huis te gaan, ook zij was niet blij met het weer en wilde direct naar huis. Ik ging daarom toch fietsen in plaats van lopen met de fiets aan de hand. Dat zou te lang hebben geduurd voor haar.

Dus daar ging ik, met een hele kostbare lading achterop: mijn Jongste. Jongste zelf kende overigens geen gevaar. Die gierde van het lachen om de sneeuw. Hij maakte mij het evenwichts-leven zuur door zoveel mogelijk om zich heen te kijken van liiiiinks naar reeeeeechts….en ik maar sturen, en concentreren…..ik heb meer spierpijn van deze rit dan van 10k binnen 55 minuten. Jongens, ik was echt bang. Voor het eerst in mijn leven was ik bang. Het bolleke van mijn Jongste achterop de fiets….ik heb tranen moeten inslikken toen ik thuiskwam: mijn moeder was bang om te vertrekken en de Daltons hoefden niks te merken.

Als vrolijke eindnoot…Jongste droeg uiteraard wel een helm. Zoals altijd draagt hij zijn helm. En man oh man, wat maakt hij er de blits mee. Als ik een euro zou krijgen voor elke dame die in katzwijm is gevallen vanwege Jongste+helm, zou ik mijn derde cruiseschip hebben kunnen kopen.

Volgende keer….helm met Jongste, voor nu zal iedereen het moeten doen met alleen de helm.