En toch gaat het altijd weer over die tiet

Ik wilde een logje schrijven dat eens volkomen NIET over mijn tiet zou gaan, maar dat gaat me weer niet lukken. De dokter kan roepen ‘3 maanden time-out’, maar ik kan het bestaan van KIT ‘09 niet uitschakelen. Het speelt continu een rol op wisselende plekken van mijn bewustzijn van voor- tot achtergrond.

In de eerste plaats voel ik ze letterlijk, tegen de beugel van mijn BH. Gevoelig is het. En bij sommige BH’s meer dan gevoelig. Dus er helemaal niet aan denken is simpelweg onmogelijk. In de tweede plaats lijkt het net alsof ze een link hebben gelegd met een plekje in mijn brein. Als ik aan ze denk, kan ik ze in gedachten tot op de 10e millimeter nauwkeurig lokaliseren, zonder mezelf aan te raken. En in de laatste plaats raak ik mijn borst niet meer aan. Ik ben te bang dat ze zijn gegroeid of dat ik er ineens veel meer voel. Mijn andere borst raak ik ook niet meer aan. Omdat ik bang ben dat ik daar ook ineens knobbels ga voelen. En dan voert de al dan niet goedaardigheid niet eens de boventoon. Het is de angst dat je zeker weet dat als je gaat voelen, er een knobbel zit daar waar zacht weefsel zou moeten zitten. Geen onrealistische angst, want tot drie keer toe was het zo. En in alle drie de gevallen volgde een martelgang. Het is het wantrouwen van mijn borsten. Het is The Enemy From Within.

Mijn besluit begint langzaam vormen aan te nemen. Vergis je niet: ik raadpleeg mensen waarvan ik weet dat ze er verstand van hebben, ik raadpleeg artikelen en ik raadpleeg vrienden. Alle professionals roepen dat je je niet moet vergissen in het emotionele aspect van wat ik overweeg. Maar niemand, behalve de mensen die mij kennen, schijnt te begrijpen dat wat ik drie keer heb doorgemaakt en wat Calvinistisch Nederland van mij verlangt (lekker laten zitten: het kan omslaan naar slecht, maar dat controleren we jaarlijks) ook ‘enige’ emotionele lading heeft. Plak dit maar in het woordenboek onder de term ‘eufemisme’. Maar ik ben braaf..ik neem drie maanden. Hoed je maar, Repelbos, ik zal er nog vaak lopen. Hoed je maar, Manlief, ik zal je nog vaak de huid vol schelden om vervolgens huilend tegen je schouder aan te vallen.

Ondertussen word ik ook geplaagd door moederlijke angsten. Ik zal de laatste moeder zijn van kleine kindjes die het onderwerp aansnijdt. Maar ik maak me ongerust. Vorig jaar om deze tijd werd Jongste geveld door bronchitus en werden we door Der Herr Doctor Privat Artzt op Lanzarote gewaarschuuwd dat hij zo benauwd was en dat het zo op zijn ademhaling sloeg. En nu komt die Mexicaanse, de varkens, de H1N1, de Swine FLu, de SOB, akelig dichtbij.

Vorige week had Oudste een hoest-verkoudheid, maar hij is nu zo goed als hersteld. Gisteren begon Jongste te hoesten en zijn mondje rook naar ziek. Ken je dat? Dat de adem van je kindje naar ziek ruikt? Toen ik hem voor zijn middagdutje naar bed bracht vroeg ik me af of ik hem met hoge koorts eruit zou halen. Ik kan geloof ik niet ontstressen. Er is altijd wel wat. Rustig vaarwater bestaat geloof ik niet meer voor mij. Rustig vaarwater is een type vaarwater dat ik niet meer zal meemaken, zo denk ik wel eens.

Nou ja. toen ik Jongste uit bede haalde bleek ik bij uitzondering rustig vaarwater te hebben getroffen. Ik moest wel verdwaald zijn! Het kind sprong uit bed alsof het haast had de wereld te ontdekken. En dat heeft hij geloof ik ook. Blaffen van het hoesten doet hij nog steeds….maar geen koorts….geen Taco-hoestje…

(ik wilde hem stiekem slapend fotograferen, maar toen ik zijn kamer opendeed stond hij daar al…ik had nog nèt de tijd om snel het licht aan te doen en te fliepsen!)

Mijn Werkplek

Hoe gisteren verder verliep en hoe vandaag een hele nieuwe dag is…

Het gekke was dat ik direct na de uitslag niet meteen opgelucht was. Eigenlijk helemaal niet. De knot in mijn maag weigerde namelijk te vertrekken. De dokter had gezegd dat ik naar het strand moest: uitwaaien en uitschreeuwen. Maar ik ging liever naar Repelbos met Manlief en Jongste. We hadden een uurtje de tijd voordat we de twee oudste Daltons moesten halen van school. Een uurtje lang waren we een klein gezinnetje met slechts één kindje; solo aandacht voor mijn jongste menneke, mijn vrolijke draakje. En terwijl we daar liepen verdween de knot een beetje, druppelde er af en toe een traan, en werd de Repel vermoeider en vermoeider. Langzaam begon ik ‘verdriet’  toe te laten. Er zijn zoveel momenten om 3 A.M. geweest dat ik bang was dat ik dit menneke wellicht niet zou zien opgroeien. En dat ik dacht dat als mij iets zou overkomen, hij geen herinneringen aan mij zou hebben…

Ik werd overvallen door een intense vermoeidheid en ik leek niet verder te komen dan de eerste versnelling. Ik wist eerlijk gezegd niet wat me overkwam: ik ben nooit moe! Al jaren slaap ik niet meer dan 6 uur per nacht en meestal niet eens meer dan 5, maar ik ben nooit zo moe. Al ga ik tot het gaatje, al loop ik op mijn tandvlees; ik ben nog nooit zo moe geweest als de vermoeidheid die me gisteren overviel. En gisteren was ik moe. Ik had het koud en ik was moe en ik ben pal na de lunch naar bed gegaan en heb vier lange uren in bed gelegen. Gedommeld en gerust met een ongehoorde stilte in mijn hoofd. En al had het gemoeten, ik zou niet eens hebben kunnen opstaan. Manlief had me carte blanche gegeven: gisteren was mijn dag.

Vandaag is The Morning After. Vandaag is een doodgewone saaie woensdag in een doodnormaal zielsgelukkig gezin. Middelste had zijn eerste heuse partijtje uit zijn schoolcarrière. Beste Vriendje wilde maar twee kindjes op zijn partijtje en Middelste was daar een van. Hij schijnt het helemal naar zijn zin te hebben gehad, maar toen ik vroeg wat ze hadden gedaan, wist hij dat niet meer. Zo doodnormaal bijzonder.

Oudste mocht op voor zijn slipexamen vandaag, maar traditiegetrouw slaat hij een slip over omdat hij het zo goed doet. Na de oranje en de blauwe mag hij nu ook de zwarte slip overslaan en kregen we een briefje mee naar huis: Oudste mag 28 november aanstaande examen doen voor zijn gele band. Daar waar slipexamens nog officieus zijn, is een bandexamen een serieuze en officiële aangelegenheid en de ouders mogen komen kijken. De Repel heeft 28 november daarbij een port-proef-avond met Buuv. Dat wordt een teute leuke dag, 28 november!

’s Avonds stond jongste Zwager ineens op de stoep. Iedereen, inclusief hijzelf, was vergeten dat hij zou komen eten. Het was Schoonmoede die eraan had gedacht. Gelukkig maar, want nu hadden zowel hij als Oudste de grootste pret achter de DS. Het had iets te maken met tegen elkaar voetballen, of zo.

Ook de normaalste zaak van de wereld: mijn twee lieve “kleine” babypoesjes, die nog lang niet zijn uitgegroeid, te eten geven. Maar vandaag is alles wat normaal is en banaal is een groot genot. Vandaag is alles bijzonder. Miss Marlple is al dubbel en dwars ingehaald door haar zonen, kijk haar, ze lijkt wel een scharminkel naast die kerels. Hoe oud zal ik zijn als Oudste mij inhaalt? Ik ben over een paar jaar hopelijk ook een scharminkel naast drie grote kerels van zonen.

Gisterochtend kamde ik mijn lange, lange haren en keek ik naar mezelf in de spiegel. Chemo zou het einde van mijn lange haren betekenen. Vandaag kijk ik naar mezelf in de spiegel. Morgen gooi ik er een nieuw kleurtje in. Cacao bruin wordt het.

Volgende week gaat moeders en week lang de hort op. Ze gaat naar haar vaste jaarlijkse symposium, het leuke symposium, het de-krenten-in-de-pap symposium. Moeders gaat volgende week de hele week naar Duitsland en ze neemt haar nieuwe rokjes mee, haar Louboutins…èn: haar tieten waar geen kwaadaardige zaken in groeien. Ze gaat pronken met goedaardige knobbels. En ze gaat de hele week slapen. In haar eentje een groot bed. Zonder zorgen over knobbels, zonder koters die om 5 uur wakker worden en zonder knarsentandende Manlief. De Repel gaat genieten en De Repel gaat slapen. Het zou zomaar kunnen dat De Repel elke dag de eerste lezingen mist omdat haar bed zo lekker ligt. En dan uitgebreid ontbijten met Kaiser Brötchen met dik roomboter en dik kaas. De Repel gaat er gewoon een vakantie van maken. En ze hoopt dat haar baas niet meeleest.

Over Goed, Over Aardig en Over Goedaardig.

Vanmorgen liep ik met gezwollen oogleden, gezwollen donkere wallen, bloeddoorlopen ogen en lood in mijn benen de wachtkamer in. Toen de verpleegkundige me haalde en me naar behandelkamer 3 leidde, zei ze me: “Ik zag je staan voor 19 november en vond dat niet goed. De uitslag is er al meid.” Toen herkende ik haar stem; zij was dus degene die me had gebeld. Zij was ook degene die me die eerste afspraak naar een behandelkamer van de chirurg had geleid.  En zij was dus degene die blijkbaar zo goochem was geweest om 1 en 1 bij elkaar op te tellen. Wat een bijzondere vrouw. Wat is ze goed in haar beroep.

Ik kan niet langer dan 3 minuten (180 seconden duren heul lang op zo’n moment) hebben zitten wachten in die kamer toen een chirurg van de mammapoli binnenkwam. Een andere dan de vorige keer. Een wat oudere vrouw. Ze had de deurknop nog in haar hand, ze had nauwelijks 1 stap in de kamer gezet toen ze zei: “De uitslag is goed, laten we dat eerst heel snel gemeld hebben.” Ik barstte in huilen uit. Ze zei: “Je hebt flinke pech gehad dat het bij het eerste onderzoek niet lukte en dat je voor de MRI moest. Je hebt lang moeten wachten. Maar waarom ben je hier alleen gekomen?” Ik stamelde terug dat Manlief thuis was met jongste, dat ik dit liever alleen doe en om het even alleen op me in laten werken en dat ik dan héél hard naar huis wil fietsen naar Manlief. Zo zit ik in elkaar. Ik heb altijd het gevoel dat ik de ander moet entertainen als er iemand bij me is, dat ik voor de ander moet zorgen. Als ik alleen ben, zorg ik voor mezelf. Ze memoreerde aan het feit dat dit de derde keer was en ze zei: “Hij doet eigenlijk niet goed mee hè, hij is een beetje een spelbreker.” Ze bleef stil staan bij mijn gevoel, ze was goed en ze was aardig. En de mastopathia in mijn borst zijn goedaardig.

En nu?

We kunnen het laten zitten, maar dan moet ik onder controle blijven. Niet met elk jaar een foto, want op mijn leeftijd krijg ik dan teveel straling voor mijn donder. Gezien mijn kansen op het krijgen van kanker is dat geen goed idee. Dus elk jaar een echo. Maar ik heb er last van, dus ik wil het weg hebben. Wat ik niet zei was dat ik ook de angst beu ben. En dat elke keer controle teveel stress gaat opleveren. En ik wil geen knobbels in mijn tiet die om kunnen slaan van happy smileys naar boze smileys. Ik zei het niet, maar ze zag het in mijn blik. Toen zei ze dit:

“We nemen een time-out van 3 maanden. De knobbels krijgen een andere lading in je hoofd als je weet dat het goedaardig is. Neem daar nu de tijd voor. Ga naar het strand, ga schreeuwen tegen de wind en laat het even helemaal los. We weten van mastopathia dat ze gevoelig zijn voor stress. Neem even afstand. als je er over drie maanden nog last van hebt kunnen we alsnog het besluit nemen.”

Ik was het helemaal met haar eens en vond 3 maanden time-out een goed idee.

Ze vroeg of ik nog een glaasje water wilde. Maar ik zei dat ik liever even heel hard naar huis wilde fietsen. Toen ik haar hand schudde en naar haar keek zag ik pas de roze pink ribbon speld op haar witte doktersjas. Goed en aardig. Goedaardig.

Countdown richting uitslag: de Repel ontspoort…

Nog minder dan 12 uur tot de uitslag. Ik ben rationeel gewapend tot mijn tanden, emotioneel ben ik een wrak. Drie weken geleden zat ik bij de dokter met mijn knobbel. Drie (!) weken geleden. Emotioneel ben ik vele gemiste nachtrusten verder. Ik gok een week of drie aan gemiste nachtrusten. Rationeel heb ik alle scenario’s uitgestippeld en weet ik wat ik wil en niet wil. Emotioneel heb ik Grey’s Anatomy gekeken. Emotioneel heb ik de clip voor de premiere van ‘Er komt een vrouw bij de dokter’ gekeken. Rationeel heb ik gepraat met mensen die weten waar ze het over hebben.

Hij zou dus thuis zijn voor de uitslag van het ziekenhuis, mijn Manlief, in plaats van de hele week weg. Hij zou vanavond ook thuis zijn. Maar dan stonden er wel een paar ‘dagdiensten’ tegenover deze week. Wij zijn hier in Huize Repel niet zo goed in dagdiensten; wij zijn alleen maar 24-uurs diensten gewend. Dus we hebben gepuzzeld en geregeld voordat het rond was. Vandaag een dagdienst, rond half 7 thuis, donderdag een dagdienst en dan ook rond half 7 thuis en dan vrijdag een dagdienst en dan kan hij de jongens uit school halen. Half 7 is wel wat laat voor het avondeten van de de Daltons…maar we zijn samen op DinsDag D-day, daar gaat het om! En maandagavond is hij ook bij me, dat was het idee. Want de avond tevoren is bijna nog enger dan de dag zelf. Maar we zijn ten alle tijden afhankelijk van zieken en zo bij de dienst, dat weten we…

Dus, de werkelijkheid…

Casa Repel, de telefoon gaat om 17:40 uur. Dit is wat ik verstond:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NU naar huis
Ik: Dat is fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Ik denkend: oh wat fijn dat hij eerder is dan half 7…het wordt anders zo laat voor Middelste!)

Dit is wat hij eigenlijk zei:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NIET naar huis
Ik: Da’s fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Hij moest blijven maar hij dacht: ze is blij dat ze niet hoeft te wachten met koken tot half 7 voor de kleinsten die op tijd naar bed moeten.)

Twintig minuten nadat ik hem verwachtte stond het eten stond op tafel te verpieteren, de Jongens waren door mij al heel erg uitgefoeterd, ik had de pagina’s van de hulpdiensten al tot in den treure gechecked, ik had al minimaal 40 telefoontjes naar diverse voicemails gepleegd….toen ik Manlief uiteindelijk aan de lijn kreeg was al het leed al aan alle kanten geleden. Ik heb hem de huis vol gescholden, alsof dat terecht was en alsof dat zin had had.

Eigenlijk ben ik nu op een punt gekomen dat morgen niet erger kan zijn dan nu vanavond. Tegen de verwachting in ben ik alleen en heb ik mijn kinderen uitgescholden. Ik ga alleen naar bed, ik ga alleen de spoken van 3 A.M te lijf. Ik heb de schrik in de benen van vanavond…niet wetende welke schrik me morgen te wachten staat. Alleen. En Manlief kan er ook geen reet aan doen.

 

Liever dan liever dan lief

Liever dan Manlief kom je ze niet zo gauw tegen. Vanmorgen kwam hij een half uur eerder thuis uit dienst om met Oudste om half 8 op het voetbalveld te kunnen staan. Ze vertrokken samen, mijn lieve twee grote Daltons. Ik en de jongste twee Daltons zijn nog in pyama aan het spelen. Middelste en Jongste spelen met de houten Thomas treinbaan, ik speel met mijn iMac en mijn iPhone. Ik ben apps aan het downloaden en ik maak foto’s met mijn iPhone. ik maak een foto van Miss Marple en ik maak een foto van het schitterende boeket gele rozen dat ik van hem heb gekregen. Omdat ik zo aan het piekeren ben over de uitslag van de MRI aanstaande dinsdag, heb ik een grote bos gele rozen gekregen, mijn favoriete bloemen.

Ik moest zojuist mijn logje even onderbreken omdat Manlief belde om te vertellen dat Oudste zojuist het openingsdoelpunt heeft gescoord. Liever dan dat komen ze zelden.

Gisteren vertelde ik mijn kamergenoot, mijn Roomy, dat ik mot met Manlief had gemaakt omdat hij de komende week weg is en ik niet inzag hoe ik het dinsdag alleen zou moeten doen. Manlief zag dat het me menens was en hij zei me dat hij hoe dan ook dinsdagochtend thuis zou zijn, dan zou hij maar een ochtendje skippen van de cursus. Hoe hij dat ging regelen wist hij nog niet, want het is niet zomaar iets dat hij af kon zeggen, maar hij zou dinsdag bij me zijn, dat was beloofd. Terwijl ik dat mijn Roomy vertel gaat mijn telefoon. Het is Manlief.

Ik: Hé, ik heb het net over je.
Hij: Oh, dat kan nooit goed zijn!
Ik: What’s up?
Hij: Ze hebben een vervanger voor me geregeld, ik ben volgende week gewoon bij je.

Liever dan dat komen ze zelden. Ik ben helemaal blij en opgelucht. Roomy heeft het gesprek glimlachend gevolgd; hij wist precies hoe de vork in de steel zat. Ik zeg tegen hem: Hé, dat is toevallig! En als ik je nu ga vertellen dat ik mot met hem heb gemaakt omdat ik die grote gouden diamanten ring niet heb gekregen, denk je dan dat hij me net toevallig op dat moment belt om te vertellen dat hij dat heeft geregeld voor me? Roomy lacht en zegt: sorry dear, ik denk het niet. We grinniken en werken door.

Ik moest mijn logje zojuist weer even onderbreken omdat hij me belde om te vertellen dat Oudste zojuist weer heeft gescoord nadat hij ook de aangever was voor het tweede doelpunt. Het staat 3-0 en Oudste lijkt af te stevenen op Man of the Match. Manlief is trots. Liever dan dat kom je ze zo gauw niet tegen, wat ik je brom.

(Middelste heeft nog wat versiering bij het boeket geplaatst, het is Halloween per slot van rekening.)

The Repel Reveals All!

De Repel logt al een aantal jaartjes op een aantal adresjes, maar ze heeft nog nooit een Award ontvangen. Tot vandaag. Het is heus waar: vandaag ontving De Repel haar eerste Award. Van haar.

Het is dan wel weer een Award waar een opdracht aan vast zit, dat dan weer wel. Je moet namelijk 10 geheimen/geheimpjes opbiechten, da’s de voorwaarde die aan de Award kleeft. De kleine lettertjes, zeg maar. Daarbij heb ik net vanavond mijn dagelijkse rondje logjes gemaakt en ik lijk wel tot de laatste der Mohikanen te behoren in logland die deze Award nog niet heeft gehad. Maar… mijn glas is nog steeds halfvol…Lieve Ilse, als jij er niet was geweest had ik ‘m nooit gehad en was ik voor altijd runner-up geweest! Nu hoor ik er gelukkig bij en mag ook ik geheimen opbiechten…

Please jongens: als je dit leest en je hebt ‘m nog niet gehad, laat het me vooral weten…ik schijn ‘m ook nog te moeten doorsturen of zo…

Ladies and Gentlemen…The Award Goes To…Repel!

The Repel Reveals All:

1. Ik ben een trouwe, enigszins fanatieke volger van de soap As the World Turns. Ik volg de serie al vanaf het begin van de commerciële televisie…we hebben het over 1989. Via internet heb ik de verhaallijn terug gevolgd tot het begin van de serie in de jaren ‘50. En nu nog volg ik de spoilers van de huidige afleveringen op internet. Ik kan je vertellen hoeveel actrices Iva hebben gespeeld en hoeveel Lilly’s er zijn geweest. Kent iemand Josh nog? En wie kent Mark nog, de broer van Mike? Kortom: ik zou zomaar Loto Weekend Miljonairs kunnen winnen op basis van deze serie. Hoe zielig kan je zijn?

2. Ik heb er de tijd niet meer voor, maar vanaf mijn 20e tot ongeveer 2 jaar geleden speelde ik elke eerste zaterdag van de maand D&D. Een Phantasy Role Playing Game. Ik heb een negende level fighter, een achtste level cleric, een…nou ja, niemand hier begrijpt er toch iets van, neem het maar van me aan: het is leuk.

3. Ik kan dwangmatig vlechtjes maken in mijn haar van hele dunne strengetjes haar. Dat raakt vervolgens in de knoop en dan ben ik uren bezig mijn haar uit de knoop te halen.

4. Ik heb jarenlang heel zwaar gerookt. Tijdens de zwangerschap van Oudste stopte ik alleen maar omdat ik zwanger was. Na de bevalling was het: kind eruit, sigaret er in! Met rolstoel en al ging ik die rookkamer in.

5. Ik ben ooit vreemdgegaan. Ik had vriendje A nog niet formeel de laan uit gestuurd: daar had ik een excuus voor nodig. Dat excuus was vriendje B.

6. Vriendje A was niet mijn eerste

7. Manlief is in de rit der opvolging niet C

8. Ik heb zojuist 3 reële angsten getyped en gedeleted omdat ze te echt zijn…

9. Manlief en ik hebben dezelfde maat trouwring…ik heb matig vrouwelijke poezelige vingertjes

10. Ik kan alleen maar leesbare dingen schrijven met een Stabilo-pen, anders is mijn handschrift ronduit ONLEESBAAR! Ik had arts moeten worden.

11. Ik ben dood,-doodsbang voor dinsdagmorgen aanstaande, 09:00 uur…

12. Manlief is die hele week weg, van maandag tot en met vrijdag…De Repel moet het alleen doen, die dinsdag

13. Daar ziet De Repel nogal tegenop

14. En geen aanbod van liefhebbende familie/aanverwanten/vrienden kan dat compenseren

Het ziekenhuis maakt er een cliffhanger van: MRI – Repel onbekend…het scorebord stond uit

Vanmorgen belde het ziekenhuis: “u heeft maandag 19 november een afsraak voor de uitslag van de MRI van vanmiddag, maar dat is te ver weg.”
Ik, in gedachten: “you’re preaching to the crowd, you stupid woman!”

Ziekenhuis: “kunt u dinsdagmorgen aanstaande om de uitslag te bespreken?”
Ik haal in gedachten het gesprek terug van vorige week toen ik de afspraak moest maken: “maar kan ik dinsdag de 3e dan niet komen, de 19e is veel te ver weg”. “Nee mevrouw, dan zitten we vol.”

Hardop: “Maar als het slecht is, weet ik inmiddels dat ik dat vanmiddag al te horen kan krijgen, dat kunnen ze meteen zien.”
Ziekenhuis: “Nee mevrouw, daar moet eerst naar gekeken worden.”

****

Gewapend met een CD loop ik in een chirurgisch schort, dat aan de voorkant open is, de MRI-kamer in. Ik voel me zo naakt dat ik mezelf laconiek bescherm: “ik mocht een CD’tje meenemen volgens de folder!”
Ziekenhuis-knulletje: “Oh mevrouw, dat kan niet, dat kan bij elk MRI-onderzoek behalve bij deze: bij deze moet u op uw buik liggen en dan kunt u de koptelefoon niet op. U krijgt oordoppen.”

Ik moet op mijn buik liggen, mijn armen vastgebonden aan mijn romp, een naald in mijn arm voor het infuus, mijn hoofd in een mal en mijn tieten in twee gaten. Zonder CD. V.i.e.r.e.n.t.w.i.n.t.i.g. hele lange minuten lang. Vastgebonden en stilliggen anders moet het over.

Het apparaat maakt inderdaad een takke-herrie. De eerst en de laatste scan van 8 minuten maakt hij herrie. Maar die middelste scan van 8 minuten, terwijl de contrastvloeistof wordt ingespoten (en dat voel je!), is het lawaai erger. Agressief. Het ene lawaai is alsof iemand 8 minuten lang elke seconde met een toeter-op-perslucht tegen je achterhoofd toetert terwijl je vastgebonden op je buik ligt, het andere geluid is alsof iemand 8 minuten lang, elke seconde heel hard “vijf” in je oor schreeuwt, terwijl je vastgebonden op je buik ligt. En ik kijk 24 minuten lang naar een stilleven van een ziekenhuisomgeving.

Na afloop blijk ik verkrampt te hebben gelegen. Ik heb spierpijn van top tot teen. Het apparaat stopt met lawaai maken en de laboranten komen binnen. Ik probeer het nog een keer: maar als er iets mis is, dan zouden jullie het toch hebben gezien?” Wetende dat dat inderdaad het geval is, maar ook wetende dat laboranten niks mogen zeggen, krijg ik geen uitslag.

“Nee mevrouw, we moeten de scans uitzetten tegen de tijd, we moeten er grafiekjes van maken. We moeten kijken naar de scans voor en tijdens de contrastvloeistof en we moeten zien hoe de contrastvloeistof verschijnt en verdwijnt.”

De Repel heeft een miljoen keer meer verstand van grafiekjes dan deze twee knulletjes. En ze heeft ook meer verstand van het apparaat, een promotieonderzoek lang meer kennis heeft ze ervan. Ze heeft alleen geen verstand van mensenweefsel. Maar ze weet het heus wel: de laborant die de memmenpletter bedient, mag ook niks zeggen ook al ziet ze iets of niets. Maar ze zien het heus wel! Nu vanavond sprak ik die ene via-via-oncologe en zij sprak er schande van. Op haar afdeling komt dit niet voor. Bij haar zou een radioloog erbij hebben gezeten en had ik het gewoon gehoord. Zij heeft me gelukkig vanavond geholpen een strategisch plan op te stellen. En ik heb haar nummer…ik mag haar dinsdag bellen.

Dit onderzoek deed geen pijn, maar het was kleinmakend, intimiderend, angstig en emotioneel. En ik weet nog steeds niks. Toen ik de kamer uitliep met mijn schort dat aan de voorkant open was, zei een van de knulletjes: succes met het vervolg.

Die opmerking kwam heel hard aan. Wat betekent dat? Heb je wat gezien? Is dit slecht nieuws? Rot op, puistenkop, laat me met rust. Ik loop hier in mijn schort dat aan de voorkant open is en ik ben bang. Rot op. Als aangeschoten wild heb ik me aangekleed als vamp en ben ik richting receptie en etentje getogen waar ik werd verwacht.

De sleur jongens, de sleur

“Nou, daar ging ik dan maar weer. Weer zo’n zondag dat we met z’n vijven waren. En weer naar dat bos natuurlijk. ‘Tis ook een bos van niks, eigenlijk. Camera mee. En weer zo’n zondag dat het herfst is en de zon schijnt. De sleur jongens, de sleur. Vreselijk. Het bos was wéér mooi. Natuurlijk, wat had je dan gedacht? Du-huh! Nou ja, weer tientallen foto’s gemaakt, mijn leven lijkt één grote saaie herhaling.
Bij de MacDonalds gelunched. Pffff…alsof we dat nog nooit gedaan hebben. Twee happy meals, jemig, weer van die kadootjes erbij waar je niks mee kan. Ik ben echt Miss Burgerlijk zeg. En dan zaten er ook nog gratis railrunner kaartjes bij. Moeten we ook nog een keer met de trein ‘omdat het zo leuk is’. En ze waren nog een mayonaise vergeten ook. En weet je wat we moesten afrekenen? Niet normaal!
’s Middags een rondje gaan hollen. Wéér 10 kilometer, weer hetzelfde rondje. Het wordt wel saai hoor, alsmaar hetzelfde tegenkomen. En dan aan het eind wéér die stem van een beroemde Amerikaanse atleet horen door de koptelefoon die me feliciteert met mijn “longest work out yet”. Die Nike+ heb ik nu ook wel gezien hoor.
En dan die iMac: ik weet nu ook wel dat dat ding mooie truukjes kan. En weer zit ik erachter en is er een leukere manier om een slideshow met een nog betere kwaliteit op YouTube te krijgen. Mwoa, het nieuwe is er nu wel vanaf hoor, net als van die nieuwe lens.”

Ht is niet te geloven dat ik mensen ken die hun leven daadwerkelijk op deze wijze ervaren en leven. Ik daarentegen omarm burgerlijk en sleur. Ik omarm geborgenheid. En ik weet waar ik dankbaar voor kan zijn. En ik wil het niet dramatiseren, maar knobbel in tiet had kunnen betekenen (klein stemmetje: kan nog steeds betekenen…je hebt de uitslag nog niet…en ook al is het niet kwaadaardig…dan nog ben je niet kaar want het hoort er niet te zitten…)  dat mijn hele bestaan op losse schroeven staat.

Dus ja, ik geniet wéér van Repelbos. En ik geniet van mijn rondje hollen, mijn rondje waarvan ik precies weet hoe lang het is. En ik zie steeds meer onderweg. En ik zie dingen veranderen in de loop der maanden. En na het douchen trek ik niet mijn slonzige kloffie aan, maar mijn nieuwe sexy broek, gewoon omdat ik ‘m pas. En Manlief knuffelt me de hele dag door en ik bak kippenpoten voor de Daltons: een snack voor tijdens de voetbalwedstrijden op Eredivisie live. Burgerlijk, ja, ik heb nog net geen schort om. En ik heb zin om in de winter, rond de kerst, met het hele gezin met de trein naar Maastricht te gaan. Gewoon, omdat het leuk is. We hebben per slot van rekening de twee railrunner kaartjes al voor twee van de Daltons. Halfvol jongens, niet halfleeg.

Ondertussen groeit langzaam de spanning in mijn buik. Woensdag is nog maar drie nachtjes slapen. Maar dat is niet voor nu, eerst mijn mooie slideshow. Vergeet het volume niet, de iMac kent zijn sfeermuziek…

Geluk zit in een klein hoekje

Dat krijg je er nou van. Heb ik zoveel zitten te loggen over de knobbel in mijn tiet, dat ik helemaal vergeet op te scheppen over mijn kinderen. En nu heb ik zoveel om over op te scheppen, dat het bijna niet in één logje past.

Opscheppen over Oudste, dat hij al jaren zo hecht bevriend is met Buurjongen. Dat hij mij, en Buurjongen zijn moeder, zodanig om hun vinger hebben weten te winden dat Buurjongen mag blijven logeren nadat hij Feyenoord bleef kijken tot half 10. Ook al sta ik er alleen voor. Maar ze zijn zo dol op elkaar. En dat ik zo trots op hem ben, hoe lief hij is. Hoe gevoelig en verantwoordelijk.

Over Middelste, over het feit dat we beginnen te wennen aan het feit dat hij snugger is, net als zijn oudere broer. Dat we weer een bèta erbij hebben. Dat hij uit het niks zegt: “Een cirkel heeft keen kanten en geen hoeken. Een cirkel heeft eigenlijk helemaal niks. Een cirkel is gewoon ***schouderophalend*** rond.”

Dat hij zichzelf leert rekenen en de hele dag door sommetjes doet. Dat hij rekenspelletjes doet met zijn broer. Dat hij zijn broer vraagt hoeveel 10 plus tien is. En dat Oudste het antwoord oplepelt op zonder op te kijken van zijn DS. En hoeveel is 20 plus 20? En dit gaat zo door. Bij 160 plus 160 moet Oudste even nadenken. Middelste vindt het schitterend. Na een poosje zijn we beland bij: hoeveel is 640 plus 640. Oudste kijkt mij aan: “duizend en tweehonderd en tachtig. Maar ik weet niet hoe je dat noemt.”

Best ruw, zo’n kattentongetje over je neus.

En als we denken dat we alles hebben gehad, komt Jongste om de hoek kijken. Die de DS van zijn broer kan aanzetten en het fotoprogramma kan opstarten. En met zijn duimpje het touchscreen bewerkt. En foto’s van zichzelf maakt waar hij heel hard om moet lachen.

Maar toen kwam de klap op de vuurpijl. Ze waren uit logeren bij opa en Middelste wilde weten hoeveel treden de trap had. Toen zei Jongste met zijn heel sterke Koeterwaalse accent: “Achttien” Mijn vader en zijn vriendin keken elkaar aan. Zei hij dat nou echt? Het kind is 2 jaar en 2 maanden! Ze liepen de trap af en telden hardop de treden. En Middelste telde vrolijk van 1 tot 18.

We hebben ons al die tijd in de luren laten leggen door zijn Koeterwaalse accent. Maar we hebben er weer een snugger kind bij. Ik ga alvast sparen voor Harvard.

En van wie ze het hebben? Als je roept dat ze het vast en zeker niet van mij hebben, dan maak je me blij. Want dan hebben ze het van die andere man in mijn leven, de grootste Dalton. Mijn lief, mijn Manlief.

Tussenstand Repel ‘71 versus Anno ‘09

De periode op weg naar Woensdag MRI Dag (WMD staat blijkbaar niet voor Weapons of Mass Destruction, zoals CNN denkt, maar voor Woensdag MRI Dag) voelt als rechtgesnaarde socker mom aan als “de rust”. Niet rust in de zin van kalmte, maar rust in de zin van die 15 minuten tussen de eerste en de tweede helft van de wedstrijd. Want in de rust heb je nog niet De Uitslag, maar wel al een tussenstand. Ik ben er nog niet, maar ik ben wel al ergens en we hebben de eerste helft van de wedstrijd er al op zitten.

Het geldt niet alleen voor Knobbels in Tiet (KIT); het geldt sowieso voor het jaar 2009. Ik las het ook al bij haar: 2009 is me nogal een jaar. Er is zoveel gebeurd! We hebben nog ruim 2 maanden te gaan en ik vermoed dat 2009 nog heus wel wat voor me in petto zal hebben. Maar in de rust van mijn wedstrijd Repel ‘71 versus KIT ‘09, geef ik toch even een tussenstand Repel ‘71 versus Anno ‘09

• Minus een hele zieke Lewis bij terugkomst van vakantie, winst herstel binnen een-poep-en-een-zucht;
• Minus 1 super-soulmate-kat, mijn lieve Morse, winst 3 katten Friendly Giants;
• Minus 1 mini-meltdown, 1 knappe counter afwenden totale burnout;
• Minus 1 vriendin, gelijke stand 2 hartsvriendinnen, winst intenser goed contact met meer dan 5 collega’s (serieus en oprecht vrienden/vriendinnen-perspectief);
• Minus contact met zus, winst verbeterd contact met moeders;
• Winst bevordering van ettelijke mede-bloggers tot minimaal Internet Dinnetjes;
• Winst bevordering salarisschalen (ik vertyp me niet: ik bedoelde echt niet te zeggen periodiek in plaats van schaal, en ik typte ook niet per ongeluk de meervoudsvorm…De Repel moet serieus mantelpakjes gaan kopen);
• WINST ÉÉN PAAR CHRISTIAN LOUBOUTINS;
• Winst hervonden sportieve ik…rennen en fietsen, gewicht weer op pré-kinderen tijdperk;
• Winst minus 10 kg;
• Winst inzicht in Wat Omgaat In Koppie Middelste dankzij lieve kinderpsych;
• Winst Middelste blij op school;
• Hattrick (sohéé, kijk eens wat een jargon) Middelste zindelijk;
• Blijvend goed strategisch samenspelend koppel Manlief en Repel;
• In de blessuretijd: Winst spetterend etentje + uitje Repel en Manlief saampjes met z’n tweetjes…

Ik dacht dat Anno ‘09 een tegenstander van formaat was, maar nu ik het wedstrijdverslag zo heb uitgetypt, blijkt De Repel toch de betere speler. Zowel tactisch als technisch. De stand Repel ‘71 – KIT ‘09 is vooralsnog gelijk in de rust. Maar gezien het wedstrijdverloop heeft De Repel de beste kansen.

Nu ben ik tot woensdag even klaar met Tiet en KIT. Morgen ga ik weer een logje maken waarin ik vreselijk ga lopen opscheppen over mijn Daltons. Ik heb namelijk weer wat staaltjes van verhaaltjes in mijn vingers zitten. En het zou ook zomaar kunnen wezen dat ik foto’s ga maken dit weekend, net alsof ik een nieuwe lens heb.

Volgens mij ben ik serieus aan het bijkomen en ondertussen blijf ik nadenken op de achtergrond. Net alsof er een software update wordt uitgevoerd terwijl je de programma’s die in gebruik zijn niet hoeft af te sluiten. Ik werk en ik moeder en ik echtgenoot en op de achterrond ratelt mijn brein rustig door. Wat wil ik, wat zijn mijn opties, wat wil ik niet, wat wil Manlief, wat wil Manlief niet. Misschien heeft zij wel gelijk…misschien weet ik het al. En Manlief eigenlijk ook.

The morning after: bezinken, bijkomen…en bakken

Ik stond op met pijn in mijn Tiet. Kolere-radiologe. Maar mijn hoof is kalmer. Ik ben nog verdrietig, maar het stormt niet meer in mijn hoofd. De blinde paniek, de gierende angst, de knoop in mijn maag, is weg. De stilte in mijn hoofd nu is bijna oorverdovend. Eerlijk gezegd heeft het feit dat Jongste slaapt ook iets te maken met de oorverdovende stilte. Ik ben ook klaar met huilen voor vandaag. Voor deze week.

Ik sprak vandaag via via een oncologe en zij vertelde me dat als de uitslag van de MRI aanstaande woensdag niet goed is, ik dat op dat moment ter plaatse te horen krijg. Wachten met de uitslag is ongekend. Mijn afspraak op 19 november is een afspraak voor wat te doen met Knobbels in Tiet als het niet kwaadaardig is, is haar inschatting.

Gisteren, in de loop van de middag en avond begon ik voorzichtig te wennen aan het denken aan een mogelijke optie die ik nooit eerder als reële optie heb overwogen. Als ik er vanuit ga dat de uitslag goed zal wezen, neemt dit niet weg dat Tiet vol zit met dingen die er niet horen. En als ik die laat zitten, zal ik een echt kwaadaardig iets niet zo snel kunnen ontdekken in dat woud der knobbels. Ik kàn besluiten niet meer bang te zijn. Ik kàn besluiten dat 3 keer genoeg is geweest. Ik kàn besluiten dit niet meer mee te willen maken. De angst, de pijn, de slapenloze nachten. De stress, de bloeddruk, de aandacht die mijn man en kinderen moeten missen omdat ik er met mijn kop niet bij ben. Ik doe namelijk elke keer een flink jasje uit. Mijn kansen zijn al niet zo goed, poker-technisch gezien. Ik kan kiezen te passen. Welke keuze het wordt, weet ik nog lang niet. Maar het feit dat ik die optie überhaupt begin te overwegen, geeft me lucht. Ik heb tot 19 november om na te denken of ik een dergelijke optie wil aankaarten. En zo ja, hoe ik dat inkleed.

Maar vandaag was nog niet de dag om na te denken over een keuze. Vandaag was bezinken. Uithuilen, opstaan en overnieuw beginnen. Ik weet niet goed in welk stadium ik nu zit. Ik weet wel dat ik mijn tijd ga nemen. En vandaag wilde ik normaal doen. Normale mama-dingen. Ik was namelijk thuis met mijn Daltons. Mijn moeder kwam om me te helpen. Joost mag weten wat dit met haar doet. Vast verschrikkelijk veel, maar ik heb de ruimte, moed en reserve niet om het aan te kaarten. Ik heb geloof ik nog hulp nodig bij het opstaan (uithuilen?) gedeelte van uithuilen, opstaan en overnieuw beginnen, en ik ben nog niet in staat anderen iets te bieden.

Helemaal normaal doen lukte vandaag echter ook niet. We blijven Mama Repel en de Daltons, per slot van rekening. Vandaag was de laatste dag van “De Judo Driedaagse” van onze lokale judo-dealer deze herfstvakantie. Twee judoënde Daltons, twee verschillende tijden. Da’s vier keer halen-brengen, drie dagen lang. En als je dan ook nog zo stom bent om op het inschrijfstrookje “ja” aan te vinken voor de rol van Pannenkoeken-Bakkende-Judo-Ouder-Op-De-Spetterende-Slotdag, mag je tussen het halen-brengen door óók nog een pak pannenkoeken wegbakken. Gelukkig was oma er om te assisteren met halen-brengen, anders zou ik mezelf in drieën hebben moeten delen.|

1 kom beslag, 3 van de 5 pitten, 2 koekenpannen, 1 pan heet water met een bord plus deksel erop. En 1 Repel on a Role…take it away! Ik ga met IEDEREEN de discussie aan dat je op een keramische kookplaat geen fantastische pannenkoeken zou kunnen bakken. De pannen lopen uit fase, maar zonder zelfs te hoeven vloeken als Gordon Ramsy bak ik binnen en half uur het hele pak weg.

De Repel had eerder die ochtend bij de Xenos (aanrader voor Halloween artikelen!) muffin-spook-vormpjes gevonden. En Middelste zou Middelste niet zijn als hij naast Spookjes cakejes óók nog prinsessencakjes zou willen. Dus, wat koopt Repel? Juist ja.

Na de pannenkoeken zijn de muffins aan de beurt. Repel heur haar wordt hoe langer hoe vetter en de zweetkringen in de oksels van heur shirt slaan wit uit. De vlekken van beslag, boter en limonade zitten overal. Ik moet er vast heel charmant uit hebben gezien in combinatie met het gebrek aan slaap van de nacht ervoor. (Lees: wit bekkie met wallen.) Maar het boeit me niet. De Repel bakt.

Middelste doet de versieringen en ik vind persoonlijk dat hij het veel mooier heeft gemaakt dan het voorbeeld op de verpakking. Er moeten nu eenmaal 3 schoenen op 1 cakeje (die roze derrie op het cakeje op de onderste rij, tweede van rechts). Blijkbaar.

Mijn keuken wordt intensief gebruikt vandaag. Mijn moeder jast de piepers en ik was de verse spinazie. Hoe heerlijk om je bezig te houden met normale zaken! Dat zou ik elke dag wel kunnen…eitje.

Jammer dat ik kleine kinderen heb de kinderen geen salade lusten, anders had ik er een heerlijke salade van gemaakt. Nu was ik verplicht het tot moes te koken voor een gestampte Prut Met Jus (PMJ). Moet je kijken wat een zielig hoopje er over blijft van een schitterende zak verse blaadjes. Maar eerlijk is eerlijk: het was wel lekker, daar kan geen diepvries HAK tegenop. Martine Bijl of geen Martine Bijl.

De vaatwasser heeft twee keer gedraaid vandaag. Ik stink een uur in de wind. Ik ben afgepoekeld (dat is een alom bekend Repel-woord, het betekent iets in de zin van afgedraaid, moe, heb-ontspanning-nodig) en ik moet nog bij heul veul logjes reageren vanavond omdat ik zo verschrikkelijk ontroerd ben door de vele reacties, de kaartjes en de persoonlijke berichten van jullie allemaal.  Maar eerlijk is eerlijk jongens: die man met de hamer is zojuist binnengeslopen (hij heeft de sleutel)…en hij gaat zijn gelijk krijgen. Ik heb met hem nog nooit een discussie gewonnen. Reageren bij jullie doe ik wellicht morgen…of overmorgen.

Maar, voor dit bekkie, voor dit Middelste-Trots-Met-Eerste-Medaille-Ooit-Bekkie, had ik gisteren-plus-vandaag gerust 5 keer achter elkaar gedaan.

Hoe heerlijk om “gewoon” moeder te zijn. Met “gewone” kinderen waarmee ik “gewone” dingen kan doen.

Niet onverdeeld positief – nog niet klaar met 3 A.M.

Ik weet het niet. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet voelen. Vanmorgen ben ik door de molen gegaan en hij zit vol met cystes en mastopathia’s, mijn borst. Bij elk onderzoekje kreeg ik een stukje uitslag, maar toen ik uiteindelijk na vele omzwervingen door het ziekenhuis weer bij de chirurg zat voor de laatste deel-uitslag en de volledige uitslag, zei ze: “We komen er niet uit.”

Er zitten twee grotere cystes die ik voel, maar er zitten er nog velen omheen. Kleinere, kleintjes en ini-minietjes. En er zitten dus ook kleine mastopathia’s. Dat heeft ook iets te maken met cystes en goedaardige borst-gezwellen. De radiologe wilde een cyste leegzuigen, maar ze kreeg hem niet te pakken; hij zat te los in het weefsel. Het kreng schoot continu voor de naald weg. Na een martelgang vn 20 minuten waarbij ik in mijn kussen heb gebeten en gejankt heb van de pijn gaf ze het op. Dit keer begreep ik wel dat ze het niet kon verdoven: ze moest vocht zoeken op het echo-apparaat en dan kan je geen vocht inspuiten. Maar ze had ook wat eerder kunnen stoppen, of zou ik dan gebaald hebben dat ze niet beter had geprobeerd?
Maar goed, dat wat ze te pakken had ging naar het lab. Maar dat bleek niet genoeg en niet het juiste weefsel.

“We komen er niet uit”, zei de chirurg dus even later. Volgende week staat er een MRI-scan op de agenda, die moet uitsluitsel geven. Grappig, ik heb mijn promotie-onderzoek uitgevoerd met het NMR-apparaat. Ik legde er polymeren en polyelectrolyten in. En nu mag ik er zelf in gaan liggen. Voor chemische stofjes heet het een NMR, en voor mensen de MRI. Dan zit de N van Nucleair er namelijk niet in, want dat vinden mensen eng.

Er was geen reden om aan te nemen dat het kanker is, zei ze, maar gezien mijn familiegeschiedenis en mijn leeftijd willen ze uitsluitsel. Maar de woorden ‘er is geen reden om aan te nemen’ is niet hetzelfde als ‘het is het niet’.  Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Het is geen gezwel, het zijn maar cystes. Maar ik ben er nog niet. En die kolere-uitslag komt door een ongelukkige samenloop van agenda’s pas op 19 november.
En ik heb overigens ook nog niet gevraagd wat ze doen als er voor de rest niets aan de hand is en ik alleen maar een borst vol cystes hebt. Wat doe je daarmee? Doe je daar iets mee? Maar jongens, dat is van later zorg.

Ik voel me heel dubbel, maar een soort van opluchting speelt onder de oppervlakte toch een heel duidelijke boventoon. En daarom: moet je nou toch eens kijken hoe rete-goed ik ben in pompoenen uithollen en wat kan ik er mooie plaatjes van maken! Ik heb zeker een nieuwe lens!

Lieve Tiet

Lieve Tiet,

Ik wil je graag mijn excuses aanbieden, ik hoop dat je ze wilt accepteren. Weet je, Tiet, ik ben al heel veel jaren heel erg boos op je, want ik zie er anders uit omdat ik twee keer ben geopereerd aan jou. En ik gaf altijd jou de schuld. En nu, voor de derde keer in mijn leven ben ik verschrikkelijk bang vanwege jou. Maar ik besefte vandaag dat jij er ook niks aan kan doen, Tiet. Ik moet boos zijn op Foute Cellen, niet op jou. Jij ziet er niet uit en binnenkort wellicht nog minder. Maar da’s ook erg voor jou.

In ieder geval, Tiet. Wat er ook loos is, ik vermoed dat wat er ook zit, het niet zal mogen blijven zitten. Dus Tiet, wellicht gaan ze weer in je snijden. We gaan er dan weer anders uitzien. Jij, ik en andere Tiet. Ik  ga niet uit van het slechtste, want het is nu niet 3 uur ’s nachts, maar heel wellicht, wellicht Tiet, moeten we afscheid van elkaar nemen. Ooit. Maar niet nu, Tiet.

Tiet, ik keek vandaag in de spiegel naar jou en naar mij en ik vond je eigenlijk best heel mooi. Eigenlijk zit het wel snor tussen jou en mij. Andere Tiet is sowieso okay met alles, dus dat is geen probleem. We gaan met z’n drietjes 90 worden, jj en ik en andere Tiet. Okay? Wij drie Musketiers wij?

Excuses aanvaard?

Liefs,

Repel

Repelbos maakt meer goed dan een knobbeltje kapot kan maken…

Je moet wat, als je in het vagevuur verkeert.

De Repel kan er niet van slapen en verkent in plaats van haar matras de (on)mogelijkheden van haar iMac. En ‘Knobbel In Tiet’ (mijn KIT, vanaf heden) of niet: ze kan een slideshow op YouTube zetten! Ta-taaaa…

In het echie zijn de foto’s mooier, scherper, en meer zonovergoten;
Op deze wijze houdt Repel ‘Het Lange Wachten’ wel vol;
Bij deze is de term “Repelbos” een feit, gedeponeerd, patent pending, bij wijze;
De Pan van Persijn is voor altijd Repelbos;
Van mij en mijn alleen…noem het…Mijn Mordor…

MAESTRO! MUSICA PER FAVORE:

“REPELBOS IN DE HERFST”!

(je hebt begrepen dat je geluid aan moet zeten?)

3 A.M.

Om drie uur ’s nachts lijkt de waarheid zo anders dan om acht uur ’s ochtends. De wereld is heel anders om drie uur ’s nachts. Angsten zijn groter, inschattingen zijn anders en doom-scenario’s lijken om drie uur ’s nachts veel reëler dan om acht uur ’s ochtends.

Om acht uur ’s ochtends houd ik mezelf voor dat het een verstopte klier kan zijn, of een vetbultje. Maar om drie uur ’s nachts lijkt het zomaar plausibel dat het een uitzaaiing is van een heel groot gezwel in mijn darmen of zo. Het slaat nergens op. En om drie uur ’s nachts kan je jezelf ook niet vertellen dat de wereld er de volgende ochtend een stuk zonniger uitziet, want om drie uur ’s nachts geloof je dat niet. Die zon komt waarschijnlijk niet eens op, dat is wat je om drie uur ’s nachts denkt.

Maar ook om acht uur ’s ochtends zit die knot in mijn maag. Ik heb de hele dag een gejaagd gevoel. Alsof er iets is. Maar er is natuurlijk ook iets. Ik heb onder normale omstandigheden al geen geduld, en nu al helemaal niet. Ik zit mezelf vreselijk in de weg.

Ik ben nu heel blij met mijn nieuwe fietsje. Gisteren ben ik tegen de storm in naar huis gefietst. Met het snot uit mijn neus over mijn wangen beuken tegen die wind. Die wind had het allemaal gedaan en ik zou hem krijgen ook. En ’s avonds was mijn pakje van de H&M gearriveerd. Het zat allemaal als gegoten. Chique de friemel, dat grijze kokerrokje met zwarte hoge hakken. De broek was ronduit sexy. Ik keek in de spiegel en voor het eerst in heel lange tijd was ik tevreden met mijn spiegelbeeld. Dat zijn deze dagen toch een beetje de krenten in de pap.

Maar die kick is weer weg en ik voel die put weer in mijn maag. En het is niet eens drie uur ’s nachts. Zometeen als Oudste met papa thuiskomt (hij heeft gescoord!) ga ik maar lopen. Tien kilometer rennen, tot ik buiten adem ben en mijn spieren kapot en mijn hoofd op standje blanco.

Drie uur vannacht is vroeg genoeg om me weer zorgen te maken………….

De Repel heeft gevoel voor timing

Je kan veel van me zeggen, maar ik heb een perfect gevoel voor timing. Het is oktober. En als je dan toch een knobbeltje in je borst gaat ontdekken, dan kan je dat maar beter in oktober=borstkankermaand doen. Niewaar?

Voor de derde keer in mijn leven zit er een knobbel en voor de derde keer in mijn leven mag ik voor de complete riedel naar het ziekenhuis. Oh, ik zie nu al uit naar de memmenpletter, naar de echo en naar de niet-verdoofde punctie. Pas volgende week is er plek, het moet niet gekker worden. Maar ik ga er blind van uit dat het voor de derde keer in mijn leven goedaardig zal zijn, al heeft the pit in my stomach er een andere mening over. (En ik denk er boos achteraan dat als dit zo doorgaat, er niks van mijn tiet overblijft.)

Het maakt andere problemen wel relatief. Dat er vannacht twee fietsen uit onze tuin zijn gestolen inclusief mijn nieuwe dure fietstassen, dat het opzetstuk van het kinderstoeltje aan een frame zat waardoor we de hele stoel weg kunnen gooien, zal me even worst wezen. Ik ga een nieuwe fiets kopen. Morgen. Want ik vermoed dat mijn benen kapot trappen en de longen uit mijn lijf fietsen met tegenwind op weg naar werk iets is dat ik heel hard nodig ga hebben in aanloop naar de afspraak.

De Repel huichelt niet. Even geen verhalen over mijn bloedjes van kinderen. De Repel baalt. De Repel is bang en De Repel is boos. Maar de Repel is met name bang.

De Repel heeft een hele grote pompoen van 9,5 kg (ik heb ‘m gewogen) en daar gaat ze in de komende avonden in hakken. Met hele grote messen. En als de uitslag gunstig is, is de uitgesneden pompoen voor Halloween het onderwerp van mijn eerstvolgende logje. Dat zal dan wel zoiets gaan heten als “Kijk eens hoe goed en geweldig ik dingen kan maken”. En als de uitslag anders is, komt er een heel ander logje. Maar de uitslag zal niet anders zijn.

Impulsief deel 2: wat we hoopten en een verrassend einde

Jongste is bezeten van vliegtuigen. Zijn Koeterwaals begint langzaam verstaanbaar te worden en als hij een vliegtuig ziet gaat dat vingertje de lucht in en roept hij: “tijk-is: vliegtaug!” Jullie verstaan hem natuurlijk wel he. Middelste is bezeten van patatjes en Oudste vindt alles leuk.

En dus gaan we, zomaar op een doordeweekse dinsdag, zonder er een speciale reden voor te hebben vanavond uit eten.
Hier gaan we naartoe: auto’s op de snelweg kijken en landende vliegtuigen spotten. En patatjes eten.

Wordt ongetwijfeld vanavond vervolgd. Met foto’s, denk ik zo. Omdat ik een niet meer zo gloednieuwe lens heb.

***** Vervolg *****

Het was alles wat we hoopten dat het zou zijn. We werden op onze wenken bediend en we zaten op de eerste rang. Nou ja, “op onze wenken bediend” is voor wat betreft het eten wellicht een tikkie overdreven; dat moest De Repel zelf halen. Maneuvrerend met twee dienbladen vol met borden en glazen met rietjes voor vijf personen. Komt die horeca-ervaring toch nog eens van pas: ik heb geen drupske gemorst!

Patattekes en saté van de haas met heul veul pindasaus. Heul veul auto’s in de file die voorbij worden gesjeesd door een brandweerauto èn een politieauto met toeters en bellen. En heul veul landende vliegtuigen. En Middelste vond de typerende wit-troebele appelsap van La Place overheerlijk. Oudste kloof zijn saté alsof het een kippenpoot was. En Jongste…Jongste genoot van alles wat hij zag en van waar zijn vingertjes bij konden komen.

Bij het vertrek ben ik te laat om met mijn Daltons mee te kunnen in hun compartiment van de draaideur; ik loop in de ‘andere’ helft. Middelste vraagt zich af hoe dat nu moet en is zo in de war van de situatie dat hij niet uitstapt en daardoor verplicht een rondje extra maakt. Ik zie de paniek in zijn ogen en de huilbui is heel erg dichtbij. Maar zodra hij na het extra rondje (aan de goede kant!) buiten uitstapt roep ik, voordat hij wat kan doen: “rondje van de zaak!” Hij giechelt. Zo nemen we namelijk met de auto elke rotonde: wij draaien altijd een extra rondje van de zaak. En ik vermoed dat we er een traditie bij hebben met draaideuren.

Op de terugweg vraagt Oudste of ik mijn iPod bij me heb en of “Beggin’” aan mag. Uiteraard! We zetten het volume op vol en iedereen zingt mee zo hard als hij kan. Er komt een weer vleugje vakantiegevoel bovendrijven; zo hebben we in la douce France vaak gereden. En normaal klaagt Middelste steen en been over muziek die te hard staat, maar nu is hij er helemaal voor te porren. Hij zingt het refrein het hardste mee van allemaal. Manlief krijgt spontaan de slappe lach achter het stuur en ik pies zowat in mijn broek. Middelste heeft volkomen in de gaten dat hij succes heeft met deze act.

Na het liedje vraagt Oudste of ik iets wil opzetten dat ìk leuk vind. Ik waarschuw hem: mama houdt van takkeherrie hoor! Ja, maar toch wil hij het horen. Ik zet Can I play with Madness aan van Iron Maiden. En het is een daverend succes op de achterbank. Ze moeten er allemaal om lachen en Oudste vindt het schitterend. Jongste vindt het vooral leuk om heel erg hard te kunnen schreeuwen; nu mag het een keer.

Oudste heeft de smaak te pakken en wil meer horen. Mag het echt héél erg hard zijn? Ja, dat moet eigenlijk. Hij krijgt Der Meister van Rammstein voor zijn kiezen. En het gaat erin als zoete koek. Oudste ontdekt zelf het concept headbangen. Zijn lange haren golven om zijn hoofd. Middelste moet verschrikkelijk hard giechelen om de stem van de zanger. Ik word overspoeld door een nieuw gevoel in mijn moederschap. Ik zie mij ineens samen met mijn zoon een passie delen. Samen naar een concert als hij een grote puber is, zeg maar, dat soort visioenen.

Manliefen ik delen een blik. Wat een heerlijke dinsdagavond.

Mensen excuses: explicit lyrics…maar de tekst is ironisch bedoeld, geloof me. De Repel heeft geen kwaadaardige vezel in haar lijf. De Repel heeft echter wel “last” van zwartgallige humor.

Zoveel moois en dan nóg klagen; De Repel is oer-Hollands

De Repel had gisteren een team-uitje. In Amsterdam. Oh jongens, het was een geweldige avond; ik heb nu nog spierpijn in mijn buikspieren van het lachen. Maar toen ik – slechts 10 minuten later dan gepland en aan thuisfront beloofd –  naar de tram liep…bleek die niet meer te rijden. Op een zaterdagavond in Amsterdam kan je voor half 1 blijkbaar geen tram meer krijgen. Ik was met stomheid geslagen. Wat een durrep.

Omdat ik heg noch stech ken in “020″,  (ik heb opdracht gekregen van Manlief dit minimaal één keer gezegd te hebben), loop ik die 10 minuten weer terug naar de kroeg. Het steeds kleiner wordende clubje collega’s helpt mij aan een taxi. Ik kom aan op 020-centraal en kijk naar het bord: mijn trein gaat om 0:45 uur. Ik kijk naar de klok: het is 0:46 uur. Ik kijk terug naar het bord en zie net dat mijn trein van het bord verdwijnt. Ik mag 59 minuten wachten op mijn eerstvolgende trein die om 1:45 uur gaat. De eerste gedachte die door mijn hoofd gaat, is dat het heel lang geleden is dat ik het nachtnet heb genomen en ik heb er nooit van gehouden. (Wel het feit dat het bestaat, maar niet het volk dat je er tegenkomt.) De tweede gedachte is mijn nachtrust. Omdat ik de nacht hiervoor dankzij mijn Daltons maar een uur of 3 a 4 slaap had gehad, sta ik te juichen met tranen in mijn ogen.

Ik bel Manlief om een potje te kunnen grienen en ga vervolgens op jacht naar de dichtsbijzijnde patatboer die nog open is. Een dikke kroket een ongelofelijk grote zak friet met ongelofelijk veel mayonaise later zie ik het pas weer een beetje zitten. Maar het is koud en het tocht. En er lopen enge mensen. Er lopen dronken mensen. Zelfs in mijn aangeschoten toestand zie ik enge dronken mensen. Een uur onder deze omstandigheden duurt lang. Heel lang. Als mijn trein eenmaal komt, kan ik bijna niet meer uit mijn ogen kijken, zo moe ben ik. En ik heb het koud, zo koud. In mijn coupé bevindt zich, om het nog net wat aangenamer te maken, een agressieve dronken lor waardoor ik bij Repelduurdorp Centraal bijna niet uit kan stappen. Ik kan die strenge conducteur van 2-bij-2-bij-2 wel zoenen als hij onze coupé redt. Het is inmiddels over 2′en en ik zie het niet zitten om mijn fietsje naar huis te pakken. Ik pak dus wéér een taxi en ik baal van de kosten die ik moet maken, al weet ik dat veilig thuiskomen boven alles gaat. Maar ik merk heus wel dat die laaielichter expres the log way neemt naar Repeldorp. Maar ik ben te moe en te koud om stennis te maken.

Ik plof naast Manlief in bed en zeg: “Ik doe dit nooit meer. I am getting too old for this shit. Ik ga alleen nog maar stappen in Repeldorp. Dan had ik tot een kwartier geleden hebben kunnen zuipen, hetzelfde zijn kwijt geweest, maar zoveel meer lol hebben gehad!” Moe en slaperig als hij is kan hij nog grinniken.

Vanmorgen mag ik blijven liggen. Manlief is niet voor niks ManLIEF. Hij komt me wakker maken met de woorden: “Zullen we naar de Beekse Bergen gaan?” Ooooooh, daar ben ik wel voor te porren. Oma had kaartjes gewonnen bij de postcodeloterij en die heeft ze aan ons gegeven. Dus in plaats van naar Repelbos (heus, lief Bos, ik ben je niet vergeten, volgende week ben ik er weer, heus!) gaan we naar de Beekse Bergen. De Repel is moe, zoooo Moe, maar de diertjes zijn mooi. Dus de Repel hijst zich uit bed en kleedt zich aan.

De tijgers zien we niet in de auto-safari, maar wel tijdens de stop halverwege in het restaurant. En ze waren erg ver weg, maar met mijn nieuwe lens krijg ik ze redelijk voor de camera. Tijgers: mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Deze zag me. Ik was namelijk die idioot die op de tafel ging staan bij vier wildvreemden ***die nog zaten te eten ook*** om een foto te nemen. Ik denk dat het een hij was, maar ik weet het niet zeker. Ik heb heel veel foto’s van hem gemaakt. Mooi, sterk, woest en gevaarlijk. Zo heb ik mijn mannen graag!

En ik spot dit schatje. Weet je, voor dit schatje hoef je niet naar de Beekse Bergen, deze kan je overal spotten, maar ik spotte hem daar. Ik heb iets met kikkers. Sommigen onder jullie, de intimi, weten dat.

Er huppelt een heel klein wit aapje en er slingert een wat grotere zwarte aap. Ze zijn vriendjes (of familie?). Op een moment zit de grote zwarte met haar (zijn?) rug naar me toe. En het witte kleintje slaat zijn (haar?) arm om de grote zwarte heen. Je ziet zo weinig op deze foto, maar daarom juist vind ik hem zo mooi.

Wij hadden oogcontact. Een paar seconden lang. Een hele bijzondere ervaring: wij keken elkaar aan. We keken elkaar echt aan. Haar zusters waren weggehold naar voedertijd. Zij bleef staan en keek me aan.  De Repel en de Leeuwin. Ik ben in geen enkel opzicht als zij…behalve als het om mijn kindjes gaat. En andersom geldt hetzelfde, denk ik. Eigenlijk lijken wij dus heel erg op elkaar.

Speciaal voor Jongste: naar de Hie-haf!

Hie-haf, hie-haf! De giraffe kijkt ons dreigend aan: “Hoe noem jij mijn zuster????” (Vrij naar Asterix op Corsica….ken je Asterix!)

Onze auto kreeg dezelfde behandeling als de auto voor ons.

Deze foto maakte ik alleen maar om te kijken of hij mooi zou zijn.

Het was mooi ja, maar toen we het park uitreden vonden we het best “kort”. Of hoe zeg je dat; “minder dan we verwacht hadden”. Het klinkt ondankbaar, maar we waren een beetje teleurgesteld. Maar okay, vanwege de regen, namen we niet ook nog de boot en niet ook nog de wandel safari. Met mooi weer doe je dat wel. (Maar zoveel dieren meer dan we met de auto hebben gezien zijn er niet, gezien de plattegrond.)

Laat ik het zo zeggen: Het was een top-middag met heel veel mooie beestjes. Maar als we de kaartjes zelf hadden moeten dokken zouden we 74 euro hebben moeten neertellen. En of het me dat waard was geweest? Eerlijk gezegd? Nee. Ik zou het er niet voor neertellen. Hoe typisch oer-Hollands kan je zijn. Wij verdienen goed, wij kijken niet kritisch naar geld omdat het niet hoeft. Wij smeren geen brood, wij lunchen ter plaatse, die luxe hebben we. Maar vandaag was ik voor een paar armetierige fricadellen met een paar droge witte kadetjes en een tweetal lullige chocomelletjes  over de twintig euro kwijt. Het is niet dat ik het niet kan leien, maar ik vind het belachelijk. En ik zou het uit principe niet willen doen, ware het niet dat Middelste en Jongste nog te jong zijn voor het concept “uit principe”. En daarbij vind ik het nogal wat dat Oudste snapte dat dat niet vanzelfsprekend was.

Dus…zonder de vrijkaartjes zou dit dagje over de honderd euro hebben gekost. Ondanks zoveel mooie beestjes vind ik het over de top, die prijzen. En ondertussen zijn wij dankzij de postcodeloterij al op vele plaatsen geweest waar we anders niet geweest zouden zijn. En anderen dankzij ons ook al een paar keer. Wij en onze familie hebben vaak mazzel met deze dingen en we nemen graag anderen met ons mee. We hebben meerdere keren gezinnen meegenomen…zij zouden het vast zelf ook niet gedaan hebben zonder de kaartjes van ons.

Na thuiskomst wilde ik gaan lopen. Maar het ging voor geen meter. Ik was te brak van gisteren. En daarbij moest ik héél erg naar de wc na 2 kilometer. Maar ik ben geen professionele loper die even graait in die broek om “iets”  te pakken en in de berm te gooien zonder ooit van pas te verminderen. Ze doen het echt! Ja, ook ik had rustig oud kunnen worden zonder deze informatie. Nee, ik heb met weerzin mijn rondje kortgesloten en heb maar 5 kilometer gehold, maar wel in een half uur. Maar toen onder de douche voelde ik ineens pijn. In mijn oorlel? Mijn nieuwe oorbel? Nee…het is niet mijn oorlel. Ik probeer te voelen wat ik nou precies voel. Mijn oor…mijn kaak? Heb ik oorpijn? Kiespijn? Wat voel ik? Vanuit mijn jeugd ben ik panisch voor oorpijn…maar nu ben ik panisch voor kiespijn. Wie bel ik morgen: de dokter of de tandarts? Mijn glas is halfleeg: 5 kilometer hollen als je 10 van plan bent is halfleeg. Als bonus krijg ik de keuze: oorpijn of kiespijn. Either way, I am screwed. Mijn glas is halfleeg.

Ik schenk mijn echte glas nu tot de nok toe vol. Overvol. Ik heb pijn. De Repel klaagt steen en been.

Rock Chick Momma

Zelfs de buurman weet dat ik een tattoo op mijn billen heb. En sinds dit logje weet heel Repel-bezoekend-logland dat mijn bil niet de enige plek is waar ik een tattoo heb.

Het rare is dat ik mezelf geen tattoo-mens vind. Ik heb ze en ik draag ze met trots, maar als ik iemand zie lopen met een ONWIJS GROTE tattoo zie ik niet direct overeenkomsten tussen mezelf en die persoon. Terwijl de tattoo op mijn rug toch heus wel te bestempelen is als een REDELIJK ONWIJS GROTE tattoo. Maar behalve als ik een hempje met spaghetti-mouwtjes draag, of een bikini of een galajurk-met-lage-rug, zie je ‘um niet. En ik draag die kledingstukken niet heel vaak. Meestal ben ik professionele Repel, of Echtgenote Repel, of Mama Repel.

Maar goed, Ik heb ze wel, mijn tattoos. Ook heb had ik 4 gaatjes in elk oor. Oh-ik-rock-chick-ik!! Ik ben namelijk stiekem heel stoer, namelijk. En ik heb ook nog een 11e 13e gaatje bovenin een van mijn oren, maar die is inmiddels leeg, met 38 vind ik dat (oh gruwel dat ik het vind) ‘ik die tijd wel heb gehad’ en het slaapt voor geen meter, een oorbel op die plek in je oor, maar spijt heb ik niet. Echt nul.

Ik droeg meestal een ‘echte’ oorbel in het gat middenin mijn oorlel en drie kleine knopjes in de gaatjes ernaast. Nu wilde ik wat anders. Ik wilde 4 dezelfde bellen in elk oor. En vandaag kreeg ik een telefoontje van de juwelier: mijn 4 paar bellen waren binnen. Ik liep even later de juwelier uit met mijn 4 paar bellen….en met nog twee kleine glitterdingetjes door mijn oren geprikt. En gek hé, ik vind mezelf nog steeds geen prototype vijf-gaatjes-in-de-oren-type.

Ik speelde met het idee om niks te zeggen en Manlief te laten dobberen totdat hij er zelf plots ook 5 zou zien in plaats van 4…maar met deze log is dat idee dus naar de knoppen. (Oh, ik met mijn hilarische woordspelingen.) Maar toen ik net om kwart-over-laat naar de kazerne belde, was hij nog bezig met de auto van zijn pa en het liep voor geen meter. Iets met lassen en nachtwerk, ik heb er geen verstand van, maar het klonk in ieder geval niet goed. Manlief gaat geen tijd hebben om deze log te lezen. Na zijn nachtwerk moet hij namelijk om 6:45 morgenochtend weer naar huis omdat ze voor dat pokke-voetbal om 7:15 de deur uitmoeten (gaat dit elke zaterdag zo wezen?)

En mocht hij de log onverhoopt toch zien als het meezit met de rest van de auto, dan kan hij ‘m lezen en doen alsof hij het niet heeft gezien en dan kan hij morgen zeggen: hé schat, wat mooi! nieuwe bellen! En nog twee extra bellen ook!

Oren, ogen, puntje van je….

Onze salontafel is eigenlijk een kist. Hij heeft twee deksels en hij is tot de nok gevuld met speelgoed. Net als de rest van ons huis. En zoals het moderne ouders van de 21ste eeuw betaamd, maakt het gros van het speelgoed geluid-slash-lawaai. De IKEA draait dus op ons batterij-verbruik. IKEA batterijen zijn nog steeds goedkoper dan de milieuvriendelijker oplaadbare versie.

De combinatie van tafel=speelgoedopslag en speelgoed=geluid heeft een heel groot nadeel, zo weten wij inmiddels. Als wij ’s avonds de kinderen op bed hebben, de boel aan kant hebben, en eindelijk gaan zitten met onze voeten op tafel…je weet wel, zo van hè hè, **plof** met die voet op tafel, dan gaat er acuut iets “aan” in die tafel. Iets of meerdere ietsen. Als wij ’s avonds moe gaan zitten met de voeten op tafel kan je zomaar Hanse-Panse-Kevertje horen als je Criminal Minds wil kijken, in heerlijke dissonant met de Teletubbies die tegelijkertijd “Oh-oooooooh” roepen vanuit de tafel.

Jongste zit graag in de tafel: hij opent een deksel, gooit er wat speelgoed uit zodat er ruimte is en gaat er dan in zitten. Ik nam dit gisteren op: Oudste was ziek en zat het Eredivisie live-kanaal te kijken. Je hoort het wedstrijdcommentaar op de achtergrond…

Webloggen verrijkt mijn leven: dank lieve internetvriendinnen!

Ik ben een gezegend mens met 2 echte vriendinnen. Gestript van kennissen, beleefdheden, familie, en al dat soort neuzeligheden heb ik er twee. Dat is veel denk ik. Maar deze log is ook een betoog dat het leven met Logland nog mooier is geworden. Want ik heb in logland ook echte vrienden gevonden. Zo heb ik vandaag een kadootje gekregen. Het lag pardoes op de mat. Ik ken haar niet in ‘het echt’. Maar zij weet waar mijn oudste zoon van houdt. En ze stuurt voetbalkaartje #22. En zonder dat ik er erg in had stuurde ze zomaar iets extra’s mee voor mij. Zo onverwacht. Uit haar mooie winkel. Mensen, heb geduld, lees mee, ik heb foto’s gemaakt van de kadootjes, maar ze staan helemaal onderaan…

Pre-logtijd…Vriendin1 ken ik al sinds 1992. We werden buren in onze studententijd. We woonden destijds in zogenaamde samenwooneenheden. Ik woonde met Ex, zij woonde met NuNogSteedsHaarManlief. Door de jaren heen, lief en leed, door dik en dun, laat alle cliché’s er maar op los: we zijn al 17 jaar vriendinnen. We hebben nog niet één woordwisseling gehad in 17 jaar. Zij sleepte mij door de breuk met Ex, ik hielp haar bij het leegruimen van de persoonlijke spulletjes uit haar ouderlijk huis bij het overlijden van haar moeder. Zij hielp mij door een hele moeilijke periode, ik was haar schaduw bij de wake toen ook haar vader overleed. Nooit een onvertogen woord. En nog steeds proberen we elkaar eens per maand te zien, ondanks dat we het allebei zo ontiegelijk druk hebben. Al spreken we elkaar 3 maanden niet: 1 woord is genoeg. Wij zijn pappenheimers. Wij carrière-werkende-moeders-wij-met-geschiedenis.

Ik ken Vriendin1+ sinds 1998. Ik ken haar een jaar langer dan ik Manlief ken. Vriendin1+ was erbij toen ik verliefd werd op twee bruine ogen zonder te weten hoe de eigenaar van die twee bruine ogen heette. Twee jaar later was zij mijn getuige op ons huwelijk. Vriendin1 kon er niet bij zijn: zij was de dag tevoren bevallen van haar tweede. Maar dat was dan ook werkelijk het enige excuus dat had kunnen gelden. Vriendin1+ en ik schelen 7 jaar in leeftijd, er zit een wereld van verschil in opleidingsrichting (promotie scheikunde versus beëdigd tolk-vertaler Frans, ik bedoel maar!), en er zit een zonnestelsel van verschil in vrienden- en werkkring. Maar Vriendin1+ en ik kennen elkaar door en door en we hebben alles aan elkaar. Zij is degene die ik bel bij acute blijdschap en in acute nood. Mocht ik mezelf ooit in Grote Problemen bevinden om 3 uur ’s nachts…dan bel ik haar. En zij kan mij bellen en ik help haar blind.

Sinds een paar jaar weet ik dat weblogvriendinnen ook echt bestaan. Het is meer dan een verplicht heen-en-weer reageren. Het is geen ik reageer net zoveel bij jou als jij bij mij. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat het verder gaat dan dat. Je kan werkelijk hele lieve mensen ontmoeten en er kunnen je werkelijk volkomen onverwachts, hele lieve dingen overkomen.

Ik ken haar nog niet eens zo lang in vergelijking met andere internetdinnetjes. Maar ze schrijft zulke leuke logjes en ze heeft zo’n mooi winkeltje! Ik ben aan het sparen voor een grote bestelling voor de kerst! Zij dus, zij heeft iets heel liefs voor me gedaan, al kent ze me niet eens in het echt. Ik kom er aan het eind van dit logje op terug, als uitknaller…en met foto’s. Want dat verdient ze.

Zij was een van mijn eerste weblogdinnetjes. We hebben elkaar nog nooit gezien, we reageren alleen op elkaars logs. Al bijna 5 jaar lang. Ik heb haar teruggevonden na een aantal jaren verwaterd te zijn geweest. En omdat ik haar weer vond, vond ik haar ook weer terug. Drie vrouwen, binnen een maand even oud en we kennen elkaar minimaal 20 jaar. Al ken ik haar oorspronkelijk onder een andere naam, ook wij gaan al internetjaren terug. Wij hebben samen het overlijden van haar meegemaakt. Zij behoort ook tot de oude garde, hoe lang reageren we al niet bij elkaar. Zelfs via hyves gingen de privé-berichtjes heen en weer over bepaalde zaken.Zij logt de boel niet plat, maar we blijven elkaar heel trouw volgen, al jaren. Op haar log kom ik niet meer zo vaak omdat ik haar op een andere plek op het internet vaak tegenkom, net als haar, en we hebben elkaar in het echt gezien. Dat is echt bijzonder: iemand voor de eerste keer zien. Terwijl je al zoveel van weet van zo iemand. Ze zijn wat je verwacht, maar toch ook net niet, Want de echte mens voldoet niet aan je eigen fantasie.

Zij en zij lijken in het echt vast niet op elkaar, maar als ik hun sites bezoek, doe ik dat vaak achter elkaar. Net als die van haar en haar, maar ja, dat zijn zussen. Zij zorgde voor de leukste internetactie allertijden die maar blijft nagonzen in logland: iedereen die bij haar reageerde moest een kadootje kopen voor de degene die voor (na?) haar had gereageerd. De Repel heeft, net als minimaal 40 anderen, gegeven en heeft ontvangen en de actie gonst volgens mij nog steeds in logland. Hoezo, je kan niemand vertrouwen? Zij is ook een oudgediende voor mij. En ze schrijft zo leuk! Maar zij is een professional, dus zij speelt vals . Net als zij, als is zij geen oudgediende. Zij is een dame van de buitencategorie, hijis mijn link naar Leiden, hij noemt mij Vrouwe Repel, zij kan zo mooi handwerken, zij schrijft zo hilarisch over het moederschap, zij heeft net zo’n stoere vent als ik en zij heeft ook de Nike+iPod en ze is zelf stoer en ze heeft een mooie nickname, zij/ schrijft top, zij heeft de dapperste stap der dappersten genomen en woont nu op de mooiste plek ter wereld. In haar herken ik heel veel. En zij is simpelweg een tof wijf! Wij duimen allemaal voor sim-lock-vrij! Met haar, oh dappere zij, blijk ik een speciaal iets te delen, evenals met haar, al is dat wat wij delen van een heel andere aard.

Ik vroeg dus om voetbalkaartje 22 en kreeg pakketjes die zo mooi waren dat ik ze bijna niet wilde uitpakken. En ze roken zo lekker…

Repel versus Máxima: who wore it best

Ja, ja, ik weet het….ik heb al eerder gelogd over mijn Louboutins. Een keer of twee. En ik weet heus wel dat de vergelijking met Máxima op z’n minst gewaagd is. Zij heeft een boel wat ik niet heb. Heus. Maar jongens, zelfs bij deze who wore it best legt zij het af. Eeerlijk is eerlijk. De Repel ziet er beter uit in Louboutins. Christian had De Repel gewoon voor ogen toen hij ze ontwierp. En daar kan Máxina helemaal niks aan doen. Sneu voor haar, maar zo is hoe de zaken ervoor staan.

Even voor de eerlijkheid goede orde:

- de foto’s van Máxima zijn gemaakt door degene die de site troonopvolger-punt-web-min-log-punt-nl beheert, ik heb ‘m gejat;
- Máxima draagt ongetwijfeld de echte, ik draag rip-offs;
- ik heb er een volle werkdag van 8.5 uur op gelopen….dat zie ik werkelijk H.E.L.E.M.A.A.L N.I.E.M.A.N.D mij nadoen;
- En dat zonder blaren;
- De Repel rules op Louboutins!

I am the Queen of the RollerCoaster

Het parkeerterrein van Repelbos was nog maar een paar honderd meter rijden van ons verwijderd. Het was een heerlijk ritje geweest samen met Jongste. Mijn stemming was omgeslagen van erbij neerleggen, tot zin in hebben. Mijn telefoon ging en ik nam hem illegaal op.

Met Repel, en rap wat, want ik bel illegaal!
Je zus is er niet!
Huh? Waarom niet?
Je vader had een andere afspraak met haar gemaakt, hij dacht dat je dat wist, hij dacht dat je niet meeging vanwege het slaapje van Jongste.
***ik had kunnen weten dat mijn vader wel zo snugger/tactvol/goochem is om iets dergelijks te regelen, gezien de situatie. Nu alleen nog even die communicatie tussen ons onder de knie krijgen en dan zitten we gebijteld gebeiteld (dank je wel Carla!)***

Er valt van Manlief’s kant een verwachtingsvolle stilte. Ik draai ondertussen met één hand aan de tefefoon en één hand aan het stuur het parkeerterrein op. Ik draai mijn stuur met de muis van mijn hand; het plaatje van de asociale Audirijder is compleet, ware het dat ik niet in een Audi zit.

Hé, ik kan nu ook omdraaien.
Echt?
Ja natuurlijk, zouden jullie het leuk vinden als ik kwam?
JA!!!! Weet je de weg?
Hallo! Ik heb in de buurt gewerkt!
***Wel lief dat hij rekening houdt met mijn negatieve gevoel voor richting***

Zelfs een 14-jarige kan nog keren met een Smart Met de muis van één hand keer ik uiterst behendig op het parkeerterrein. En ik vertel Jongste dat we toch niet naar het bos gaan, maar naar papa, is dat goed?

“Papa!”, zegt Jongste, “papa, haam hub blubll maaaaaa duu brklbwoehabie papa! Aaaaaaaah!!!!!!“
Precies, ik dacht wel dat je dat leuk zou vinden. Kom we gaan!
Bzzzudlidoe papa!!!!!

We komen aan in het park en ik zie de adrenalinewolk die uit Middelste’s oren spuit eerder dan dat ik het kind zelf zie. Middelste gaat in elke attractie die  zijn lengte hem toestaat. En daar waar iedereen gilt, zit Middelste te genieten met een grijns van oor tot oor (zelfs als ik, de Queen der Achtbanen, naast hem zit). Hij gaat zelfs twee maal achter elkaar in dat schip, dat bijna verticaal gaat. En het enige dat hij doet is grijnzen, heel hard grijnzen. Voor Oudtse is de kritische grens van 1-meter-30 zóóóóóóó 2008, dus hij mag overal in, op 1 attractie na. En Oudste doet alles en is sikkeneurig dat hij niet in die ene mag. Dat oma über-misselijk uit diezelfde attractie kwam was voor hem geen troost. Hij is denk ik…eeeehm…8 keer in die ene enge achtbaan geweest?

Manlief en ik hebben letterlijk hand in hand gehuppeld door het park: Ja hallo! Is dat park nu voor de kinderen of voor de ouders?!?!?!??!?!?!

De Repel is van nul-naar-70 gegaan is 2 seconden en heeft vervolgens 4.3G voor haar donder gekregen. De Repel ging in een attractie waarbij ze 5G door haar ingewanden kreeg…..en de Repel is nu volkomen relaxed. Manlief merkte op dat als ik de volgende keer weer eens sjachereinig ben, hij me naar het pretpark stuurt: “Ga jij maar even ontspannen met G-krachten!”

****

“Van voor naar achteren”…en kijk die mannen eens genieten.

Who needs sleep when you’ve got this? Voor Middelste was het een beetje een watje van een ritje, maar hij kan gewoon geen nee zeggen tegen een trein.

Hij leek zo braaf, maar hij was nog best heftig…en Middelste is er 4 keer in geweest. Maar dames en heren, het is een primeur: De Repel staat op de foto! Kijk me zwaaien. Nou jongens, zo zie ik er dus uit. Leuk he?

Gooooooogle het jongens, ga naar YouTube: de Lunatic van Drievliet! 5G voor je donder. De Repel is voor een tweede keer teruggegaan (in haar uppie!). Het is mijn nieuwe verslaving. Kijk me gaan hier, ik sta weer heel duidelijk op de foto met mijn kekke rode puma’s!

Oooooohhhhh, zooooooooooo lekker! Aan mijn kapsel kan je de richting van de zwaartekracht zien….wederom met kekke rode puma’s.

Oma knapte af halverwege, maar uitstappen was geen optie. Ik heb later nog iemand zo uit dat ding zien komen. Hij is inderdaad heel heftig….je moet ertegen kunnen. Arme oma. Haar dag was behoorlijk naar de knoppen. Jongste sloeg haar nog geen seconde na het nemen van deze foto even heel hard in haar gezicht, daar moest ze vast om lachen, dacht hij.

Hmmmmmmmijn…mijn vader, mijn Manlief en mijn twee oudste zonen. Hier staan zomaar vier mannen op de foto waar ik heel veel van houd. Jammer dat Jongste bezig was oma te slaan, anders had hij er ook op gekund.

En zelfs als Manlief voor die ene keer zijn gezicht vertrekt op de waterglijbaan (druppeltje in zijn oog of zo), dan nog staat het gezicht van Middelste onverstoorbaar in standje GENIETEN.

Als we het park uitlopen ben ik ondersteboven, binnenstebuiten en achterstevoren gekeerd. Mijn ingewanden proberen hun oorspronkelijke plek weer te hervinden. Ik ben geschud, gekeerd, geklopt en gehusseld. Ik voel me opgeklopte slagroom.

Een paar uur later loop ik mijn rondje van 10.3 kilometer en het loopt zalig. Blijkbaar zijn rollarcoasters een hele goede warming up.

Niet, nee, niks, nada, noppes.

Donderdag zat ik op werk toen Manlief mij belde: ze moesten stand-by staan voor Indonesië. Er was wat e-mail verkeer geweest en men hield rekening met de mogelijkheid dat USAR.nl zou kunnen worden ingezet. Elke vezel van Repel stond dus ook stand-by. Ik stond er niet bij te juichen; het vooruitzicht dat hij voor 9 of 10 dagen weg zou zijn in een gebied met naschokken midden tussen de half neergestorte gebouwen. Op mijn werk zou het ook bagger uitkomen. Maar die duizenden mensen onder het puin juichen ook niet. En Manlief, die opgeleid is, en klaar staat voor een moment als dit, staat er ook niet bij te juichen als hij niet mag.

Dus toen USAR.nl uiteindelijk niet bleek te gaan was ik gek genoeg niet zuiver opgelucht. Ergens baalde ik voor Manlief. En ik baal voor die duizenden mensen in nood. Maar ik snap het wel: Australië heeft ook hele goede USAR teams en laten we eerlijk wezen; die zitten iets dichter in de buurt.

Ik fietste donderdag dus naar huis in de illusie dat we samen zouden zijn. Maar halverwege de rit kreeg ik een telefoontje dat Manlief was opgepiept voor werk. Grote brand in Repelbuurdorp, of ik even wilde doortrappen. De Repel zat die avond dus enigszins teleurgesteld alleen House te kijken. Repelbuurdorp is dan wel dichterbij dan Indonesië, maar toch.

Vrijdagavond was Manlief stappen. Omdat hij het hele weekend ook weg zou zijn (zie hieronder) had ik er een mening over. Maar hoewel De Repel voor een heleboel dingen kan gaan liggen is 2 oktober niet een van die dingen. Manlief was dus weg. Ik had blijer voor hem kunnen zijn, maar dat was ik niet.

Vandaag was Oudste Pupil van de Week: hij mocht bij heren 1 de bal aftrappen en dribbelen naar doel. Uit honderden pupillen die de vereniging rijk is, was zijn naam uit de Hoge Hoed gekomen. Hij mocht meedoen met de warming-up en hij zou een heuse beker krijgen. En hij mocht de hele wedstrijd volgen vanuit de dugout. Helemaal top dus. Maar het weer was dusdanig dat niemand het zag ziten de twee jongste Daltons te laten verpieteren in dat gure weer….dus ik bleef thuis met die andere twee. We hadden kunnen wisselen, Manlief en ik, ‘tuurlijk, maar voetbal is nu eenmaal toch een beetje een mannending. Toen we nog geen kinderen hadden mijmerde Manlief al dat áls hij ooit een jongen kreeg, dán zou hij…Nou ja, dit was dus zo’n moment. Maar ik heb Oudste niet gezien in zijn moment of glory. En nu zijn ze naar Feyenoord en ik niet. Ik voel me een beetje de oppas, terwijl ik weer alleen achter de compu zit.

Morgen gaan Manlief en de oudste twee naar een pretpark. Er waren 6 vrijkaartjes. En er zijn 2 dochters met elk 3 kinderen waarvan de jongsten van beide kanten te jong zijn voor het pretpark. En omdat Zus en ik op dit moment niet helemaal lekker liggen had Sister Dearest er een mening over dat ik een kaartje voor mezelf bij zou kopen en ook zou gaan. Nou joh, weet je wat, dan ga ik niet. Dan gaat Manlief. Ik ga niet over de ruggen van mijn kinderen mijn gelijk halen. ‘Tuurlijk hadden Manlief en ik kunnen wisselen, maar als ik zou gaan en haar zou zien, zouden de kinderen, noch mijn vader, noch ikzelf een fijne dag hebben. Laat hen in ieder geval lekker lol hebben. Ik ga wel met Jongste naar het bos. Repelbos moet me gemist hebben.

Zennnnnnnn…..en de eer aan mezelf.

Maar het weekend is verdomd stil en alleen. En dit heb ik allemaal moeten missen.