Het is vandaag officieel de laatste dag van de kerstvakantie. Praise the Lord: maandag gaat de school weer van start!
Twee weken lang drie Daltons in huis waarvan wij zij gewend zijn dat er twee op school zijn, kan shear hell zijn. Picture it: wij hebben in huis twaalfduizenddriehondhonderdenvierenzeventig Thomas treintjes, honderdzesendertigduizendachthonderdennegenennegentig Cars autootjes. En sinds de komst van de Gamecube hebben we een PS2, een PSP, twee DS’en, een Wii én een Gamecube. Een iMac en een PC. Allemaal met tig spellen. En als je de buren meetelt (de kinderen van ons en van hen zijn toch joined at the hip) hebben we de Wii en de DS’en in duplo.
Maar toch, ik zweer je: als een Dalton dat ene treintje heeft, willen ze er plotseling A.L.L.E.M.A.A.L. mee spelen. Die andere driemiljoen zijn plotsklaps volslagen oninteressant geworden. Als de ander dat ene Cars autootje pakt vliegen ze met z’n allen daar bovenop. Niemand kijkt televisie, maar als er eentje wil Wii’en, beginnen er twee andere te krijsen dat ze Nick jr. willen kijken. Ze willen allemaal op die ene DS en anders willen ze allemaal, op hetzelfde moment, op de PSP.
Ik wil niet nadenken over het aantal keren dat ik heb gedreigd alles in de prullenbak te gooien. Het ergste waren nog de momenten dat ze allemaal, en masse, helemaal niks wilden. Alles was stom en ze verveelden zich. Niks was goed. Naast het speelgoed en de electronica was er sneeuw en er was een slee en er was een speeltuin vol met kinderen. Maar de Dalotns hingen op de bank en verveelden zich, want niks was leuk.
Dus. Vandaag de laatste dag van de schoolvakantie. Toen ik vanmorgen naar beneden liep bedacht ik me dat ik het bijna heb gered. Dat het vandaag toevallig ook 1 januari is, betekent dat -omdat ik om half 2 naar bed ging en Jongste overal doorheen sliep- ik uit bed werd getimmerd door een KLAARWAKKERE Jongste toen ik bij wijze van spreken nog niet eens in mijn eerste REM-slaap was gegleden. Mijn haar is een vogelnest dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw niet misstaan zou hebben, mijn wallen zijn indrukwekkend. Ik loop rond in een Superman-shirt en roze velours ochtendjas, grijze wollen sokken en mascara tot op mijn kin.
Ik kom beneden en moet eerst de diarree van Lewis opruimen voordat de kinderen erin stappen. Vervolgens moet ik de kots van Miss Marple opruimen. Even later heeft Jongste een poepluier waar je U tegen zegt en de kinderen vliegen elkaar binnen 10 minuten in de haren over dat ene treintje van de honderdduizend. En Oudste is boos dat hij geen eredivisie live mag kijken. Lewis kakt nog een keer op de vloer in de WC en er gaat tegelijkertijd een beker chocomel om in de woonkamer.
Het is dat ze soms zoeter dan zoet zijn en aandoenlijk en lief, anders zijn dagen als dit niet te doen, zou je haast zeggen.
***
Gisteravond schrok Middelste wakker van het vuurwerk….even later zit hij naast Vriendin op het aanrecht. Vol bewondering kijkt hij naar zijn vader die vuurwerk afsteekt. “Dit vuurwerk heb ik nog nooit gezien!”
Middelste heeft net als zijn broers al lang geleden geleerd hoe hij zijn moeder om zijn vingertje moet winden.
Kerst bij de brandweer is…
Zenuwachtig sta ik daar. Ik ben er een half uur te vroeg en ga wel drie keer per tien minuten naar de WC. Ik weet dat ik conditioneel die 10 kilometer met gemak en met één vinger in mijn neus aankan. Maar, ik heb het nog nooit voor het echie gedaan. Met een omroeper die heel Repeldorp kan horen en een rugnummer en met verkeersregelaars en met publiek. Ik ben in mijn uppie gekomen op de fiets. Ik heb geen eigen supporters bij me: Manlief is geveld door een hele nare oorontsteking ten gevolge van een oorperforatie bij een duikoefening. Lees: zijn trommelvlies is geklapt in den diepe, het oor lekt prut en Manlief heeft koorts en hoort geen moer en luistert dus ook voor geen meter, al zou hij het willen. (Pokke-brandweer.)
